اکاپی

اکاپی (Okapi)

Okapi
220px Okapi2 - اکاپی
وضعیت بقا
220px Status iucn3.1 EN.svg - اکاپی
در معرض خطر
رده بندی علمی
سلسله: Animalia
نژاد: Chordata
رده: Mammalia
راسته: Artiodactyla
خانواده: Giraffidae
جنس: Okapia
Lankester, 1901
گونه ها: O. johnstoni
نام علمی
Okapia johnstoni
(P.L. Sclater, 1901)

اکاپی که با نام های زرافه جنگلی یا زرافه گورخری نیز شناخته می شود، گونه ای از پستانداران راسته Artiodactyla می باشد که بومی شمال شرقی جمهوری دموکراتیک کنگو در آفریقای مرکزی می باشد. اگرچه اکاپی راه راه هایی شبیه به گورخر دارد اما قیافه ی آن بیشتر شبیه به زرافه می باشد. اکاپی و زرافه تنها زرافه های موجود بر روی کره زمین می باشند. قد این حیوان حدود ۱٫۵ متر (۴٫۹ فوت) و طول بدن آن حدود ۲٫۵ متر (۸٫۲ فوت) بوده و وزنی بین ۲۰۰ تا ۳۰۰ کیلوگرم دارد. گردن این حیوان بلند و گوش هایی بزرگ و انعطاف پذیر دارد. در حیوان نر شاخ هایی کوتاه و پوشیده از مو به نام ossicones وجود دارد که کمتر ۱۵ سانتیمتر طول دارد، جنس ماده دارای موهای پیچ خورده بوده و شاخ های ossicones ندارند.

اکاپی عمدتاً در طی روز فعال می باشد اما ممکن است که ساعاتی در شب را نیز به فعالیت بپردازد. اکثراً انفرادی زندگی می کنند و تنها در فصول تولیدمثل در کنار یکدیگر دیده می شوند. این حیوان گیاهخوار بوده و از برگ و جوانه ها، گیاهان، قارچ و میوه ها تغذیه می کند. دوره بارداری در اکاپی بین ۴۴۰ تا ۴۵۰ روز است که در هر دوره معمولاً یک گوساله متولد می شود. بچه های تازه به دنیا آمده معمولاً به صورت پنهان نگهداری می شوند و از آنها تا سن بلوغ پرستاری به عمل می آید. خوردن غذا را این توله ها از سه ماهگی شروع کرده و از در شش ماهگی به طور کامل از شیر گرفته می شوند.

اکاپی ساکن جنگل هایی با ارتفاع ۵۰۰ الی ۱۵۰۰ متر از سطح دریا بوده و در جنگل های گرمسیری کنگو در مناطق مرکزی، شمالی و شمال شرقی آن زندگی می کنند. سازمان حفاظت از محیط زیست (IUCN) این گونه را بعنوان گونه در معرض خطر انقراض طبقه بندی کرده است. خطراتی که این گونه را تهدید می کند شامل از بین رفتن زیستگاه طبیعی به دست انسان ها، شکار گسترده و غیر قانونی این حیوان به دلیل تجارت پوست  می باشد. پروژه محافظت از اکاپی از سال ۱۹۸۷ آغاز شده است.

 

کلامیدیوسیس در پرندگان شکاری

کلامیدیوسیس در پرندگان شکاری (Chlamydiosis) یا (Capillaria annulata)

از آنجایی که این بیماری در بین طوطی ها نیز بسیار رایج است، لذا بعضاً به آن تب طوطی (Parrot fever) هم گفته می شود. عامل ایجاد این بیماری باکتری به نام کلامیدوفیلیاسیتاس (Chlamydophilia psittaci) می باشد. علایم آن بسیار متغیر است. ممکن است که پرنده به آن مبتلا شود ولی علایم بیماری آشکار نشود و پس از چند ماه پرنده به طور ناگهانی تلف شود. برخی از علایم به این بیماری عبارتند از :

  • التهاب چشم ها و بینی
  • تنفس کوتاه
  • فضله ها ممکن است به رنگ زرد روشن متمایل به سبز یا بی رنگ تا خاکستری باشد.

این بیماری در حالت پیشرفته به شش ها، کبد، قلب، مغز و طحال حمله می کند.

بیماری کاپیلاریا در پرندگان شکاری

بیماری کاپیلاریا در پرندگان شکاری (Cappilaria)

کاپیلاریا با نام کرم گرد کوچک نیز شناخته می شود. نام علمی این کرم کاپیلاریا آمیولاتا (Capillaria amulata) می باشد که در چینه دان و روده کوچک دیده می شود. عموماً خلاص شدن از این کرم ها مشکل است ولی در تعداد کم موجب بیماری پرنده نمی شوند.

از علایم آلودگی به این کرم می توان ضعف، کاهش وزن، بی اشتهایی، سرفه، نفس نفس زدن و کم خونی را نام برد.

برای درمان می بایست به دامپزشک مراجعه کرد. اگر تعداد این کرم ها کم باشد، ممکن است که درمان ضرورتی نداشته باشد زیرا در بدن پرندگان سالم نیز تقریباً همیشه این کرم ها دیده می شوند.

بیماری بامبل فوت در پرندگان شکاری

بیماری بامبل فوت در پرندگان شکاری (Bumblefoot)

این بیماری در کف پای پرنده دیده می شود و چندین نوع باکتری مختلف ممکن است سبب بروز آن شوند. پرندگان توانایی فوق العاده ای در التیام پوست خود دارند. اما این توانایی در التیام می تواند منجر به تجمع باکتری ها در یک محل شده و ایجاد کلونی (Colony) گردد. اگر پرنده جراحت هر چند کوچک بردارد، باکتری ها از آن نقطه می توانند وارد بدن او شوند پس از تجمع باکتری ها، پوست شروع به ترمیم می کند و بیماری آغاز می شود؛ که در ابتدا به صورت یک مخروط سفت و کوچک و در نهایت به صورت یک لکه ی گرم و دردناک در می آید. یک نشانه این بیماری آن است که پرنده پای بیمار خود را بر روی زمین قرار نمی دهد.

در این مورد نیز بهترین روش، پیشگیری از آن است. مهم ترین عامل ایجاد این بیماری جراحت های ایجاد شده در اثر استفاده از وسایل نامناسب به کار رفته در آشیانه، یا جراحت های وارد شده به پرنده توسط شکار است. عدم رعایت بهداشت، عدم فعالیت، وزن زیاد و غذای نامناسب نیز از عوامل ایجاد کننده ی این بیماری هستند. کمبود ویتامین A نیز نقش بسیار زیادی در ایجاد این بیماری دارد.

استفاده از نشیمنگاه ها با قطرها و پوشش های سطحی مختلف در جلوگیری از این عارضه مفید است. پاکیزه نگه داشتن سطح نشیمن از آلودگی هایی مانند فضله ضروری است. تغذیه ی مناسب یک عامل کلیدی به شمار می رود. پاک کردن پاهای پرنده به صورت هفتگی، از عفونت زخم ها جلوگیری می کند. تمیز نگهداشتن محل اتصال چنگال ها به انگشت پا بسیار مهم است.

اگر بیماری در حد پیشرفته باشد، قطعاً نیاز به جراحی خواهد بود زیرا که درمان در این گونه موارد به سختی جواب می دهد.

علائم کلینیکی بامبول فوت

  • روز قبل، پرواز طولانی داشته است و امروز به صورت غیرفعال و بی حرکت بر روی جایگاه نشسته است.
  • ادم قسمت های پایینی بدن و تورم بالشتک متاتارس و پنجه ها
  • فشار نکروز کننده در نقاط متحمل وزن بدن
  • هجوم باکتری به جراحات، نکروز و پوسته پوسته شدن
  • التهاب چرکی در تمام پا و واکنش ایمنی نامناسب به علت گردش ناکافی خون در نواحی نکروزه
  • پرنده روی مفصل خرگوشی اش خم می شود یا به طرف های دردناک خود می خوابد.
  • ناتوانی در حرکت پنجه ها منجر به نکروز غلاف تاندون و خود تاندون می شود.
  • در نهایت عفونت عمومی و مرگ پرنده

درمان

موفقیت در درمان مستقیما به مرحله بیماری و در مجموع به وضعیت بیمار وابسته است. وزن پرنده باید فوراً کم شده تمرین و ورزش داده شود و یا مقدار زیادی دان مرغ در اختیار پرنده قرار داده شود. اجازه دهیم فعالیت فراوان انجام دهد تا متابولیسم بدن پرنده تحریک گردد. اگر این کار ممکن نباشد، روزانه پمادهایی را که محرک گردش خون هستند به پاهای پرنده بمالیم، این امر در بسیاری از بیماران مفید است. ماساژ و مالش نقطه ی درگیر هم به اندازه مالیدن پماد مهم است. در حالت های حاد با دخالت جراحی بافت های نکروز عفونی پاها برداشته می شود.

یک کشت باکتریایی و انجام تست حساسیت آنتی بیوتیک ها باید روی مواد برداشته شده از پاها انجام شود. استافیلوکوکوس اورئوس یکی از پاتوژن های اصلی مشاهده شده در جراحات بامبل فوت است. این باکتری اغلب در برابر بسیاری از داروهای ضدباکتریایی مقاومت می کند. آنتی بیوتیک تراپی باید به مدت طولانی انجام شود. برای بهبود زخم حداقل ۱۴ روز یا بیشتر زمان لازم است که بستگی به شدت و نوع زخم دارد.

پیشگیری

برای جلوگیری از بامبل فوت، وزن بعد از فصل شکار به طور تدریجی باید افزایش یابد زیرا که عامل بسیار موثری است. همچنین باید از افزایش سریع و زیاد وزن جلوگیری گردد. در حقیقت افزایش میزان وزن بدن نباید از ۵ الی ۱۰ گرم در روز بیشتر شود. اگر قبلاً علائم پودودرماتیت وجود داشته، وزن بدن پرنده باید فوراً برای فصل شکار کم شود. پرواز روزانه و منظم باید از سر گرفته شود تا سیستم گردش خون تحریک گردد و در نتیجه عمل سیستم های انتشاری و ایمنی در پاها بهتر فعال شود. افرادی که از بازها نگهداری می کنند احتمالاً این تجریه را دارند که پاهای یک باز اغلب قبل از پرواز اگر لمس شوند سرد به نظر می رسد اما در مقابل آن گرمای پس از تمرین می تواند بعضاً حتی با وجود دستکش به خوبی احساس شود.

از طرفی تجربیات برخی محققین نشان می دهد که ساکن نمودن پرنده بیمار مبتلا به بامبل فوت در قفس به قطر ۶ الی ۳۰ متر در پیشبرد بیشتر بهبودی تاثیر بسزایی داشته است این مسئله نشانگر آن است که پرنده هایی که در لانه هایشان می مانند اغلب بدون دخالت جراحی بهبود می یابند.

بیماری آپوپلسکی و آسپرگیلوسیس در پرندگان شکاری

بیماری آپوپلسکی و آسپرگیلوسیس در پرندگان شکاری

آپوپلسکی (Apoplexy)

این بیماری به صورت لرزش و انقباض های غیرارادی ماهیچه ها بروز می کند. این بیماری به ویژه در پرندگانی که تازه به دام افتاده اند دیده می شود. اما در پرندگانی که به زندگی در اسارت عادت کرده اند نیز مشاهده شده است.

برای درمان باید پرنده را در محلی تاریک و خنک قرار داد و با محلول آب و قند آن را تغذیه کرد. استفاده از آب پرتقال و آب گیلاس هم مفید است. استفاده از نوشابه نیز در درمان موثر است.

آسپرگیلوسیس (Aspergillosis)

این بیماری که در دستگاه تفس دیده می شود، عامل قارچی دارد و یک بیماری مهلک به حساب می آید. عامل این بیماری آسپرگیلوس فیومیگیتس (Aspergillus famigates) نام دارد و در تمام نقاط به غیر از قطب جنوب و قطب شمال دیده می شود. در مکان هایی که رطوبت، علف خشک یا کاه وجود داشته باشد، بیشتر دیده می شود.

گیاهان خشک را باید از لانه پرنده خارج ساخت. پرنده هنگامی به این بیماری مبتلا می شود که در اثر یک بیماری دیگر با تغذیه ی نامناسب، سیستم ایمنی آن ضعیف شده باشد. پرندگان نواحی شمالی، بیشتر در معرض ابتلا به این بیماری قرار دارند. اولین علایم این بیماری عبارت است از صدای غل غل پس از هر نفس کشیدن یا گرفتگی صدا پس از تنفس. از دیگر علایم آن می توان اشکال در تنفس، تشنگی زیاد، اشکال در خوردن غذا، کاهش وزن و کاهش اشتها را نام برد. تغییر صدا و سر و وضع نامرتب نیز از دیگر علائم این بیماری به شمار می روند. در این بیماری گرچه پرنده زیاد آب می نوشد، ولی بدنش دچار کمبود آب می شود.

بهترین کار برای این بیماری پیشگیری از آن است. اگرچه درمان میسر است ولی بسیار مشکل می باشد. پس از درمان باید به مدت سه تا شش ماه پرنده را مرتباً به طور کامل معاینه کرد تا از عود مجدد بیماری جلوگیری شود.

این بیماری عموماً پرنده را در طول دو هفته به زانو در می آورد. درمان فقط در مورد یک چهام پرندگان، موفقیت آمیز جواب می دهد.

telegram animalha instagram animalhatelegram support

مجوزها