رنگ پرها در نژادهای مختلف کبوتر

رنگ پرها در نژادهای مختلف کبوتر

کبوترها پرنده هایی هستند که از نظر رنگ به انواع زیر تقسیم بندی و نامگذاری می شوند: سفید – زاغ – سبز – گلی – زرد – قهوهای – کاغذی – آینه – شرو- سرو چخماقی -کوهی – سبز کوهی – فولادی – نقرهای – گل افشان هفت رنگ و غیره. نام ها و اصطلاحات زیر باتوجه به رنگ پرهای کبوتر رایج است.

[…]

کبوترهای نژادهای خارجی

کبوترهای  نژادهای خارجی

شماری از مشهورترین نژادهای خارجی که از سال ها پیش به ایران وارد شده اند، عبارتند از:

کبوترهای نژاد شاهی

یک نژاد کبوتر آمریکایی است که از آن گونه هایی به رنگهای سفید، نقرهای، آبی، تیره، سرخ و زرد وجود دارد. معمول ترین رنگ این نژاد، گونه سفید است. گونه سفید در آمریکا از تلاقی سفید رومی، سفید مالت (MalteSe) و سفید دوشس (Duches) ایجاد شده است. گونه نقرهای نیز از تلاقی دوشس و موندین به وجود آمده و جثه ای بزرگ تر و خلق و خوی آرام تر از سفید دارد. وزن کبوتر نر بالغ در حدود ۹۰۰ گرم و کبوتر ماده بالغ در حدود ۷۵۰ گرم و وزن هر جفت جوجه بین ۹۰۰ تا ۱۳۵۰ گرم است. این نژاد سالیانه ۸ تا ۱۵ جفت جوجه می دهد. کبوترهای این نژاد، هیکلی کشیده و مستقیم و ذم افقی دارند. در این نژاد؛ بالا ها بسیار مستحکم، اندام محکم، سینه عریض، گردن افراشته، جمجمه بزرگ و گرد و سر به رنگ سفید و مخطط است. در سال ۱۹۴۰، در آمریکا، گونه ای از این نژاد به نام کبوتر «شاهی شناسا» ایجاد شد. از ویژگیهای این نژاد، متمایز بودن رنگ پرها در جنس نر و ماده و امکان شناختن آسان دو جنس از یکدیگر است.

ز

هومر از بهترین نژادهای گوشتی کبوتر است. وزن نر بالغ در این نژاد حدود ۹۰۰ گرم. مادهٔ بالغ حدود ۷۰۰ گرم و وزن هر جفت جوجه آن ۹۵۰ تا ۱۳۵۰ گرم است. این نژاد سالی ۸ تا ۱۲ جفت جوجه می دهد. در نژاد هومر تنوع رنگ بسیار زیاد است و معمولی ترین رنگ آن مربوط به گونه ای است که رنگ سر، دم و دو طرف بالا های آن آبی تیره و بقیه بدن سفید است. این نژاد به نژادشاهی بسیار شبیه است. پاها در نژاد هومر بی پر است. باروری بسیار بالا و بازده تولید گوشت بالا در این نژاد از جمله ویژگی های مهم آن است.

کبوترهای نژاد رنت

این نژاد، سنگین وزن ترین کبوتر شناخته شده است. وزن کبوتر بالغ نژاد رنت حدود ۱/۵ کیلوگرم است. در این نژاد رنگ های متفاوتی یافت می شود، اما عمدهٔ ارقام آن سفید رنگ اند. از هر جفت کبوتر نژاد رنت، در سال ۴ تا ۶ جفت جوجه به دست می آید. وزن هر جفت جوجه در این نژاد ۱/۵ تا ۲ کیلوگرم است. این نژاد بدنی کشیده و سینه ای عمیق دارد.

کبوترهای نژاد کارنیه

کارنیه از نژادهای موجود در جنوب بلژیک و شمال فرانسه به وجود آمده است. در اوایل قرن بیستم در امریکا، به این نژاد توجه خاصی علمی شد. این نژاد دارای رنگ های سرخ و سفید است و رنگ سرخ در آن فراوانی بیشتری دارد. سر پرنده و پاهای آن بدون پر است. وزن کبوتر نر بالغ حدود ۷۰۰ گرم و کبوتر ماده بالغ حدود ۶۰۰ گرم است. این نژاد سالیانه ۶ تا ۱۲ جفت جوجه می دهد و وزن هر جفت جوجه حدود ۹۵۰ تا ۱۰۰۰ گرم است. این نژاد از لحاظ جثه به طور محسوسی از نژاد شاهی کوچکتر است. رنگ گونه های قرمز آن تقریباً به رنگ شاه بلوط و بسیار زیباست.

کبوترهای نژاد موندین

این نژاد دارای دو خانواده است. خانوادهٔ سوییسی که دارای رنگ سفید و سر بدون پر است و خانواده فرانسوی که دارای رنگهای سرخ، سفید، زرد، سیاه، آبی تیره و نقره ای است که با کاکلی روی سر مشخص می شود. نژاد موندین شبیه مرغ است و وزن بالغ آن حدود ۱ تا ۱/۵ کیلوگرم است. جفت ها در این نژاد سالیانه ۶ تا ۱۲ جفت جوجه می دهند و وزن یک جفت جوجه آن ها ۱۲۵۰ گرم است. پاهای این نژاد پرهای انبوهی دارد. کبوترهای این نژاد دارای جثهٔ بزرگ و دم پایین افتاده و معمولا سفیدرنگ است.

 

کبوترهای نژادهای اهلی ایران

کبوترهای نژادهای اهلی ایران

متأسفانه تاکنون بررسی دقیق و علمی در مورد نژادهای اهلی ایرانی صورت نگرفته و اطلاعات موجود در مورد آنها بسیار اندک است. لذا در اینجا به ناچار برای معرفی نژادهای اهلی کبوترهای ایرانی به ذکر اطلاعات اندک موجود اکتفا می شود.

کبوتر نژاد بغدادی

به کبوترهای این نژاد، کبوتر نامه رسان، کبوتر نامه بر کبوتر قاصد و کبوتر پیک نیز گفته می شود. این نوع کبوتر، گران قیمت تر از سایر کبوترها است و در گذشته پادشاهان برای حمل مکاتبات خود از این پرنده ها استفاده می کردند. این کبوترها بدنی کشیده و دراز، گردنی دراز، صورتی کشیده و منقاری (نوک) بلند دارند. در قسمت فوقانی منقار کبوترهای این نژاد زائدهٔ نسبتاً بزرگ وجود دارد که به وضوح جلب توجه می کند. این کبوتر جنب و جوش زیادی دارد. کبوترهای نژاد بغدادی به رنگهای سیاه، سفید، ابلق، زرد، سربی، تیره، نقرهای و غیره یافت می شوند. این کبوترها می توانند مسافت زیادی را با سرعت و پرواز مستقیم طی کنند. پرواز در خط سیر مستقیم از ویژگی خاصی این نژاد است و با داشتن این ویژگی، در گذشته، این کبوتر را برای امر نامه رسانی؛ یعنی پرواز در مسیر مشخصی و مستقیم تربیت می کردند.

کبوتر نژاد چتری

به کبوترهای این نژاد، گردن شکسته نیز گفته می شود. بیشتر ارقام این نژاد در ردیف کبوترهای زینتی قرار دارند. کبوترهای چتری به رنگهای مختلف یافت می شوند. حالت ذم در این کبوتر به شکل افراشته و شبیه یک چتر باز است. کبوتر چتری اصیل دارای ۲۴ پر در دم است. ولی در دم ارقام غیر اصیل، فقط ۱۲ تا ۱۴ پر وجود دارد.

کبوتر نژاد شامی

نژادی است با جثه کوچک، به رنگ سبز کاکولی و دارای شاه پرهای سفیدرنگ. پرهای روی سینه این کبوتر فردار است. سر و نوک در این نژاد کوچک است و پاهای ظریفی دارد. وزن ارقام مختلف در این نژاد به ۲۰۰ تا ۰ ۳۰ گرم می رسد. کبوتر نژاد شامی در پروازهای معمولی ۵ تا ۱۰ دقیقه می پرد و اصولاً قدرت پرواز آن اندک است. این نژاد در گروه کبوترهای زینتی دسته بندی می شود.

کبوتر نژاد تلسکوپی

این نژاد بسیار کوچک جثه است. تعداد پرهای ذم در این نژاد کم است. کبوترهای نژاد تلسکوپی چشمهای برآمده و بزرگ دارند. در قسمت بالای چشمهای این کبوتر به طور طبیعی یک برآمدی وجود دارد. در این نژاد سر و پاها کوچک است و معمولاً به رنگهای قهوهای یا سفید یک دست و گاه به رنگهای دیگر یافت می شوند. معمولاً شعبده بازها از این نژاد به علت کوچکی جثه و رام بودن برای چشم بندی و تردستی استفاده می کنند.

کبوتر نژاد هلندی

به کبوترهای این نژاد کاکولی یا پا پردار نیز گفته می شود. سر و سینه این کبوترها از پرهای فردار پوشیده شده است. پاهای کبوتر نژاد هلندی پوشیده از پر است. این کبوتر جثه بزرگ و بدن چاق دارد و قدرت پرواز آن بسیار اندک است. کبوتر نژاد هلندی بیشتر جنبه زینتی دارد و به رنگ های مختلف دیده می شوند.

کبوتر نژاد یاهو

صدای طبیعی کبوترهای این نژاد شبیه ((یاهو )) است. جثه این کبوترها کوچک بوده و رنگ آن ها سفید یک دست است. پنجه های کبوتر یاهو از پر پوشیده است.

کبوتر نژاد کاشی

کبوترهای کاشانی و کبوترهای تهرانی معمولا از لحاظ پروازی جزء بهترین کبوتران درایران محسوب می شوند. نژاد کاشی منسوب به شهر کاشان است. رنگ کبوترهای نژاد کاشی کاکولی و چشم آنها زرد است. این کبوتر قدرت پرواز خوبی دارد و می تواند ۹ تا ۱۰ ساعت پرواز کند. وزن آن ۳۰۰ تا ۴۰۰ گرم است و به رنگ های مختلف یافت می شود.

نژاد کاشی علاوه بر قدرت پرواز مناسب، کبوتر زیبایی محسوب می شود.

کبوتر نژادهای تهرانی اصیل

از جمله کبوترهای تهرانی، می توان از نژادهای خال پلنگ (پلنگ قرمز و پلنگ سیاه)، گرگی، خال کشمشی، سفید توذم دار، کله خال دار، ابلق، قرمزی، پیس، پشت پیس، پشت پیازی (ابری) و سبز را نام برد.

این نژادها معمولا گران قیمت است. برخی از جفت ها در این نژاد با قیمت بالا خرید و فروش می شود. کبوترهای این نژاد قدرت پرواز خوبی دارند و می توانند تا ۱۰ ساعت پرواز کنند. در این نژاد، معمولاً کبوتر ماده زرد رنگ و جنس نر آن سرور است. وزن این نژاد در زمان بلوغ به حدود ۴۰۰ گرم می رسد.

کبوتر نژاد طوقی

به رنگهای سیاه، قهوهای یا زرد یافت می شود.

کبوتر نژاد پشت سبز

این کبوتران خوب جلد نمی شوند، باهوش نیستند، نوکشان معمولی است، چشمشان به رنگ های مختلف دیده می شود، مطلوب کبوتر بازان نیستند، حداکثر ۵ ساعت می پرند و جثه متوسط دارند .

کبوتر نژاد گلی یا قرمزی

پرشی نیستند، زینتی هستند، از جملهٔ کبوتران تهرانی محسوب نمی شوند. به این ها کبوترهای زمینی گویند.

 کبوتر نژاد شازده سبز

تهرانی اصیل هستند، برای کبوتر پرانی و گرو بستن بسیار مناسبند و حدودا ۸ ساعت می پرند،

 سایر نژادهای کبوتر در ایران

مسلماً در برخی از دیگر شهرهای ایران هم کبوتران مشهور وجود دارند، ولی شهرت آن ها از لحاظ پروازی به پای کبوتران تهرانی و کاشانی نمی رسد.

 

بیماری های غیر عفونی در کبوترها

بیماری های غیر عفونی در کبوترها

 کشیدگی مفصلی خرگوشی

این حالت ممکن است در سنین ۱۲ تا ۳۰ روزگی در جوجه کبوترها بروز کند. کشیدگی مفصل خرگوشی معمولا زمانی رخ می دهد که جوجه کبوترهای از تخم درآمده، در جایگاهی با کف صاف قرارگیرند. دراین صورت، جوجه ها ممکن است نتوانند پاهای خود را به درستی زیر بدن نگه دارند و پاهای آنها به دو طرف بلغزد و باعث کشیده شدن مفصلی خرگوشی در پاها شود و جوجه قادر به ایستادن روی پاها نباشد و روی جناغ سینه بیفتد که در نتیجه سبب ایجاد ضایعات ضربهای پوست و بافت زیر پوستی و کوفتگی این ناحیه می شود. البته این عارضه به طور انفرادی در جوجه ها مشاهده می شود و عمومیت ندارد.

این عارضه را باید از بیماری هایی که سبب بروز زخم می شود یا سوء تغذیه ای که منجر به نرمی استخوان می شود، تفریق نمود. برای پیشگیری از بروز این ضایعه، می توان در کف لانه شرایط ناصاف و غیر لغزنده ایجاد کرد. درمان این عارضه در مراحل اولیه موثر است ولی در مراحل پیشرفته بی فایده است.

شکستگی ها

گاهی پای کبوترها ممکن است داخلی یا خارج از قفسی به جایی گیرکند و بشکند یا پیچ بخورد. غالباً شکستگی در قسمت بالایی پا اتفاق می افتد که امکان ثابت نگهداشتن آن وجود ندارد. شکستگی بالا نیز ممکن است در اثر ضربه دیدن یا افتادن پرنده از ارتفاع یا گیرکردن در میان سیم های قفسں اتفاق افتد. بیشتر اوقات فقط ایک بالا ممکن است بشکندد. دراین صورت باید بالا شکسته را به حالت طبیعی خود نگه داشت و آن را به بدن پرنده باند پیچی کرد تا بالا شکسته به تدریج ترمیم شود.

 زخم ها

زخم های سطحی ایجاد شده روی بدن کبوتر به سرعت با خون لخته شده پوشانده می شود و معمولا نیاز به درمان ندارد. اما زخم های عمقی توام با خونریزی را باید سریعاً با محلول سرد سولفات آلومینیم پتاسیم آغشته کرد. معمولاً جراحات ناشی از ضربه های مکانیکی در بدن پرندگان عفونی نمی شود، زیرا درجه حرارت بالای بدن پرندگان، اجازه رشد به میکروب های معمولی را نمی دهد. اما اگر زخم در اثر گاز گرفته شدن کبوتر توسط گربه باشد، ممکن است میکروب های بیماری زا از راه بزاق گربه وارد خون پرنده شود و آن را بیمار کند. در این صورت حتماً باید توسط آنتی بیوتیک درمانی به معالجه کبوتر زخمی پرداخت.

تراشیدگی چینه دان

این بیماری به علت خوردن دانه های نارس یا آب و غذای آلوده به خاک یا آلودگی آن ها به عامل بیماری کاندیدیاز؛ یعنی، کاندید یا آلبیکانز عارض کبوتر می شود. در این بیماری، چینه دان پرنده انباشته از غذا می شود و پرنده معمولاً تحرک اندکی دارد. همچنین بوی ترشیدگی از تنفس پرنده و محتویات استفراغ آن استشمام می شود. برای درمان تراشیدگی چینه دان و به عبارتی تخلیه چینه دان از غذا و محتویات فاسد، اولا باید آب و غذای سالم و عاری از آلودگی و خاک در اختیار پرنده قرار داد. در حالت شدید این بیماری، باید سر پرنده را پایین گرفت و با مالش چینه دان موجب تخلیه محتویات آن از راه دهان شد. سپس باید با لوله ای پلاستیکی به قطر دو میلی متر که از یک طرف به یک سرنگ وصل است، یک محلول رقیق ضد اسید یا محلول جوش شیرین (به مقدار یک قاشق چایخوری در یک لیوان) را از طریق مری وارد چینه دان پرنده کرد و آن را شستشو دارد.

بیرون زدگی مجرای تخم از مقعد

معمولا کبوترهایی که درست قبل از تخم گذاری دچار استرسی می شوند، ممکن است زور زدن آن ها برای خروج تخم سبب بیرون زدن مجرای تخم از مقعد شود. در این حالت کبوتر مقعد خود را روی زمین می گذارد و قادر به بلند شدن نیست. محتویات بیرون زده ممکن است خون آلود باشد و اگر درمان صورت نگیرد، احتمال عفونی شدن پرنده وجود دارد.

برای درمان، باید مجرای بیرون زده از مقعد و اطراف مقعد را به خوبی با آب تمیز و صابون شستشو داد و با انگشت بیرون زدگی را به داخلی مقعد فرو برد. پرنده درمان شده باید با غذای سبک تغذیه شود و تحت نظر باشد. چنانچه پس از درمان، بیرون زدگی مجرای تخم برای چند بار اتفاق افتاد و درمان نتیجه نداد، باید چنان کبوتری را کشتار کرد. در دام های ماده نیز بیرون زدگی رحم jl فرج حیوان متعاقب زایمان ممکن است صورت گیرد که در این صورت دامپزشک با بخیه زدن قسمتی از فرج (پس از داخل نمودن بیرون زدگی) به معالجه حیوان اقدام می کند. اما در پرندگان چون تخمگذای می کنند، مسدود کردن بخشی از مقعد، عملا موجب عدم خروج تخم و گیرکردن تخم در مجرای خروجی می شود که مشکلی را حادتر و کشنده تر می کند.

گیرکردگی تخم در مجرای خروجی تخم

گاهی اوقات کبوترهای ماده در هنگام تخم گذاری به علت بزرگی تخم یا عفونت مجرای تخم قادر به خارج کردن تخم از بدن خود نیستند. در این حالت، می توان با لمس مجرای خروج تخم، وجود تخم محبوس شده را تشخیص داد. برای درمان، باید با ماساژ مجرای خروج تخم، تخم محبوس شده را به طرف انتهای مقعد هدایت کرد. سپس با وسیله ای نسبتا نوک تیز تخم را سوراخ کرد و محتویات آن را از مقعد خارج کرد و به آرامی پوسته تخم را شکست و تکه های آن را با یک موچین یا پنس خارج کرد. چنان چه پس از این عمل بیرون زدگی مجرای تخم مشاهده شد، باید مشابه روشی که در حالت ۵ ذکر شد، عمل شود.

 تورم کف پا

وجود اجسام نوک تیز در کف جایگاه یا گیر کردن کف پا به وسایلی نوک تیز، ممکن است موجب زخمی شدن کف پای پرنده شود. این زخم ممکن است در اثر تماس با وسایل یا کثافات آلوده به عوامل عفونی، چرکی شود. در این حالت کبوتر پای زخمی خود را بالا نگه می دارد یا در موقع راه رفتن می لنگد. لمس پای چنین پرندهای باعث درد پرنده می شود و پایش را به عقب می کشد. برای پیشگری از تورم سفت یا نرم کف پای کبوتر، باید حتی الامکان جایگاه نگهداری آن از هرگونه وسایل نوک تیز و کثافات عاری باشد. برای درمان کبوتر مبتلا می توان از پمادهای آنتی بیوتیکی موضعی و ضد عفونی کننده های یددار؛ مثل محلول لوگول استفاده کرد. درمان باید سریع انجام شود تا عفونت به قسمت های بالایی پا سرایت نکند. موارد خفیف تورم را می توان با مالیدن محلول لوگول به موضع متورم درمان کرد. اما در موارد بسیار متورم، ابتدا باید موضع را ضد عفونی نمود و سپس با یک سوزن استریل موضع متورم را سوراخ کرد تا چرک آن خارج شود و متعاقبا توسط میله ای نازک که به یک انتهای آن پنبهٔ آغشته به محلول لوگول پیچیده است، داخل سوراخ عاری از چرک شده را ضد عفونی نمود. پس از درمان، کبوتر را در قفسی تمیز نگه دارید و برای چند روز، هر روز کف پای آن را ضد عفونی کنید.

 مرگ ناگهانی

عاملی این نوع مرگ در کبوترها هنوز ناشناخته است. گاهی اوقات کبوترها یک ساله یا بیشتر، بدون علایم بیماری، به طور ناگهانی می میرند. در کالبدگشایی کبوتران تلف شده، غالباً پارگی طحال جلب توجه می کند. البته بیماری هایی؛ نظیر سالمونلوز و استرونژیلوز نیز ممکن است موجب مرگ ناگهانی کبوترها شوند.

 درازشدن منقار و ناخن ها

به طور طبیعی پرندگان با ساییدن منقار خود به زمین یا نقاطی از قفسی منقار خود را در حدّ. مناسب کوتاه نگه می دارند و با ساییده شدن ناخن ها در هنگام راه رفتن، ناخن ها در حدّ. مناسبب کوتاه می ماند. اما گاهی اوقات به علل نامعلوم رشد منقار زیاد می شود و به طرف پایین رشد می کند و منظرهای شبیه منقار عقاب به آن می دهد یا ناخن ها بیش از حد رشد می کند. در این حالات، می توان منقار یا ناخن های زیاد رشد کرده را با وسیله ای مناسب و از جایی که خونریزی صورت نگیرد، چید یا با سوهان کوتاه و صاف کرد.

 آسم یا تنگ نفس

این بیماری غالباً پس از بیماری های تنفسی مزمن در پرندگان به وجود می آید. در این حالت پرنده با مشکلات تنفسی مواجه است و صداهای سوتی و خس خس از تنفس آن ها به گوش می رسد. برای درمان، خوراندن غذا و داروهای تقویتی و تنظیم کننده ممکن است نتیجه بخش باشد. گاهی لازم می شود پرنده تحت یک دوره آنتی بیوتیک درمانی قرارگیرد. پرندگان مبتلا به آسم به درمان با داروهای استروییدی پاسخ خوبی می دهند. برای این منظور، یک عدد قرص ۵ میلی گرمی پر ونیزولون را به خوبی در ۴۰ میلی لیتر آب حل کنید و در اختیار پرنده قرار دهید. همچنین می توانید ۱۵ میلی گرم پرونیزولون را در ۶۰ میلی لیتر آب حل کنید و روزانه دو نوبت و هر نوبت ۳ قطره از آن را در دهان پرنده بچکانید. این روش نتیجه بهتری دارد.

بیماری های کاندیدیاز در کبوترها

بیماری های کاندیدیاز در کبوترها

 یک بیماری قارچی مزمن است که عامل آن کاندید یا آلبیکانز یا مونیلیا آلبیکانز است. این قارج قسمت های بالای دستگاه گوارش، به خصوصی چینه دان را آلوده می کند و کبوتر داران به این آلودگی «تراشیدگی چینه دان» می گویند. در اثر آلوگی با این قارج، غشای مخاطی دهان، مری و چینه دان زخم می شود که با بازکردن دهان کبوتر آثار جراحت دیده می شود. این بیماری، علاوه بر کبوتر، پرندگان اهلی و زینتی را نیز مبتلا می کند و مبتلایان به استفراغ و اسهال دچار می شوند. اواخر بهار و اوایل تابستان بیشترین زمان شیوع این بیماری است و معمولا جوجه ها حساسیت بیشتری نسبت به بالغ ها دارند.

سوء تغذیه، جایگاه مرطوب، تراکم زیاد جمعیت، استرسی و عدم رعایت بهداشت از جمله شرایط گسترش این بیماری است. آنتی بیوتیک درمانی به مدت طولانی، کمبود ویتامین A، زیادی الیاف در خوراک پرنده و خوراک کفک زده نیز به شیوع این بیماری کمک می کنند. وقتی غذا به مدت طولانی در چینه دان پرنده بماند، تخمیر می شود و غشای مخاطی را در مقابلی فعالیت قارج ها مستعد می کند.

عامل بیماری به مقدار اندک به طور طبیعی در دستگاه گوارشی پرندگان یافت می شود، اما زمانی توسعه می یابد که شرایط مناسب فوق الذکر فراهم شود. راه انتقال این بیماری خوردن و آشامیدن غذا و آب آلوده است. پرندگان مبتلا قارج عامل را از طریق مدفوع دفع می کنند.

افسردگی، توقف رشد، بی اشتهایی، ترشحات تراشیده و جراحات دهان از علایم این بیماری است. جراحات در ابتدا به شکل دانه های سفید مایل به خاکستری است و به تدریج بزرگ می شوند و به هم می پیوندند و پوسته بزرگی را تشکیل میدهند و متعاقباً ترشحات چسبندهای از دهان جاری می شود. در صورت عدم درمان، پرنده در اثر ضعف می میرد. میزان تلفات بین جوجه ها بیشتر است.

در کالبدگشایی، جراحات موضعی سبز کمرنگ در مخاط دهان، گلو، مری و چینه دان مشاهده می شود. در حالت پیشرفته بیماری، جراحات سفت می شود و می توان عامل بیماری را از جراحات جدا کرد و با کشت دادن آن روی آگار خون دار یا محیطهای کشت. قارج عامل را تشخیصں داد . در تشخیصں تفریقی باید این بیماری را از تریکو موناز، کمبود ویتامین A و آبله تفریق نمود.

برای درمان این بیماری، در صورتی که فقط دهان آلوده باشد، می توان جراحات مخاط دهان را به کمک ابزاری کند، جدا کرد و محلول یک قسمت بید و چهار قسمت گلیسرین را روی جراحات مالید. اما چون بدون کالبدگشایی نمی توان تشخیص داد که قسمتهای پایین تر دستگاه گوارش نیز آلوده است یا نه، بهتر است درمان را با دارویی به نام نیستاتین به صورت سوسپانسیون دهانی مصرف کرد.

محلول ۲/ ۰ گرم نیستاتین در یک لیتر آب آشامیدنی برای مدت ۷ روز، برای طوطی های مبتلا نتیجه خوبی داده است. داروی میکوستاتین به میزان ۰/۲ گرم در هرکیلوگرم دان یا به نسبت ۰/۱ تا  ۰/۲ گرم در یک لیتر آب به مدت ۵ روز متوالی نیز آمفوتریسین B به مقدار ۲ تا ۵ میلی گرم در هر کیلوگرم دان به مدت ۵ روز متوالی نیز مؤثر است. چنانچه داروهای مذکور در دسترسی نباشد، می توان محلولی از سولفات مس یا یدوفرم را به نسبت یک به دوهزار برای مدت دو هفته به آب آشامیدنی پرندگان آلوده اضافه کرد.

برای پیشگیری از این بیماری قارچی، باید جایگاه پرنده ها بهداشتی باشد؛ جیره غذایی پرنده ها مناسب و حاوی ویتامین A کافی باشد؛ غذای کفک زده در اختیار پرنده

نباشد و به صورت ادواری جایگاه پرنده ها به خوبی ضد عفونی شود.

 آسپرژیلوز

عامل این بیماری غالباً آسپرژیلوز فومیگاتوس است که سبب بیماری حاد یا مزمن پرندگان، به خصوص مرغابی و اردک می شود. کبوترهای محصور در قفس هایی با جمعیت متراکم و هوای بدون تهویه و محیط غیربهداشتی، به صورت انفرادی دچار عفونت مجرای تنفسی می شوند و طبق معمولا جوجه ها حساسیت بیشتری به این بیماری دارند.

در شکل حاد؛ این بیماری با علایم بی حالی، تنگ نفس، بی اشتهایی، تشنگی و اسهال همراه است. با بروز این علایم، پرنده های مبتلا ظرف ۴ تا ۵ روز میمیرند. اما در شکل مزمن، علایم قابل مشاهدهای دیده نمی شود و فقط گاهی تنگ نفس و ضعف به حیوان دست می دهد.

برای تشخیص قطعی، کالبدگشایی پرنده مشکوک لازم است و در صورت مبتلا بودن می توان قارج عامل را از اندام های مبتلا به ویژه کیسه های هوایی مبتلا جدا کرد. برای کنترل و پیشگیری، باید محیط زندگی پرنده بهداشتی باشد و غذا و آب سالم در اختیار آن ها باشد. این بیماری در شکل حاد و پیشرفته درمان ندارد و باید پرندگان مبتلا را کشتار کرد. بدیهی است چنانچه بیماری در مراحل اولیه باشد، ممکن است داروی تریکومیسین به مقدار ۴۰ واحد بین المللی در هر میلی لیتر آب آشامیدنی یا نیستاتین و میکوستاتین به مقدار ۱۰۰ تا ۲۰۰ میلی گرم در هر لیتر آب آشامیدنی به مدت ۵ روز، باعث درمان مبتلایان شود.

کریپتوکوکوز

یک بیماری قارچی خطرناک است که انسان، سگ و گربه را مبتلا می کند، ولی در کبوتر مشکل خاصی به وجود نمی آورد. این بیماری در کبوتر، انسان، سگ و گربه مشترک است. از آنجا که درجه حرارت بالای بدن پرندگان اجازه تکثیر به قارج عامل این بیماری را نمی دهد، این بیماری در پرندگان مشکلی ساز نیست. اما چون قارج عامل به نام کریپتوکوکوس نئوفورمانز که نوعی مخمر کپسولا دار است و از طریق مدفوع پرنده های آلوده خارج می شود، می تواند انسان، سگ و گربه را مبتلا کند. عامل این بیماری در انسان، سگ و گربه موجب عفونت در دستگاه مرکزی اعصاب می شود که به صورت مننژیت و التهاب غشای مغز تظاهر می کند.

افراد مبتلا به مننژیت در اثر عاملی این بیماری، دچار سردردهای شدید می شوند که پس از مدتی اگر درمان نشوند، عضلات گردن سفت می شود و بیمار به استفراغ های پرشی، درد شدید ناحیه پیشانی، اختلال در بینایی، کوری، اغما و مرگ دچار می شود. این بیماری ممکن است به صورت ریوی، پوستی، زیر پوستی، استخوانی و چشمی نیز تظاهر کند.

در صورت تشخیص به موقع، این بیماری با تجویز داروهای آمفوتریسین B و فلوسایتوزین به صورت همزمان قابل درمان است. فلوکونازول بهترین داروی خوراکی است و عوارض جانبی آن کمتر از داروهای فوق است.

instagram animalha instagram animalha telegram animalha

مجوزها

طراحی سایت
طراحی سایتسئوسرویس و تعمیر کولر گازی