قلاده و بندهای سگ ها

قلاده و بندهای سگ ها

قلاده و بند، وسایل اساسی مورد نیاز به منظور کنترل سگ ها در کنار اهداف آموزشی است. بعلت موانع قانونی و بعلاوه مفید بودن قلاده در مقید نمودن سگ از خارج نمودن سگ خود بدون داشتن قلاده خودداری نمایید.

۱- قلاده سگ :

قلاده ای که ضمن محکم نمودن بتواند فعالیت های سگ را کنترل کند، خصوصاً در زمان آموزش تحت کنترل ، توصیه می شود.

الف) زنجیر چک یا چوک :

این زنجیرها، معمولاً زنجیرهایی با حلقه های فلزی هستند، اما به جای زنجیری با حلقه های فلزی، از چرم با کیفیت خوب یا طناب قلاده نایلونی استفاده می کنند که برهمان اساس بوده و باعث کنده شدن موهای دورگردن سگ نمی شود و بسیار موثر است.

ب) قلاده کامبی سگ :

این نوع قلاده، معمولاً از ویبنگ (یک نوع پارچه ضخیم)، نایلون یا پنبه ساخته شده است که همراه یک حلقه زنجیری بوده، که حلقه محکمی را دور گردن سگ ایجاد می نماید. این نوع قلاده قابل تنظیم بوده و با کمی محکم کردن، باعث خفه شدن سگ نخواهد شد.

۲- بندهای سگ :

بندها با ید محکم باشند. یک بند چرمی نرم با کیفیت خوب و با طول مناسب، مورد نیاز است. هرچند که یک پارچه ضخیم پنبه ای یا نایلونی با کیفیت خوب می تواند جانشین نوع چرمی آن شود. استحکام این بند بستگی به گیره و اتصالش دارد. مدل گره گیره ها بسیار مناسب می باشد. به طوری که در استحکام و ایمنی بند کمک نموده و در صورت نیاز به راحتی باز می شود. طول استاندارد این بند ۴ تا ۵ فوت بوده، هرچند که در نوع پلیسی آن از ۲ بند استفاده می شود

۳- طناب بلند

در زمان تمرین سگ نیاز به یک طناب بلند است. یک طناب نایلونی با طولی حدود ۳۰ تا ۴۰ فوت مناسب است.

معاینه گوش سگ ها

معاینه گوش سگ ها

معاینه ی گوش های سگ در فواصل زمانی منظم ضروری است زیرا گاهی اوقات ممکن است که سگ ها به اوتیت و دیگر درگیری های گوش مبتلا شوند. همچنین در زمان تکان دادن سر، گوش های سگ ها را باید به منظور وجود اجسام خارجی، کنه، شپش و مایت و غیره بررسی نمود.

عفونت کانال گوش خارجی سگ (اوتیت خارجی)

یکی از موارد ناراحتی در سگ ها است. عامل اصلی این درگیری، باکتری ها یا قارچ ها یا مایت ها می باشند که در این میان حضور موهای زیاد می تواند بعنوان یک فاکتور مستعدکننده مطرح گردد. نشانه های اصلی اوتیت، شامل تکان دادن مداوم سر و خارش همراه با ترشحات مومی شکل غیرعادی در گوش است. درمان با توجه به عامل آن صورت می گیرد. موهای زیاد در بعضی نژادها نظیر پودل، باید به طور منظم از کانال گوش چیده شوند. در صورت ابتلای سگ به جرب یا مایت، در ابتدا باید سگ را در علیه آها درمان نمود. بسیاری از قطره های آنتی بیوتیکی گوش را که در انسان ها مورد استفاده قرار کی گیرند، می توان بدون بروز خطری در درمان اوتیت استفاده نمود. بعضی از دامپزشکان شست و شو و تمیز کردن گوش ها را با محلول ۲-۱ درصد پروکسید هیدروژن توصیه نموده اند، اما استفاده معمول از چنین محلول هایی ممکن است باعث بروز مشکلات بیشتر ناشی از تحریک و التهاب لایه نازک کانال گوش شود.

همچنین اوتیت گوش میانی و اوتیت گوش داخلی، در سگ ها معمول است. معمولاً تکان دادن سر، گردش سر به سمت طرف عفونی، درد گوش، وجود ترشحات در کانال گوش و تغییرات التهابی در کانال گوش وجود دارد. در صورتی که اوتیت گوش داخلی تشدید شود، گردش سر به سمت طرف درگیر، مشخص خواهد شد. در این حالت حیوان، به دور خود چرخیده و بر روی سمت درگیر و عفونی افتاده و قادر به بلند شدن، خوردن و نوشیدن نمی باشد. به منظور درمان باید از آنتی بیوتیک سیستمیک (کلرامفنکیل، آمپی سیلین یا تتراسایکلین) استفاده نمود. پس از این که کانال گوش کاملاً تمیز گشت، باید از محلول های آبی نئومایسین و پلی میکسین Bدر کانال گوش و حفره ی صماخی استفاده نمود (در صورتی که پرده ی صماخ پاره شده باشد). پرده ی صماخ به مرور زمان ترمیم خواهد یافت.

معمولاً تکان دادن سر، نشان دهنده ی وجود یک جسم خارجی در کانال گوش، اوتیت، وجود کنه در لاله گوش یا شپش در موهای اطراف گوش ها می باشد. تکان دادن مداوم سر، ممکن است باعث پارگی عروق خونی شود که در نتیجه منجر به ایجاد هماتوم در لاله گوش و در نتیجه تورم و التهاب لاله گوش می شود. پروسه درمانی مستلزم در ناژ هماتوم و به کار بردن بانداژ فشاری بر روی لاله گوش می باشد. این روش، نیاز به درناژ روزانه مایعات و بانداژ فشاری داشته و سبب آزردگی بیشتر سگ می شود. همچنین هماتوم را می توان با دادن یک برش کوچک در پوست بالای سر، قابت کنید. بدیهی است که ابتلای به اوتیت که باعث بروز مشکلاتی می شود، باید تحت درمان قرار گیرد.

بعضی سگ هایی که دارای گوش های ایستاده هستند، یک یا هر دو گوش آنها می افتد. البته این حالت برای سلامتی سگ مشکل ساز نبوده، ولی در ظاهر و خصوصیات اصلی آن تاثیر سوء دارد. این وضعیت در اثر کشش نامساوی عضلات گوش ایجاد می شود. در صورتی که گوش سگ درسن ۹ ماهگی بیفتد، دیگر این وضعیت اصلاح نشده و به صورت دائمی خواهد ماند. سگ هایی با گوش های افتاده باید از نظر اوتیت کنترل شوند.

بعضی از سگ ها به طور مادرزادی ناشنوا بوده و هیچ درمانی برای این نوع عدم شنوایی وجود ندارد. اوتیت شدید ممکن است منجر به کری موقت شود و سگ باید تحت درمان اوتیت قرار گیرد. ممکن است که سگ های مسن، مبتلا به کری پیری شده که برای این نوع کری، هیچ نوع درمانی وجود ندارد.

درماتیت لاله گوش سگ

سگ هایی که دارای گوش های ایستاده هستند، در معرض درماتیت خاصی در راس لاله گوش می باشند که ناشی از گزش مگس است. پوسته پوسته های خشک در اثر تراوش سرم و خون، به دنبال گزش ایجاد می شود. استفاده از حشره کش ها و یا خمیرهای ساخته شده از پودرهای حشره کش، ممکن است از گزش های مداوم پیشگیری نموده و استفاده از پماد بر روی جراحات باعث ترمیم آنها خواهد شد.

معاینه ی چشم سگ

معاینه ی چشم سگ

چشم ها، مهم ترین عضو بدن در تمام موجودات زنده می باشند. عوامل گوناگونی نظیر جراحت، عفونت یا نقایص، ممکن است یر چشم سگ ها تاثیر گذشته که منجر به کونژکتویت، گلوکوم و بیماری های مزمن من جمله کوری شود.

چشم های دردناک و ملتهب (بلفاریت)، عمدتاً در اثر گرد و خاک بستر بوده و یا در نتیجه بیرون بردن سر از پنجره ی اتومبیل در حال حرکت می باشد. چشم های دردناک سگ ها، همچنین علامتی از رژیم هایی با میزان ویتامین Aپایین است. در ثورتی که رژیم غذایی سگ ماده در اوایل دوران شیردهی، از نظر ویتامین Aدچار کمبود باشد، توله سگ ها دچار چشم های دردناک می شوند. در در صورتی سگ ماده به وسیله ی روغن کبد ماهی کد تغذیه شوند، ویتامین ها به داخل شیر وارد شده و از آن طریق به بدن توله ها وارد می شوند، در نتیجه چشم های آنها در مدت کوتاهی به حالت طبیعی برمی گردد. بعلاوه هنگامی که سگ ها تحت رژیمی با میزان ویتامین Aپایین قار گیرند، بخشی از بینایی خود را از دست می دهند (کوری شبانه). در صورتی که به چشم ها مقادیر بسیار کمی ویتامین Aبرسد، چشم ها را با محلول اسیدبوریک ۲-۱ درصد شست وشو دهید. در بلفاریت باکتریایی، پلک ها و مژه ها با قشری از ترشحات موکوسی – چرکی پوشیده شده و قرمز و ملتهب می باشند. در این حالت از محلول ها یا پمادهای آنتی باکتریال چشمی ۳ تا ۴ بار روزانه استفاده نمایید. در موراد شدید یا مزمن، از آنتی بیوتیک های سیستمیک استفاده نمایید.

در بلفاریت های آلرژیک، التهاب حاد پلک ها وجود دارد که ممکن است دچار خارش شده و به ندرت دردناک و با ترشحات زیاد می باشد. در مان با آنتی هیستامین ها یا کورتیکوستروئیدهای سیستمیک صورت می گیرد. کمپرس سرد به کاهش خارش کمک می کند.

در حالت اپی فورا، از زاویه داخلی چشم ها، اشک بر روی صورت جاری شده و باعث آلوده شدن موهای زیر چشم ها می گردد. دلایل برو این حالت متفاوت بوده و با توجه به دلیل آن، باید درمان صورت گیرد. در بعضی از نژادهای سگ نظیر پودل ها، اپی فورا معمول است.

گاهی اوقات سگ ها مبتلا به کوری بوده و تشخیص آن براساس کدورت چشم صورت می گیرد. بعضی از اشکال کوری علاج پذیر هستند. به طوری که حتی یک سگ کاملاً کور می تواند به زندگی خود در کنار صاحبش ادامه دهد.

انتروپیون حالتی است که در آن پلک به سمت داخل برگسته و باعث می شود مژه ها با سطح قرنیه تماس حاصل نموده و باعث کنژکتویت، ریزش اشک، التهاب، زخم قرینه و ترشحات چرکی شده و در موارد شدید باعث بسته شدن چشم می شود. به منظور درمان این حالت، عمل جراحی ضروری است

اکتروپیون ممکن است در اثر طول زیاد پلک و یا در اثر کاهش تونوسیته عضلات پلک به وقوع بپیوندد. این حالت باعث افتادن پلک پایین به همراه در معرض قرار گرفتن ملتحمه چشم می شود. در معرض قرار بیش از حد بافت ملتحمه، در اغلب موارد باعث کونژکتویت مزمن یا کراتیت آشکار می شود. اکثر موارد اکتروپیون را می توان با برداشت یک لایه کامل گوه مانند از ناحیه ی درگیر پلک تصحیح نمود.

حالت آنکیلوبلفاروم، در توله های تازه متولد شده مشاهده می شود که در این حالت پلک ها کاملاً باز نشده و ممکن است باعث عفونت زیرپلکی شود که به Sore eyes  موسوم می باشد.

به آرامی پلک ها را ماساژ دهید تا بخشی از شیار پلکی باز شود. گاهی اوقات، به منظور بازکردن پلک ها، نیاز به قیچی یا تیغه اسکالپب است. ناحیه ی زیر پلک را با محلول ۰٫۵ درصد پووایدون یداین شستشو نموده و از پماد یا محلول های آنتی بیوتیکی، ۳-۴ بار روزانه، استفاده نمایید.

کنژنکتویت در سگ ها، معمول بوده و دلایل کنژکتویت متعدد است. غالباً بیشتر از یک عامل اتیولوژیک در دوره ی بالینی بیماری نقش دارند. صرف نظر از عامل اولیه، عفونت های باکتریایی، معمول ترین عامل کنژکتویت می باشند. به منظور کنترل و یا پیشگیری از عفونت های ثانویه باکتریایی، معمولاً از پمادها یا قطره های آنتی بیوتیکی وسیع الطیف چشمی، استفاده می شود. از اگزوداها و غیره، استفاده نمایید. از داروهای ضدالتهاب سیستمیک، ممکن است به منظور به حداقل رساندن آماس حاد، اضطراب و ایجاد جراحت و آسیب توسط خود سگ، استفاده شود. در موارد کنژکتویت های عفونی اولیه یا زخم قرنه، کورتیکواستروئیدهای موضعی منع مصرف دارند. گاهی اوقات کنژکتویت، ناشی از پلک های بلند است که در این حالت لازم است پلک برداشته شوند.

زخم قرنیه – از بین رفتن و نقصان یک یا تعداد بیشتری از لایه های اپتلیالی قرنیه، اصطلاحاً به نام سائیدگی یا خراش قرنیه موسوم است، در حالی که از بین رفتن تمام ضخامت اپتلیوم همراه با مقدار کمی از بین رفتن سلول های بنیادی، به زخم قرنیه موسوم است. عوامل مسببه شامل جراحات ضربه ای، عفونت باکتریایی (حداقل کمترین جراحت اپتلیایی به منظور کلونیزه شدن باکتری ها مورد نیاز است، باکتری ها قادر به اتصال به اپتلیوم طبیعی نیستند)، خشکی قرنیه، مشکلات هورمونی (دیابت ملیتوس، هیپوآدرنوکورتیسم و هیپوتیروئیدیسم) و غیره می باشند. بلفارواسپاسم، نورگریزی، اپی فورا، کدورت قرنیه و گود شدن سطح قرنیه نیز وجود خواهد داشت. به منظور درمان، از مصرف گورتیگواستروئیدهای چشمی پرهیز نمایید. از آنتی بیوتیک های وسیع الطیف موضعی نظیر باسیتراسین، نئومایسین، پلی میکسین و جنتامایسین هر ۶ ساعت یکبار استفاده نمایید. از محلول یا پماد یک درصد آتروپین به منظور حفظ حالت میدریازیس و فلجی عضلات مژگانی هر ۶ تا ۸ ساعت یکبار استفاده نمایید و سپس این کار را ۲۴ – ۱۲ ساعت یکبار و سپس یک روز درمیان تکرار نمایید. درمان باید با تزریق آنتی بیوتیک در زیر ملتحمه همراه گردد.

کاتاراکت (آب مروارید) – کدورت عدسی چشم در نتیجه تغییرات پاتولوژیک در ترکیب پروتئینی عدسی یا گسستگی در ترتیب فیبرهای عدسی ناشی از وراثت، بیماری های متابولیم (نظیر دیابت ملیتوس)، ضایعات تروماتیک، تغذیه ای (توله هایی که به وسیله ی تغذیه دستی و با جانشین شونده های شیر تغذیه می شوند عمدتاً دچار کمبود اسیدآمینه ها و خصوصاً آرژنین می شوند)، مسمومیت (شوک الکتریکی، پرتودرمانی نواحی چشمی و بعضی از داروها) می باشد. هیچ گونه درمان دارویی به منظور برطرف ساختن کاتاراکت وجود ندارد. روش حذف جراحی کاتاراکت ترجح داده می شود.

گلوکاما (آب سیاه) – در واقع افزایش فشار داخل چشمی به بالاتر از مقادیری است که برای حفظ فعالیت و فیزیولوژی طبیعی چشم مورد نیاز است. گلوکامای اولیه، با هیچ حادثه یا مشکل دیگری در چشم ها همراه نمی باشد. معمولاً این بیماری وابستگی نژادی داشته و غالباً وراثتی است. گلوکومای ثانویه حکایت از حادثه قبلی در چشم ها دارد. عوامل مسببه گلوکومای ثانویه شامل التهاب لایه رنگدانه دار قدامی، در رفتگی قدامی عدسی، نئوپلاسم و تروما می باشند. در گلوکوما، بزرگ شدگی و برآمدگی چشم ها وجود دارد. بعلاوه اندازه ی عروق خونی روی کره ی چشم افزایش یافته و قابل مشاهده می گردند. همچنین اپی فورا و بلفارواسپاسم هم مشاهده می گردد. گلوکومای مزمن نشانه وجود تغییرات چشمی است که باعث از دست دادن غیرقابل برگشت بینایی می شود. در درمان گلوکوما می توان از روش های درمانی و جراحی استفاده نمود. در صورتی که گلوکوما به شکل حاد باشد، برگشت قسمتی و یا تمام بینایی امکان پذیر است. در گلوکومای حاد به منظور کاهش فشار داخل چشمی به حد طبیعی خود، درمان فوری الزامی است. داروی انتخابی اولیه به منظور کاهش سریع فشار داخل چشم، یک داروی اسموتیک است. مثلاً مانیتول ۲۰ درصد (۱-۰٫۵ میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن) و به صورت داخل وریدی، به دنبال مصرف مواد اسموتیک، باید به مدت ۳ تا ۴ ساعت حیوان را از نوشیدن آب منع نمود. فشار داخل چشمی در مدت ۲۰ دقیقه شروع به کاهش می نماید و حداکثر آن طی ۲ ساعت به وقوع پیوسته و مدت اثر آن هم تقریباً ۶ ساعت است. ماده اسموتیک دیگر، گلیسرین خوراکی است، اما استفراغ، از اثرات جانبی معمول آن است. این درمان باید بوسیله ی درمان حمایتی با یک مهارکننده کربونیک آنهیدراز خوراکی به منظور کاهش فشار داخل چشمی و پیلوکارپین ۲ درصد موضعی و یا اپی نفرین ۱ درصد یا ترکیب پیلوکارپین ۲ درصد با اپی نفرین ۱ درصد، هر ۸ تا ۱۲ ساعت، همراه شود. شکست در برنامه درمانی و باقی ماندن فشار داخل چشمی در همان محدوده، نشان دهنده ی نیاز به عمل جراحی است. تنها درمان مناسب برای گلکومای مزمن، عمل جراحی است و هدف آن به طور اولیه، کاهش فشار داخل چشمی تا حدی است که ناراحتی حیوان برطرف گردد. چشم هایی که به طور مزمن در اثر گلوکوماکور شده اند، معمولاً یا تخلیه و برداشته می شوند و یا با تزریق داخل زجاجیه ای ۱۰ میلی گرم جنتامایسین، تخریب می گردند.

پروپلاپس چشم – پرولاپس حاد چشم، نتیجه تروما است. زاویه خارجی چشم برش داده شده و کره ی چشم به وسیله ی دست به داخل برمی گردد. بخیه پلک و غشای پلکی از برگشت مجدد این حالت جلوگیری می کند. پیش بینی باقی ماندن بینایی ضعیف بوده، اما به منظور حفظ کره چشم، روش مناسبی است.

بیماری های انگلی چشمی (گونه های تلازیا) – در کییسه ی ملتحمه ای و بر روی ملتحمه سگ ها به وقوع می پیوندد. مگس های معممولی به عنوان میزبان واسط این انگل محسوب شده که لاروهای عفونی و آلوده کننده را به وسیله ی بزاق خود در زاویه داخلی چشم قرار می دهند. کنژکتویت و ریزش اشک شدید از مهم ترین علامت های بالینی این بیماری می باشند. درمان به وسیله ی حذف مستقیم انگل ها یا چکاندن محلول ۲ درصد لوامیزول در کیسه ملتحمه، صورت می گیرد.

خانه ای برای سگ ها

خانه ای برای سگ ها

به منظور راحتی صاحب سگ و رضایت سگ ها، هر سگ خانگی باید دارای محل خوابی برای خودش باشد. پس با خرید یک توله سگ، محل استراحت و خوابی را برای سگ مدنظر گرفته و اورا طوری آموزش داده که با دادن فرمان، به سمت مکان خود برود. بعلت کوتاهی مالک سگ در تامین جای مناسبی برای خواب سگ و یا ضعف در ممارست و تمرین این سگ ها، مشاهده شده است که بسیاری از سگ ها بر روی صندلی های اتاق پذیرایی و یا بر روی تخت خواب های اتاق خواب، می خوابند. باید از اعمال چنین رفتاری جلوگیری شود زیرا غیربهداشتی بوده و از نظر مهمانان و دوستان خوشایند نیست.

در صورتی که یک یا دو نژاد کوچکتر همراه یکدیگر نگهداری شوند، نیازی به جداسازی محل نگهداری آنها نبوده و می توان آنها را در خانه، نگهداری نمود. در صورتی که سگی ، به طور مناسب آموزش دیده باشد و روال منظمی را آموخته باشد، یک جعبه در گوشه ای از اتاق یا زیر یک میز که مسیر رفت و آمد نباشد و در آنجا جریان هوا وجود نداشته باشد، می تواند به عنوان مکان خوابیدن سگ در نظر گرفته شود. بعضی افراد از یک پادری و بوریا (حصیر) در کف اتاق برای خوابیدن شبانه سگ استفاده می نمایند، ولی این مورد نیز مناسب نبوده، زیرا موقتی بوده و در اثر کوچک ترین تحریکی ممکن است آن را ترک نماید. با این که در هنگام شب مکان راحتی برای خوابیدن است.

سبدها، مکان های خواب نامناسبی برای سگ ها بوده ، زیرا نمی توان کاملاً آنها را تمیز نمود و مکان مناسبی را جهت تولید مثل کک ها فراهم می آورند و به علاوه توله ها با جویدن های مکرر خود آن ها را خراب می کنند.

می توان یک اتاق مجزا برای سگ در حیاط یا حیاط پشتی و متصل به خانه با کمک چوب و آجر بنا کرد. یک جعبه روباز را نیز می توان بعنوان خانه سگ به طور معکوس قرار داد. اندازه خانه سگ از اهمیت بسزایی برخوردار است. این خانه باید دارای اتاق بزرگی برای سگ بالغ باشد. خواه این که خانه سگ، یک جعبه باشد یا یک سبد یا یک محل نگهداری قابل جابجایی که به طور اختصاصی ساخته شده است، باید مکان کافی را برای دراز کشیدن و خوابیدن سگ فراهم آورد به طوری که سگ مجبور به جمع نمودن اندام خود و گرفتگی عضلانی نشود. اندازه دیواره های خانه سگ باید به قرار زیر باشد:

نژادهای کوچک: طول ۱۰۰ سانتی متر، عرض ۷۵ سانتی متر، ارتفاع ۷۰ سانتی متر

نژادهای متوسط: طول ۱۵۰ سانتی متر، عرض ۱۰۰ سانتی متر، ارتفاع ۱۰۰ سانتی متر

نژادهای بزرگ: طول ۲۵۰ سانتی متر، عرض ۲۰۰ سانتی متر، ارتفاع ۱۵۰ سانتی متر

به طور کلی، برای ساخت محل نگهداری سگ، اندازه های کلی ساختمان براساس نسبت های زیر سنجیده می شود. طول کلی: دوبرابر طول سگ (دم محاسبه نمی شود)، عرض: ۳/۲ (دو سوم) طول سگ، ارتفاع: ۵/۱ برابر ارتفاع سگ که از بالاترین نقطه بر روی جمجمه تا زمین سنجیده می شود. کف و بستر اتاق سگ باید با کاه پوشانده شود و در صورتی که فضای اطراف سگ، محصور نباشد باید سگ را زنجیر کنیم. اتاق مزبور باید در زمستان گرم نگه داشته شود و تهویه مناسبی داشته باشد و به منظور رسیدن نور خورشید بازگذاشته شود. کف اتاق همواره تمیز نگه داشته شود. برای نژادهای کوچک، ممکن است قفس های مناسب یا سبدهایی برای هر سگ به طور مجزا، در داخل اتاق سگ قرار داده شود.

ساختمان محل های نگهداری دائمی، نیاز به فکر بیشتری در انتخاب محل مناسب برای این محل داشته که در جای خود بستگی به تعدا دسگ ها، اندازه آنها و نژاد و غیره دارد.

کف محب های نگهداری سگ ها از بتون سیمانی ساخه شده که اجازه می دهد که به راحتی شسته و تمیز شود. محل های نگهداری سگ باید دارای نیمکتی باشند تا سگ ها بتوانند به راحتیبرروی آنها بروند. نیمکت های محل های نگهداری سگ باید قوی، محکم و نسبتاً از چوب غیرجاذب ساخته شوند. تمامی حل های نگهداری سگ باید دارای محل مناسبی جهت فعالیت سگ، یا محیطی به اندازه مناسب یا محل بزرگی جه بالا و پایین رفتن سگ به همراه یک حصار و دیواره مناسب باشند. حصار اطراف محوطه فعالیت سگ همواره باید از ارتفاع کافی برخوردار باشد تا سگ ها را در خود حفظ نماید . برای اکثر سگ ها، ۶ فوت ارتفاع، کاملاً مناسب است. از مهم ترین ملاحظات می توان موارد زیر را نام برد:

تهویه مناسب، طبقات کافی، محوطه تمیز و اتاق های مجزا برای زایمان، اتاق مراقبت از توله ها، محل های جداسازی و قرنطینه، اتاق غذاخوری، انباری، اتاق کار و محل مراقبت و غیره.

هرکدام از خانه های سگ باید دارای نیمکتی باشد که به راحتی بر روی آن نشته و یا بخوابند و اقدر به حوردن و آشامیدن باشند و دارای یک درب خروجی مناسب باشند.

دندان درآوردن سگ

دندان درآوردن سگ

در تخمین سن یک حیوان، زمان جوانه زدن دندان ها از لثه و ظهور دندان ها می توانند کمک کننده باشند. رشد دندانی تحت تاثیر عوامل مختلفی بوده و تعیین سن، تنها به صورت تقریبی است. تفاوت های بسیاری در اندازه، میزان بلوغ و شکل جمجمه نژادهای مختلف سگ وجود دارد که باعث می شود تعیین صحیح سن سگ ها را غیرممکن سازد.

در هنگام تولد، فک توله ها بدون دندان می باشد. از ۳ تا ۴ هفتگی، دندان های موقتی سگ جوانه زده و در ۴ تا ۵ هفتگی، دندان های پیش موقتی و ۳ دندان گونه ای موقتی اولیه جوانه می زنند. دندان های پیش آسیای دائمی در حدود ۴ ماهگی درآمده و بلافاصله پس از آن، چهارمین دندان گونه نیز جوانه می زند. در نژادهای عروسکی، دندان های دائمی سگ ممکن است در همین زمان مشاهده شوند و گاهی اوقات قبل از ظهور دندان های پیش آسیا دیده می شوند. در سگ های دیگر، دندان های دائمی سگ در حدود ۵ تا ۶ ماهگی پدیدار می شوند و دندان های پیش کناری، به همراه ۳ دندان گونه ای دائمی اولیه، جوانه می زنند. پنجمین دندان گونه ای بلافاصله پس از آن پدیدار می شود و ششمین دندان که غالباً در فک بالا وجود ندارد، در ۶ تا ۸ ماهگی ظاهر می گردد.

دندان سگ

  • ۱٫۵ سالگی: فرسایش برجستگی دندانی در دندان پیش اول ردیف پایین
  • ۲٫۵ سالگی: فرسایش برجستگی دندانی در دندان پیش دوم در ردیف پایین
  • ۳٫۵ سالگی: فرسایش برجستگی دندانی در دندان پیش اول ردیف بالا
  • ۴٫۵ سالگی: فرسایش برجستگی دندانی در دندان پیش دوم ردیف بالا
  • ۵ سالگی: برجستگی دندانی در دندان پیش سوم به آرامی دچار فرسایش می شود. سطوح تماسی دندان پیش اول و دوم مستطیلی شکل می شود. دندان های سگ به آرامی دچار فرسایش می شوند
  • ۶ سالگی: برجستگی دندانی در دندان پیش سوم پایین دچار فرسایش می شود. دندان های سگ بدون برجستگی بوده و دندان های سگی پایین اثر دندان های پیش سوم بالا را بر روی خود نشان می دهند.
  • ۷ سالگی: دندان پیش اول پایین تا حد ریشه فرسایش یافته به طوری که سطح تماسی با یک محور ساجیتال بلند، بیضی شکل می شود.
  • ۸ سالگی: سطح تماس اولین دندان پیش پایین، به سمت جلو شیب دارد
  • ۱۰ سالگی: دومین دندان پیش پایین و اولین دندان پیش بالا، دارای سطوح تماسی بیضی شکل می باشند.
  • ۱۲ سالگی: دندان های پیش شروع به افتادن می کنند

فرمول دندانی در سگ

  • شیری ۲ (پیش ۳٫۳ سگی ۱٫۱ پیش آسیا ۳٫۳) = ۲۸
  • دائمی ۲ ( پیش ۳٫۳ سگی ۱٫۱ پیش آسیا ۴٫۴ آسیا ۳٫۲) = ۴۲

telegram animalha instagram animalhatelegram support

مجوزها