زاغ بور

زاغ بور

نام فارسی: زاغ بور / بور مرغ / زاغ کویری

نام انگلیسی: Iranian Ground – Jay

نام علمی: Podoces pleskei

خانواده: کلاغیان (Corvidae)

جمعیت: در سال های اخیر جمعیت آن به شدت کاهش پیدا کرده است. تخریب زیستگاه ها به دلیل گسترش کشاورزی قطع یوته ها و درختان حضور دام ها و چرای بی رویه آنها از جمله عوامل تهدیدکنندهٔ محیط زندگی زاغ بور محسوب می شود به همین سبب این گونه به حفاظت ویژه نیاز دارد. زاغ بور از استعدادهای بالقوه گردشگری ایران است.

پراکنش: در شرق و جنوب شرقی ایران، مناطق کویری پراکنده است.

زیستگاه: از عبور در استپ های بیابانی و بیابان های پوشیده از قیچ زندگی می کند. قیچ گیاهی بوته ای به ارتفاع ۰٫۵ تا ۱٫۵ متر است که شاخه های کلفت پر آب و برگ های کوچک قاشق مانندی دارد.

اندازه: طول بدن این پرنده در حدود ۲۴ سانتی متر است.

ریخت شناسی: زاغ بور پر و یالی نخودی رنگ مایل به صورتی دارد. لکهٔ سیاه بزرگی بین انتهای نوک و چشم و یک لکه سیاه بزرگ در بالای سینهٔ آن دیده می شود. روی بال ها هم دو نوار سفید، یکی باریک و دیگری پهن قرار دارد. دم و عنقار این پرنده سیاه است و منقار در انتها کمی به سمت پایین انحنا دارد. پاهای آن بلند و سیاه اند و برای دویدن در بیابان ها سازگار شده اند.

رژیم غذایی: حشره ها و دانه های گیاهان بیابانی تغذیه می کند.

زادآوری: زاغ یور ماده در فصل بهار ۶ تخم سبزآبی کم رنگ در میان بوته های قیچ می گذارد. در مدت نگهداری از تخم ها تنها زاغ بور ماده روی آنها می خوابد و زاغ نر برای او غذا می آورد. ۱۷ تا ۱۹ روز بعد، جوجه ها از تخم خارج می شوند. آنها به سرعت رشد می کنند. و دو هفته پس از خروج از تخم بدنشان به طور کامل از پر پوشیده می شود و می توانند به جستجوی غذا بروند.

وضع حفاظتی گونه: این گونه نیازمند حفاظت ویژه است.

زاغ بور از خانوادهٔ کلاغ هاست اما رنگ پرهایش روشن است و به همین سبب، به آن زاغ بور یا بورمرغ می گویند. این پرنده فقط در بیابان های فلات ایران زندگی می کند و یکی از پرندگان منحصر به فرد کشور ماست. زاغ بور نماد استان کرمان است.

پرنده ی ایرانی

اگرچه کشور ما، ایران، از نظر تنوع پرندگان معروف است پرندگان متنوعی که خاص ایران باشند، وجود ندارد و زاغ بور تنها پرنده ی بومی و خاص ایران است. از مهم ترین مناطق زیستی زاغ بور می توان به ذخیره گاه زیست کره ی توران و منطقه ی شکار ممنوع عباس آباد نایین اشاره کرد. این پرنده خود را کاملاً با وضع بیابان وفق داده است، به طوری که جز در مناطق بیابانی در جای دیگری دیده نمی شود. زاغ بور در مناطق بیابانی و نیمه بیابانی در میان قیچزارهای شرق و جنوب شرقی ایران زندگی می کند. مهمترین پوشش گیاهی نواحی زیستی زاغ بور شامل قیچ، بادام کوهی تاغ، شور، درمنه، فدرا، گز، اسکنبیل، شنان. خارشتر کاروان کش و بنه است. زاغ بور برای زندگی در زیستگاه خود سازگاری هایی یافته است. پاهای بلند و قوی این پرنده چابک برای تند دویدن در میان سنگ ها و ناهمواری های بوته زارهای قیچ، و نوک بلند و خمیده ی آن برای کندن و کاویدن زمین مناسب است. این پرنده هنگام احساس خطر، با چابکی زیادی از روی سنگ ها و موانع طبیعی می جهد و فرار می کند. می تواند پرواز کند اما کم پرواز است و بیشتر ترجیح می دهد روی زمین بدود.

کلاغ بلوند!

زاغ های بور از خانواده کلاغ ها هستند. رنگ نخودی مایل به صورتی پر و بالشان به آنها کمک می کند که خود را به خوبی در مناطق بیابانی استتار کنند.

لانه ای در میان قیچ ها

جفت نر و ماده زاغ بور در سراسر طول سال با هم زندگی می کنند. آنها به کمک هم آشیانه گردی با شاخه های درهم تنیده در میان بوته های قیچ می بافند، آنگاه زاغ بور ماده در آنجا تخم می گذارد. گفته می شود که زاغ های بور، وابستگی زیادی به گیاه قیچ، که از مهمترین گیاهان بیابانی است، دارند و فقط در قیچزارها زندگی می کنند اما مطالعات اخیر نشان می دهد که این گونه نیست و آنها فقط این گیاه را بر گیاهان دیگر ترجیح می دهند.

نقش زاغ بور در طبیعت

زاغ بور با تغذیه از حشره ها به تعادل جمعیت آنها در طبیعت یاری می رساند. به علاوه، یا خوردن دانه های گیاهان و دفع آنها در مناطق دورتر به پراکنش بذر این گیاهان کمک می کند.

زاغی

زاغی

نام فارسی: زاغی

نام انگلیسی: Black – Billed Magpie

نام علمی: Pica pica

خانواده: کلاغیان (Corvidae)

جمعیت: جمعیت زاغی ها بسیار زیاد است.

پراکنش: در بیشتر نقاط اوراسیا، شمال آمریکا و در آلاسکا و غرب آن زیست می کند. در اروپا فقط در مناطق سردسیر آلاسکای شمالی، اسکاتلند و مناطق بلند اسکاندیناوی و توندرا دیده نمی شود. در ایران، به جز استان های سیستان و بلوچستان، هرمزگان، بوشهر و قسمت هایی از خوزستان در سایر بخش های کشور بومی و فراوان است.

زیستگاه: زاغی در کشتزارها، مناطق باز دارای پرچین، جنگل های کاج و سرو، حاشیهٔ شهرها و روستاها و اغلب نزدیک زباله ها زندگی می کند.

اندازه: طول بدن این پرنده ۴۵ تا ۴۸ سانتی متر است.

ریخت شناسی: زاغی پر و بالی سیاه با جلای آبی، سبز، ارغوانی و سفید دارد و دمش بلند است. هنگام پرواز این پرنده. بال های گرد و شاه پرهای سفید با لبهٔ سیاه دیده می شوند. منقار زاغی سیاه و بزرگ و انگشتانش نیز سیاه است.

رژیم غذایی: همه چیز خوار است و از لاشه، کرم، دانه، جوجه و تخم حیوانات دیگر تغذیه می کند.

زادآوری: یرندهٔ ماده در لانه ای که از شاخه های روی هم گذاشته ساخته است، ۵ تا ۸ تخم مایل به آبی با خال های تقریباً لیمویی می گذارد. سپس ۲۱ یا ۲۲ روز روی تخم ها می خوابد. پس از اینکه جوجه ها از تخم درمی آیند ۲۲ تا ۲۸ روز هم از آنها مواظبت می کند.

وضع حفاظتی گونه: هم اکنون به اقدام حفاظتی ویژه ای نیاز ندارد.

زاغی از خانوادهٔ کلاغ هاست و مانند همهٔ کلاغ ها، پرنده ای بسیار باهوش است. این پرنده گاه غذای خود را با زیرکی و از راه ربودن به دست می آورد!

پرندگان باهوش ولی بد صدا!

کلاغ ها از گروه گنجشک سانان به شمار می روند و از کامل ترین، بزرگ جثه ترین و بد صداترین گنجشک ها به حساب می آیند! پرندگانی باهوش اند؛ مثلا اگر جوجه ی این پرنده با انسان ها بزرگ شود، می تواند برخی کلمات را ادا کند. توانایی فریب دادن دیگران در میان پرندگان نوعی استعداد او نشانهٔ هوش است. بیشتر وقت ها، زاغی با فریب دادن پرندگان، تخم یا جوجه آنها را می دزدد و می خورد. این پرنده گاه بدون تلاش زیاد، غذا به دست می آورد و خود را سیر می کند. زاغی و کلاغ های دیگر برای بیرون کشیدن حشرات و نرم تنان از سوراخ های تنه درختان و… روش جالبی دارند و آن، این است که تکه های کوچک چوب را با نوک خود برمی دارند و داخل سوراخ فرو می کنند. آنگاه طعمه هایشان را بیرون می کشند و می خورند.

پرنده همه چیز خوار

زاغی و بیشتر کلاغ ها هر غذایی را که به دستشان برسد، از علف گرفته تا کرم و تخم پرندگان، می خورند؛ به همین سبب، می توانند خود را با زیستگاه ها و شرایط متفاوت زیستی سازگار کنند. برای مثال، زاغی در زیستگاه انسان ها، از خرده های نان، غذاهای باقی مانده و تخم و جوجه های مرغ های اهلی، و در طبیعت از دانه های گیاهان، میوه ها، حشره ها، قورباغه ها و … تغذیه می کند. زاغی ها لانهٔ خود را با شاخ و برگ درختان درست می کنند. گاهی لانه های آنها بسیار بزرگ است و حجم زیادی را در بالای درختان اشغال می کند.

پرنده ای که آفت می شود!

زاغی ها به باغ ها و مزرعه های کشاورزی حمله می کنند و تخم گل های آفتابگردان، ذرت، میوه و… را می خورند. آنها با این کار به انسان ها زیان می رسانند. زاغی ها با سرقت تخم و جوجه پرندگان دیگر، برای آنها هم آفت به حساب می آیند.

خویشاوندان زاغی

کلاغ ابلق، که جثه ای بزرگتر و تپل تر از زاغی دارد، از اقوام بسیار نزدیک زاغی هاست. نام ابلق را به دلیل داشتن بدن سیاه و خاکستری بر این پرنده نهاده اند. کلاغ های ابلق هم مانند زاغی ها و گنجشک ها، خود را با محیط های انسانی به خوبی سازگار کرده اند. جمعیت زیاد آنها را در اطراف زباله دانی ها می توان مشاهده کرد. پرندگان خانواده کلاغیان بزرگترین گنجشک سانان اند. آنها از هوش نسبتاً زیادی برخوردارند و می توانند برخی از مسائل خود را تا حدی حل کنند. اعضای این خانواده همه چیز خوارند، معمولا گروهی زندگی می کنند، منقار و پاهای قوی دارند و پرواز کنندگانی پرتوان هستند. جی جاق، زاغ بور، زاغ خالدار، کلاغ نوک سرخ، کلاغ نوک زرد، کلاغ گردن بور، کلاغ هندی، کلاغ سیاه، غراب گردن قهوه ای، غراب و کلاغ جنگلی از دیگر پرندگان خانواده کلاغیان اند که در ایران زندگی می کنند.

نقش زاغی در طبیعت

این پرنده، پرنده ای زیان آور شناخته می شود اما سودمندی هایی نیز دارد. این پرنده در کنترل جمعیت بسیاری از انواع حیوانات نقش دارد و از رفتگران طبیعت است. زاغی ها جمعیت بسیاری از انگل ها و حشره هایی را که امکان دارد در طبیعت به آفت تبدیل شوند، کنترل می کنند.

مرغ مینا

مرغ مینا

نام فارسی: مرغ مینا

نام انگلیسی: Common Myna

نام علمی: Acridotheres tristis

خانواده: ساریان (Sturnidae)

جمعیت: در سال های اخیر، از جمعیت میناها کاسته شده است. به این سبب باید برای شکار و صید آنها محدودیت های بیشتری قرار داد.

پراکنش: در بخشهای زیادی از جهان دیده می شود. محدودهٔ پراکنش آن د زمستان ها افزایش می یابد. در ایران این پرنده در گذشته تنها در جنوب شرقی و جنوب مرکزی دیده می شد. اما در سال های اخیر در شهرهایی چون تهران نیز دیده می شود.

زیستگاه: میناها در شهرها، روستاها، باغ ها، مزرعه ها علفزارها لابه لای درختان و نیزارها زندگی می کنند.

اندازه: طول بدن مینا ۲۳ سانتی متر است.

ریخت شناسی: این پرنده سری سیاه دارد. گردن و قسمت بالای سینهٔ آن خاکستری پررنگ و بقیهٔ پر و بالش بیشتر قهوه ای مایل به قرمز است که در سطح پشتی تیره تر و در سطح شکمی کم رنگ تر دیده می شود. شکم و زیر دم آن سفید و نخستین شاه پرهای خارجی اش قهوه ای تیره است. در قاعدهٔ این شاه پرها یک لکه بزرگ سفید قرار دارد. دم مرغ مینا تقریبا سیاه با انتهای کاملا گرد است. شاه پرها نوک سفید دارند و منقار، چشم و زایده پایین و بالای چشم زرد روشن است.

رژیم غذایی: مینا از پرنده های همه چیزخوار است.

زادآوری: این برنده معمولا لانهٔ خود را در داخل حفره ها و سوراخ درختان میسازد. پرندهٔ ماده در این لانه ۴ تا ۶ تخم می گذارد.

وضع حفاظتی گونه: جلوگیری از شکار بیش از اندازهٔ آن لازم است.

مرغ مینا از خانوادهٔ سارهاست و مانند طوطی توانایی تقلید صدا دارد. این پرندهٔ سیاه رنگ را در شهرها در حال پرواز یا فروکردن نوک در چمن و خاک برای یافتن غذا می توان مشاهده کرد.

پرندهٔ مقلد

مرغ مینا از پرندگان پرطرفدار برای نگهداری در قفس است؛ زیرا به راحتی رام و بی باک می شود و دارای توانایی تقلید صداو هوش زیاد است. این پرنده که بیشتر در حاشیه مناطق محل زندگی انسان ها دیده می شود، خود را به خوبی با وضع این مناطق سازگار کرده است.

پرندهٔ دوستدار گرما!

مینا دوستدار گرماست و به همین سبب، در مناطق نزدیک تر به خط استوا و جاهایی که غذای بیشتری دارد، دیده می شود. میناها بسیار سازگارند و از آنجا که در سال های اخیر هوا گرم تر شده است، کم کم از مناطق جنوبی کشور به مناطق شمالی تر کوچ کرده اند.

مینای شهری

در سال های اخیر، زیستگاه مینا به برخی شهرها، از جمله تهران، گسترش پیدا کرده و این پرنده با محیط های تازه سازگاری یافته است. احتمال می رود میناهای رها شده از قفس، جمعیت میناهای این شهرها را به وجود آورده باشند.

نقش مینا در طبیعت

این پرنده از میوه ها تغذیه می کند و در پخش کردن دانه های آنها، نقش مهمی دارد. همچنین با خوردن حشره ها، جمعیت آنها را در طبیعت کنترل می کند. مینا از پرندگان باهوشی است که با آفرینش خود به انسان یادآوری می کند که امکان دارد حیوانات و پرندگان از او باهوش تر باشند!

با توجه به اینکه مینا صدای انسان را تقلید می کند، دوست او نیز به شمار می رود. این پرنده به راحتی تربیت می شود و خود را با زندگی انسان سازگار می کند.

سار

سار

نام فارسی: سار

نام انگلیسی: Starling

نام علمی: Sturnus vulgaris

خانواده: ساریان (Sturnidae)

جمعیت: جمعیت زیادی دارد و گاه در دسته های بسیار بزرگ دیده می شوند.

پراکنش: در جهان پراکنش گسترده ای دارد و در اغلب کشورها و مناطق دیده می شود. در ایران در همهٔ کشور پراکنده است اما در نیمهٔ شمالی در سراسر سال دیده می شود. این در حالی است که در نیمهٔ جنوبی، فقط در فصل زمستان آنها را می توان دید.

زیستگاه: سار در جنگل های روستاها باغ ها، مزرعه ها، علفزارها و لایه لای درختان و نیزارها زندگی می کند.

اندازه: طول بدن این پرنده ۲۱ سانتی متر است.

ریخت شناسی: دم و بال های کوتاهی دارد که در هنگام پرواز سریع و مستقیم مثلثی شکل به نظر می آیند. پرندهٔ بالغ در هنگام تولید مثل، با پر و بالی سیاه شفاف و تعداد زیادی خال های کوچک سفید و سینه و سرشانهٔ بنفش دیده می شود.

رژیم غذایی: سار پرنده ای همه چیزخوار است.

زادآوری: سار ماده در سوراخ درختان یا دیوارهای ساختمان ها ۵ تا ۷ تخم تقریبا آبی رنگ می گذارد. هر دو پرندهٔ نر و ماده به نوبت ۱۲ تا ۱۵ روز روی  تخم ها می خوابند. جوجه ها ۲۰ تا ۲۲ روز پس از خارج شدن از تخم می توانند پرواز کنند.

وضع حفاظتی گونه: هم اکنون به اقدام حفاظتی ویژه ای نیاز ندارد.

پرنده ای کاملا اجتماعی است که به صورت گروهی زندگی می کند. این پرنده حشره ها، دانه های گیاهان و هر چیزی را که پیدا کند، می خورد. گاهی تعداد سارها آنقدر زیاد می شود که آسمان را سیاه می کنند.

پرنده اجتماعی

سارها پرندگانی اجتماعی هستند. این پرندگان، که در اغلب نقاط جهان گسترده اند، همیشه به صورت گله ای زندگی می کنند. زندگی اجتماعی سبب می شود که آنها در مقابل دشمن مصون باشند اما این نوع زندگی، زیان هایی نیز دارد که یکی از آنها، مشکل تقسیم غذاست. سارها را گاه می توان در گله های چند هزارتایی دید که به مسرعت روی زمین راه می روند و غذا می خورند. گاهی تعداد آنها آنقدر زیاد می شود که در حال پرواز، آسمان را سیاه می کنند.

پرندگان خالدار

سارها پرندگانی سیاه رنگ اند و در هر نوع زیستگاهی دیده می شوند. آنها تابستان ها و زمستان ها تغییر رنگ می دهند. در حالت عادی، رنگ زمینه بدن آنها سیاه است اما در فصل زمستان در این زمینه سیاه، خال های سفیدرنگی پدیدار می شود. شناسایی سارها هنگام پرواز بسیار آسان است؛ زیرا بال هایی مثلثی شکل دارند. آنها پیش از نشستن روی زمین یا درختان، مسافت کوتاهی را با بال باز پرواز می کنند که به این حرکت، بال بازروی می گویند. این نوع پرواز، شکل خاص بال و سیاهی بدن، شناسایی سار را بسیار آسان می کنند.

دشمنان کشاورزان

کشاورزان با سارها رابطه خوبی ندارند؛ زیرا آنها اغلب در دسته های بزرگ، به باغ ها، درختان و مزرعه ها هجوم می برند. در نتیجه، به روستاییان و کشاورزان زیان بسیاری وارد می کنند و سبب ناراحتی آنان می شوند. در مقابل، کشاورزان هم بیشتر وقت ها، این پرندگان را شکار می کنند. البته آنها باید بدانند که سارها موجوداتی مفیدند و حشرات و کرم های آفت را از بین می برند.

خویشاوندان سار

از خانوادهٔ سار در ایران سه گونه دیده می شوند که عبارتند از: سار، مرغ مینا و سار صورتی.

نقش سار در طبیعت

سارها دسته جمعی زندگی می کنند و بر این اساس، در کنترل آفت ها نقش مهمی دارند. به علاوه، انسان آنها را شکار می کند و گوشتشان را می خورد.

گنجشک خانگی

گنجشک خانگی

نام فارسی: گنجشک خانگی

نام انگلیسی: House sparrow

نام علمی: Passer domesticus

خانواده: گنجشکیان (Ploceidae)

جمعیت: از آنجا که گنجشک ها توانسته اند خود را با محیط های انسانی سازگار کنند، در شهرها و اطراف آنها، جمعیت مناسبی دارند اما در سال های اخیر، تعداد آنها به سرعت در حال کاهش است.

پراکنش: در سراسر اوراسیا، از ایرلند تا دریای ژاپن و جنوب هندوستان، پراکنده است. در آمریکای شمالی، جنوب استرالیا و در اروپا در مناطق سردسیر، اسکاندیناوی، کوهستان ها، توندرای روسیه و جاهایی که گنجشک سینه سیاه حضور دارد، زیست نمی کند اما بومی و زادآور سراسر ایران است.

زیستگاه: گنجشک خانگی در مناطق مسکونی، زمین های کشاورزی، باغ ها و اغلب در کنار محل زندگی انسان ها دیده می شود.

اندازه: طول بدن این پرنده ۱۲ تا ۱۸ سانتی متر است.

زیخت شناسی: گنجشک های نر و ماده با هم تفاوت دارند. پرنده ی نر پس گردن بلوطی، گلوی سیاه و گونه ها و سطح شکمی سفید مایل به خاکستری دارد اما گنجشک ماده و پرنده ی نابالغ، سیاهی گلو را ندرند و سطح پشتی آن ها قهوه ای تیره و سطح شکمی اش سفید چرک است.

رژیم غذایی: جوجه گنجشک ها از حشره ها و گنجشک های بالغ بیشتر از دانه های گیاهان تغذیه می کنند.

زادآوری: پرنده ی ماده در سوراخ ساختمان ها، ۳ تا ۵ تخم سفیدرنگ با خال های خاکستری می گذارد و ۱۱ تا ۱۴ روز روی تخم ها می خوابد. والدین ۱۲ تا ۱۶ روز از جوجه ها مواظبت و آنها را تغذیه می کنند.

وضع حفاظتی گونه: هم اکنون به اقدام حفاظتی ویژه ای نیاز ندارد.

در ایران ۱۱ نوع گنجشک زندگی می کند که به دلیل نداشتن آگاهی، همه ی آنها را گنجشک می نامیم! گنجشک خانگی پرنده ای انسان دوست است و بیشتر ترجیح می دهد در محل هایی زندگی کند که سازه های انسانی وجود دارد.

پرندگان انسان دوست

گنجشک ها از معروف ترین و آشناترین پرنده ها هستند. این پرندگان، برخلاف اغلب پرندگان، که به زندگی در مناطق طبیعی و دست نخورده تمایل دارند، برای زندگی در مناطقی که محل سکونت انسان هاست، سازگاری زیادی پیدا کرده اند، به طوری که حتی برای تولیدمثل نیز به انسان وابسته اند و لانه ی خود را در سوراخ دیوارها، لوله های بخاری، زیرشیروانی و … می سازند. گنجشک ها پرندگانی اجتماعی، پر سر و صدا و پر جنب و جوش اند. گنجشک سانان یکی از راسته های پرندگان هستند که در واقع متکامل ترین آنها را شامل می شوند. این راسته خانواده های زیادی را در برمی گیرد که یکی از آنها، خانواده ی گنجشک هاست. توکاها، سهره ها، چرخ ریسک ها و کلاغ ها از دیگر خانواده های این راسته ی پرجمعیت اند. گنجشک سانان بیش از ۲۷۰ نوع پرنده ی متفاوت را شامل می شوند و بیش از نیمی از پرندگان ایران را در برمی گیرند.

فرزند بیشتر، زندگی بهتر!

گنجشک خانگی تک همسر است و هر نر در فصل زادآوری، تنها با یک ماده جفت می شود. گنجشک نر و ماده به نوبت روی تخم ها می خوابند، از جوجه ها مواظبت می کنند و به آنها غذا می رسانند. اگر در فصل زادآوری غذا فراوان و شرایط مساعد باشد، پرنده ی ماده ۲ تا ۳ بار تخم می گذارد.

پرندگان دزد

یکی از خصوصیات گنجشک های خانگی این است که از لانه ی مرغ ها و خروس های اهلی دانه می دزدند. با توجه به این ویژگی این پرندگان برای جمع آوری دانه و مواد غذایی به خود زحمت نمی دهند اما از این طریق، بیماری های بسیاری را منتقل می کنند.

خویشاوندان گنجشک خانگی

علاوه بر گنجشک خانگی، گونه های دیگری از خانواده ی گنجشکیان در ایران زیست می کنند که عبارتند از: گنجشک تاغی، گنجشک سینه سیاه، گنجشک بلوچی، گنجشک رودخانه ای، گنجشک درختی، گنجشک گلوزرد، گنجشک کوهی، گنجشک خاکی، گنجشک برفی و گنجشک بیابانی.

نقش گنجشک خانگی در طبیعت

گنجشک های خانگی و به طور کلی همه ی گنجشک ها، لاشه خوار نیستند اما به دلیل تغذیه از کرم ها، دانه های اضافی، خرد نان ها و بسیاری از مواد زاید، به پاکیزگی طبیعت کمک می کنند. به علاوه، به دلیل جمعیت زیادشان، بخش بزرگی از غذای پرندگان شکاری کوچک جثه، مانند لیل، را تشکیل می دهند.

telegram animalha instagram animalhatelegram support

مجوزها