تعلیم مرغ عشق

تعلیم مرغ عشق

یکی از ویژگی های مرغ عشق سخن گفتن و تکرار کلمات است پرندگان سخنگو دارای ارزش فوق العاده ای هستند و مرغ عشق نیز یکی از این پرندگان است.

صبر و حوصله، استمرار در تکرار مطالب و دانستن شیوهٔ عمل، جزء ابزار کار می باشد. اگر می خواهید در خانه مرغ عشق سخنگو داشته باشید، بنابراین یک پرنده کافی است یعنی دو مرغ عشق را نمی توان در یک جا به حرف آورد.

برای این کار معمولاً از پرنده های نسبتاً جوان یعنی حدود یکساله و در عین حال سالم و با نشاط استفاده می کنند. کوچکتر یا بزرگتر از این سن زحمت بسیاری به دنبال دارد.

پرنده ماده گرچه زودتر به حرف می آید و سریعتر انس و الفت می گیرد، ولی قدرت سخنوری پرنده نر را ندارد.

چون این گونه مرغ عشق ها بیشتر اوقات را در خارج از قفس می گذرانند، برای جلوگیری از فرار، پرهای آنها را باید قیچی کرد. سپس باید پرنده را اهلی کرد و روی دست آورد.

دستی کردن مرغ عشق نیاز به صبر و حوصله فراوانی دارد. شما هر روز مدتی را صرف غذا دادن به حیوان نموده و با ملایمت با او صحبت می کنید (در این هنگام هرگز حرکات تند و ناگهانی از خود بروز ندهید چرا که حیوان، شما را به عنوان محرک خطرناک شناسایی کرده و عکس العمل دفاعی که همان فرار و یا ستیز است را از خود بروز خواهد داد) پس از مدتی در خواهید یافت که پرنده با شما اجین شده و حتی اگر دست خود را درون قفس ببرید عکس العمل شدیدی از خود نشان نداده و به کار خود مشغول است (حیوان، در این دوره ای که هر روز با او صحبت می کرده اید و به او غذا داده اید به طور ذاتی متوجه شده است که شما برای او خطری ندارید و اصطلاحاً به یک محرک بی اثر تبدیل شده اید). اینک نوبت مرحله دوم کار است این مرحله و روشی که پیش می گیرید (علاوه بر نوع گونه حیوانی که در حال تعلیم دادن به آن هستید) بسته به فعلی که می خواهید حیوان از خود بروز دهد متفاوت است مثلاً اگر می خواهید با ایجاد صدای خاصی پرنده به سمت شما بیاید باید در هنگام غذا دادن به پرنده یک صدای خاص از خود ساطع کنید (مثلاً با یک ریتم خاص سوت بزنید یا یک صدای ممتد ایجاد کنید و مانند آن ها؛ البته نکته ای که در اینجا حائز اهمیت است یکسان بودن نوع صدای تولید شده در تمام مدت آموزش می باشد). پس از مدتی حیوان نسبت به آن صدا شرطی شده و در صورت شنیدنش به گمان این که غذا به همراه دارید عکس العمل نشان داده و به سمت شما جذب می شود و یا مثلاً فقط با دست به او میوه و یا سبزی مورد علاقه اش را بدهید در این صورت او نسبت به دست شما شرطی شده و با دیدن دستتان به سمت آن جذب می شود.

پس از اهلی کردن و روی دست آوردن، در هر فرصتی کلماتی را مداوماً تکرار کنید. در وحله اول بهتر است از یک کلمه استفاده نمود مثلاً سلام یا بابا. صبح زود و ساعاتی پس از غروب آفتاب و هنگام خواب، تکرار کلمات اثر بیشتری خواهند داشت. در سایر موارد اگر چنانچه وقت کافی برای تعلیم ندارید و خارج از منزل هستید، بهتر است رادیو یا تلویزیون را برای پرنده باز بگذارید تا گوش پرنده به سخن آدمی آشنا شود.

پس از آموختن اولین کلمه، دیگر مشکل حل شده است و نوبت به کلمات بعدی و حتی جمله ها می رسد. در خلال اینکار باید چند نکته را نیز در نظر داشت :

  • مربی همواره یک نفر و همان کسی باشد که با پرنده انس و الفت برقرار کرده است.
  • هیچ گاه تصور نشود پرنده تنهاست و برای او جفت معین کرد زیرا در این صورت دیگر کلامی از دهان او شنیده نخواهد شد. در چنین مواردی پس از جداسازی پرنده جدید، تغییری در سکوت مرغ عشق پدید نیامده است.
  • اگر بیش از یک پرنده برای تعلیم اختیار شود، چون پرنده ها به یکدیگر مشغول خواهند شد، امکان آموزش را فراموش خواهند کرد.
  • نباید چیزی یا حیوانی که ایجاد ترس یا وحشت مرغ عشق را می نماید (مثل سگ یا گربه) درمنزل نگهداری کنید.

     

چون صداى مرغ عشق ضعیف است معمولاً از ابتدا او را با میکروفن آشنا می کنند و عادت می دهند تا در مقابل آن صحبت کند. مرغ عشق در صورتی که خوب تعلیم دیده باشد، نه تنها کلمات بلکه حتی جملات را نیز به خوبی تکرار می کند.

علاوه بر تکرار کلمات و حرف زدن، مرغ عشق را برای پاره ای عملیات خنده آور و سرگرم کننده می توان تربیت کرد. برای چنین کارهایی معمولاً از روش تشویق که عبارت است از اغذیه پرنده با دان مورد علاقه هر بار پس از انجام آن عمل که به او دستور داده شده است، استفاده می شود.

پاپوا در مرغ عشق

پاپوا در مرغ عشق

ویروس پاپوا باعث ایجاد بیماری در جوجه های مرغ عشق می گردد. این ویروس کوچک و فاقد پوسته بسیار مقاوم می باشد (تا دمای ۵۶ درجه می تواند چند ساعت دوام بیاورد) به همین دلیل در صورت اپیدمی تا مدت ها قابل سرایت است.

به دلیل مقاومت بالا برای ضد عفونی محیط نمی توان از مواد معمول و رایج استفاده نمود بلکه محل نگهداری را باید با آتش، ترکیبات یودوفور (هنگام استعمال ترکیبات این ماده نباید از ترکیبات آهکی استفاده نمایید چرا که اثر آن را خنثی می نماید) و یا ترکیبات حاوی آلدهیدها ضدعفونی کرد، این ترکیبات برای ضدعفونی نمودن محیط به حدود ۲ ساعت زمان نیاز دارند.

علائم بیماری در پرنده :

جوجه های مبتلا دارای شکمی باد کرده بوده، قسمتهایی از بدنشان (بالاخص ران و انگشتان) خشک به نظر می رسد. همچنین پرهای ناحیه مخرج در اثر اورین کثیف است. این جوجه ها در مقایسه با جوجه های سالم با سن یکسان دچار عدم رشد کافی پرها و یا دارای نواقصی در آنها می باشند.

پیشگیری و معالجه :

این بیماری هنوز غیر قابل علاج بوده و واکسنی بر علیه آن وجود ندارد به همین دلیل هنگام مشاهده اولین علائم، جوجه کشی را به مدت ۳ تا ۴ ماه متوفق نمایید تا با کاهش جمعیت جوجه ها رشد ویروس نیز کاهش یافته و کنترل شود (در بدن پرندگان مادر در این فاصله مواد ضد ویروس ساخته خواهد شد که از طریق تخم به جوجه ها انتقال یافته و موجبات حفاظت آنها در برابر بیماری را فراهم خواهد نمود). در ضمن در این مدت به طور هفتگی محل نگهداری مرغ عشق ها را ضد عفونی کنید.

بیماری سالمونلوزیس مرغ عشق

بیماری سالمونلوزیس مرغ عشق

در خانواده سالمونلا انواع و اقسام باکتری ها قرار دارند که اغلب پرندگان زینتی را آلوده می کنند ولی شدت آلودگی با سالمونلا تیفی موریوم بیشتر است.

راه های آلودگی :

در پرندگان قفسی بیشتر سالمونلاها به طور ارثی از پدر و مادر به فرزندان منتقل می شوند؛ آلودگی پرندگان بالغ از چند طریق صورت گیرد:

۱ – آلودگی از راه غذا به خصوص تخم مرغ

۲ – آلوده شدن غذا و آب به وسیله پرندگان وحشی (برای پرندگان نگهداری شده در پاسیوها و قفس های مستقر در فضای آزاد)

۳ – تماس با پرنده آلوده تازه وارد

۴ – آلودگی به وسیله ویزیتورهایی که با پرندگان آلوده در تماس بوده اند

سایر روش های ممکن :

دان کهنه و بیات (سالمونلا تیفی موریوم در شرایط معمولی در آب و دان زنده می ماند)، حشرات از جمله مگس، رعایت نکردن بهداشت و …

توضیح در مورد بیماری :

شدت بیماری و سیر آن بسته به منابع ابتلا و سن پرنده و همچنین بسته به نوع سالمونلا متغیر است اما در جوجه ها اغلب نوع حاد بیماری مشاهده می شود. مثلاً در مواردی که تخم مرغ آلوده به والدین و جوجه ها خورانده می شود، بالغین کمتر صدمه می بینند.

در حالت اپیدمی قدرت تفریخ تخم ها کم شده (به ۱۰ درصد می رسد) و مرگ در زرده به وقوع می پیوندد، جوجه های به دست آمده اغلب ضعیف و نحیف بوده، عقب افتاده و بدقیافه اند و قبل از اینکه آشیانه را ترک کنند می میرند.

بیماری از چند روز تا دو هفته پس از خوردن غذای آلوده شروع می شود (بسته به شدت میکروب و نوع پرنده علائم کلینیکی ظرف دو روز تا دو هفته ظاهر می شود)، پس از ده روز از مشاهده اولین علائم تلفات بروز می کند و ممکن است ۹۰ درصد پرندگان نگهداری شده در یک مکان تلف شوند.

علائم بیماری :

علائم بیماری از افسردگی تا مرگ ناگهانی متغیر می باشد، معمولاً یک تا سه روز پرنده ها احساس سرما می کنند و به همین دلیل پف کرده و به هم می چسبند، پرها خشن و ژولیده و به طرف بالا شده، میزان مصرف آب و دان کم می شود در نتیجه پرنده لاغر شده، تند تند نفس کشیده و دل دل می زند، اسهال آبکی زرد و سبز کمرنگ که اغلب خاکستری و خون آلود است پرهای اطراف مقعد را به هم می چسباند، چشم ها بسته شده و بلافاصله قبل از مرگ، پرنده نابینا می شود و علائم عصبی مانند تورم مغز و حال تشنج بروز می کند.

تشخیص :

تنها با اتکا به علائم نمی توان تشخیص بیماری را قطعی کرد بلکه باید با جدا کردن میکروب از خون یا جراحات پرنده مرده بیماری را ثابت و مشخص نمود. آزمایش مدفوع پرنده زنده به تشخیص کمک می کند، اما باید توجه داشت که آزمون آگلو تیناسیون که در اسهال سفید برای سالمونلاپولوروم به کار می رود در پرندگان قفسی مورد استفاده قرار نمی گیرد اما در تئوری به مشخص کردن پرندگان ناقل کمک می کند.

نکته : بیماری در پرندگان قفسی به خصوص آنهایی که در حالت حاد بیماری قرار دارند و به ویژه در بالغین با پاستورلوز و شبه سل قابل اشتباه است.

درمان:

بهترین حالت معدوم کردن پرنده ها می باشد، پس از معدوم نمودن باید محل نگهداری را ضد عفونی نموده و مدتی طولانی خالی گذاشت و پس از ضد عفونی های مکرر دوباره شروع به نگهداری و پرورش پرنده نمود. اما در مواردی که ترجیح می دهید پرنده های بیمار را معالجه نمایید باید درمان را برای مدت طولانی ادامه داده و برای چند دفعه تکرار نمایید.

بهترین تجویز درمانی شامل فورازولیدن و اسپکتینومایسین است؛ سولفانامید، به خصوص سولفادیمیدین و سولفادیازین مؤثرند اما تتراسایکلین، کلرامفنیکل و نئومایسین تأثیر چندانی ندارند؛ بهتر است چند را با هم مصرف نمایید و یا اینکه پس از آنتی بیوگرام، دارویی را انتخاب نموده و به کار گیرید.

پیشگیری:

بهترین فاکتورهای پیشگیری، رعایت بهداشت، تمیز و ضد عفونی کردن مرتب، خرید دان از محل مطمئن، پرهیز از تجمع طیور و جدا نگه داشتن پرندگان تازه خریداری شده است.

بیماری زالمونل در مرغ عشق

بیماری زالمونل در مرغ عشق

انواع گوناگونی از زالمونل و به خصوص زالمونلا تیفیموریم می توانند باعث ایجاد بیماری در مرغ عشق شوند.

منابع باکتری :

  • آب و خوراک آلوده به زالمونل
  • پودر حیوانی و یا ماهی و میگو
  • تخم مرغ و پوسته آن

ناقلین :

  • پرندگان وحشی
  • موش
  • مرغ عشق هایی که از بیماری جان سالم به در برده اند تا مدت ها می توانند ناقل باشند (برای اطمینان از ناقل باشند (برای اطمینان از ناقل نبودن باید فضله پرنده آزمایش شود؛ البته چون همواره زالمونل ها در فضله پرنده های مبتلا مشاهده نمی شوند تکرار آزمایش الزامی است).

علائم :

  • پف کردن
  • سستی
  • اسهال
  • تورم مفاصل
  • گردش سر

درمان :

بهترین راه، معدوم کردن پرنده مبتلا است، در عیر این صورت بهترین درمان دارویی شامل تجویز فورازولیدین و اسپکتینومایسین می باشد. سولفانامید به خصوص سولفادیمیدین و سولفادیازین می توانند موثر باشند. در این بیماری تتراسایکلین، کلرامفنیکل و نئومایسین چندان موثر نیستند.

پیشگیری :

بهترین راه پیشگیری رعایت اصول بهداشتی، تمیز کردن، ضد عفونی مرتب، خرید دان از محل مطمئن و قرنطینه کردن پرنده های تازه خریداری شده می باشد.

سل در مرغ عشق

سل در مرغ عشق

تقسیم بندی باسیل سل :

گاوی، انسانی و مرغی

توضیح کلی :

نوع مرغی، انواع و اقسام پستانداران را مبتلا می کند اما نوع پستانداری ندرتاً می تواند پرندگان را مبتلا سازد. بیماری سل یک بیماری مزمن بوده که به آرامی پیشرفت می کند و اگر پرنده مبتلا در شرایط خوبی نگهداری شود وضع پرنده عادی به نظر می رسد و بدون علامت دوره بیماری را طی می کند. در چنین مواردی باسیل به وسیلهٔ سلول ها احاطه می شود و امکان فعالیت ندارد و اگر بهداشت و مراقبت در وضع مطلوب باقی بماند به تدریج باسیل ها مرده و و از بین می روند. اما اگر وضع پرورش تغییر داده شود مثلاً به پرنده استرس وارد شود، به یک بیماری دیگر مبتلا گردد، رژیم غذاییش تغییر کند و یا کیفیت خوبی نداشته باشد و یا تغییر مکان داده شود بیماری عود خواهد کرد.

پرندگان حساس :

پرندگان زینتی عموماً به نوع مرغی حساس هستند؛ طوطی سانان به خصوص طوطی های بزرگ به هر سه گونه (مرغی، انسانی، گاوی) حساسند. لازم به تذکر است که مرغ عشق نسبت به این بیماری نسبتاً مقاوم می باشد اما شرایط نگهداری تأثیر مستقیمی در وقوع بیماری می گذارد.

عوامل مستعد کننده :

* تغییر آب و هوا و اقلیم به همراه تراکم زیاد و نداشتن آب.

* عدم رعایت اصولی بهداشت.

* دست به دست گشتن پرنده بین افراد مختلف.

علائم:

* رنگ پریدگی مخاطات

* کمی وزن

* بی حالی

* اسهال

* پرهای ژولیده و بدرنگ

* تند تند نفس کشیدن

* گودی چشم ها (در اثر پیشرفت بیماری)

* زخم های پوستی به خصوص در ناحیه سر (ابتدا پوست متورم و زخمی شده و سپس زخمیها پوسته پوسته می شود)

* تیزی استخوان سینه به خوبی قابل لمس می باشد

سن ابتلا :

بیشتر بالغین مبتلا می گردند.

منبع ویروس :

مدفوع پرنده مریض.

ناقلین :

بسیاری از پرندگان وحشی (به دلیل حساس نبودن) به عنوان مخزن بیماری در نظر گرفته می شوند.

درمان:

هیچ درمان دارویی خاصی ندارد.

telegram animalha instagram animalhatelegram support

مجوزها