اسب نژاد پروین پاسو

اسب نژاد پروین پاسو (Peruvian Paso)

پاسو (به معنی قدم) نژاد دیگری است که منشاء آن اسب های بارب و آندلسی است و توسط اسپانیایی ها به آمریکای جنوبی آورده شده است. اولین اسب ها در سال ۱۵۳۲ میلادی توسط فرانسیسکو پیتز (Francisco Pizzarro) به پرو آورده شدند.

تصور می شود که طرز گام برداری جانبی در اسب نژاد پرووین پاسو میراثی از اسب جنت (Jennet) اسپانیایی است که این اسب نیز خویشاوند اسب تروتر قدیمی انگلستان می باشد. صفت حرکت جانبی در طول سال ها حفظ شده و این اسب معمولا حرکت جانبی را به چهار نعل آهسته ترجیح می دهد. حرکت اسب پاسو با هر نژاد دیگری متفاوت است. در اسب های دیگر اندام های حرکتی جلویی اسب به محض حرکت، به بیرون قوس دارند ولی این اسب با اندام های حرکتی عقبی گام های بلند و صافی بر می دارد. این ترکیب، جریان حرکت اندام های حرکتی جلو و قدرت کشیدن اندام های حرکتی عقبی اسب را هموار می کند. گفته می شود که این اسب قادر است با سرعت ۲۴ کیلومتر در ساعت بدود و در مناطق صعب العبور به مدت طولانی و بدون خستگی گام برداری جانبی را حفظ کند.
این اسب کوچک جثه، چاق و کوتاه به خاطر گام های استوار و توانایی رشد با جیره ی غذایی اندک و طبیعت مهربان خود شهرت دارد. این خصوصیات آن را برای مزارع بزرگ و مسافت های طولانی مناسب کرده است

اسب نژاد کریولو

اسب نژاد کریولو

مبداء اسب کریولو(Criollo) کشور آرژانتین بوده و از نوادگان اسب های آورده شده توسط فاتحان اسپانیایی به آمریکای جنوبی (در قرن شانزدهم) است. این اسب یکی از پرطاقت ترین نژاد های اسب جهان به شمار می آید. طاقت زیاد این اسب نتیجه ی سال ها انتخاب می باشد. برخی اسب های اسپانیایی و نوادگان آن ها گله های غیر اهلی را روی پامپاس ها (Pampas) یا دشت های بی درخت یعنی مناطقی با نامطلوب ترین شرایط اقلیمی (تابستان های گرم و زمستان های سرد) تشکیل دادند. اسب هایی که با محیط نا مطلوب به خوبی سازگار شدند، باقی ماندند. شکی نیست که این اسب ها منشاء اسب های بارب و آندلسی بودند. رنگ اسب های کریولو بیشتر قهوه ای مایل به خاکستری است. این رنگ ها برای استتار در شرایط چراگاه خشکی محل زندگی آن ها کمک زیادی می کند.
اسب کریولو اسب مناسب برای گاوچران ها، کابوی های پامپاس و اسب سواری و کاری مهاجران در شرایط بد آب و هوایی آمریکای جنوبی بود. در سراسر قاره ی آمریکا نیز می توان این اسب ها را یافت. تنوع زیاد در کنار سازگاری با شرایط زیستی متفاوت، باعث شده که در اکثر مناطق، استحکام و بنیه ی خود را حفظ کنند.

در نتیجه ی آمیزش این اسب با اسب تروبرد، اسب پونی خوبی برای بازی چوگان ایجاد شد که سرعت لازم برای بازی های جدید را از اسب تروبرد گرفته بود.

اسب نژاد بارب

اسب نژاد بارب

مبداء اسب نژاد بارب (Barb) کشورهای، مراکش، الجزایر و تونس است. بارباری (Barbary) به معنای سرزمین های بیگانه یا به طور خاص تر سرزمین های غیر مسیحی است. در مورد منشأ اسب بارب نظریه های متفاوتی وجود دارد ولی مدارک مستندی برای تایید یا رد آنها وجود ندارد. بر اساس یک نظریه، اسب بارب به گروه منزوی شده ی اسب های وحشی بر می گردد که از عصر یخبندان به جا مانده اند. در صورت صحت این نظریه، این اسب حتی قدیمی تر از اسب عرب است. نظریه ی دیگری بارب را با اسب آخال تکه ی ترکمن ها مرتبط می داند. هرچند بعید است که منشاء اصلی و واقعی نژاد های خاصی تا به حال مشخص شده باشد، ولی به طور قطع می توان گفت که پس از اسب عرب، اسب بارب بیش از هر اسب دیگری بر نژاد های اسب سراسر جهان تأثیر داشته است. بارب همانند اسب عرب، با گسترش اسلام توسعه یافث زیرا اولین ارتش مسلمانان که شامل هفت هزار نفر بود در بهار سال ۷۱۱ میلادی با اسب های بارب به اسپانیا وارد شد. بنابراین این اسب در قرن هشتم وارد اروپا شد. پس از تأسیس شبه جزیره ی ایبری (Iberian peninsula) اسب بارب در گسترش اسبپ آندلسی نقش مهمی داشت بنابراین اسب آندلسی به یکی از بهترین اسب ها در سراسر جهان تبدیل شد. بر اساس مستندات تاریخی، اسب های بارباری متعلق به پادشاه انگلستان، ریچارد دوم (۱۳۶۷ تا ۱۴۰۰ میلادی) در منطقه ی رُن بارباری (Roan Barbary) ، مشهورترین اسب ها بودند. در طول قرن شانزدهم، هنری هشتم چند راس اسب بارباری را به انگلستان وارد کرد و یک قرن بعد اسب بارب باعث تحولی شگرف در اسب نژاد تروبرد شد. در نقاط دیگر تأثیر بارب بر نژاد های اسب کریولو و امریکن موستانگ مشهود است.
علی رغم اهمیت این اسب به عنوان جد نژاد های اسب امروزی، اسب بارب شهرت کمتری نسبت به اسب عرب دارد که علت آن می تواند ظاهر جذاب، فریبنده و زیبای اسب عرب باشد. ولی بر خلاف خصوصیات ظاهری، همانند اسب عرب دارای توانایی سازگاری با شرایط نامساعد اقلیمی و کمبود خوراک است.

اسب نژاد استرالین اسلتوک هورس

اسب نژاد استرالین اسلتوک هورس

اسب جدید استوک (Stock) از نوادگان اولین اسب های وارداتی بود که در طول سال های پایانی قرن هجدهم تعداد کمی از آن ها از آفریقای جنوبی وارد استرالیا شدند، بنابراین اجداد اسب به نژاد استرالین استوک هورس (Australian Stock Horse) بومی استرالیا نبودند. چگونگی اصلاح نژاد و پرورش این اسب های وارداتی اولیه معلوم نیست. ولی به احتمال زیاد بیشتر تحت تاثیر نژاد اسب های عرب و بارب بوده اند. قبل از اصلاح نژاد این اسب ها سفر های کشتی ها بین اروپا و استرالیا شروع شده بود و هر کشتی با سهمیه ی اسب های خود به خارج بارگیری می شد، بنابراین بهای تعداد اسب های استرالیا افزایش یافت.
با توجه به این که اسب ها برای کمک به مهاجران برای اکتشاف خانه در مناطق پست و بلند لازم بودند، شگفت آور نیست که اسب های تروبرد و عرب عامه پسندترین اسب های وارداتی بودند. اسب تروبرد به خاطر توجه روز افزون مهاجران به مسابقه از سال های اولیه ی قرن نوزدهم به بعد محبوب شد.
برای استفاده ی روزانه، اسبی تکامل یافت که پر طاقت، قابل اعتماد، با خلق و خوی خوب، قادر به کار در مالبندی یا زین، مناسب برای شخم زدن زمین، کشیدن الوار و جمع آوری گاو و گوسفندان بود. این اسب تا سال ۱۹۷۱ میلادی، زمانی که کلمه ی استوک هورس استفاده شد، به عنوان والر (پس از نیوساوث ولز (New South Wales)) شناخته می شد. والرها به خاطر بنیه، شجاعت و استحکام مشهور بودند و به همین سبب سواره نظام برای آن ها اهمیت و ارزش زیادی قائل بودند.

اسب استوک هورس امروزی نواده ی والر است. این اسب تقریباً به طور قطع تحت تأثیر نژادهای دیگری غیر از اسب های تروتر برد و کوآرتر عرب قرار داشته است. پونی های گوناگون و نژاد های سنگین از قبیل کلایدسدال و سافوک پانچ در طول سال ها به استرالیا وارد شدند و برون زادگیری هایی با استوک هورسی انجام داده اند. اسب استوک هورس اسب سواری مناسبی است. این اسب برای جمع آوری گله، کاری که در آن برتری دارد، مورد نیاز است و هنوز در نمایش کابوی ها دیده می شود و برای اهداف سوار کاری عمومی نظیر ورزش های  رقابتی مناسب است.

اسب نژاد نوریکر

اسب نژاد نوریکر

اسب نژاد نوریکر(Noriker) چندین هزار سال در نواحی کوهستانی استرالیا زندگی کرده است. این اسب جذاب، سبک، کاری، قوی و پر طاقت است و به خاطر خلق و خوی آرام و اندام های حرکتی قوی و محکمش مورد توجه است. این خصوصیات، آن را برای کار در زمین های کوهستانی صعب العبور ایده آل کرده است.

این نژاد مانند بیشتر نژادهای اسب، علی رغم منشاء باستانی آن، هیچ برنامه ی آمیزشی در گذشته نداشته است، تا این که ۴۰۰ سال پیش، پرنس (اسقف اعظم سالزبورگ) با تاسیس دفتر انساب برای اسب های نوریکر، باعث معروف شدن بیشتر این نژاد شد. از آن زمان به بعد استاندارد هایی برای مادیان و نریان این اسب پایه گذاری شد و مزارع پرورش این اسب شکل گرفت. این اسب به دلیل توانایی سازگاری با شرایط نامساعد، داشتن بنیه و طاقت زیاد و توانایی انجام کار های سخت، در سراسر اروپا مورد توجه قرار گرفت. نژاد های متفاوتی از این اسب به وجود آمدند، برای نمونه می توان به اسب باواریان اشاره کرد که امروزه به اسب ساوث ژرمن کلد بلاد (South German Coldblood) معروف است و در مناطق شمالی باواریا در آلمان یافت می شود.

خطوط رنگی متعدد موجود در اسب های آندلسی و نئاپولیتان (Neapolitan) بر اسب نژاد نوریکر امروزی اثر داشته و باعث ایجاد رنگ های خال خالی و پلنگی شده است.

instagram animalha instagram animalha telegram animalha

مجوزها

طراحی سایت
طراحی سایتسئوسرویس و تعمیر کولر گازی