انسداد نای در طوطی برزیلی

انسداد نای در طوطی برزیلی

در طوطی ها انسداد نای (چه بصورت ناقص و چه بصورت کامل) رویداد متداولی نیست، اما ممکن است این اتفاق در اثر جسم خارجی، تنگی و یا تشکیل تومور رخ دهد. در صورت بروز این مشکل، معمولا دیسپنه و تغییر صدا مشاهده می شود. البته در مواردی که انسداد کامل است، پرنده به سرعت خفه می شود.

در اینگونه موارد، عکس رادیولوژی می تواند در امر تشخیصی به ما یاری رساند. علاوه بر آن، نشانه های بالینی بیمار نیز کمک کننده است. به منظور حفظ امنیت پرنده در هنگام بیهوشی استنشاقی و جلوگیری از کمبود اکسیژن در هنگام رفع انسداد، استفاده از یک لوله کیسه هوایی مفید است. لوله باید چندین روز در جای خود قرار داشته باشد تا ضایعات نای تحت مداوا قرار گیرند.

در برخی موارد می توان از یک کاتتر که دارای مقطع انتهایی با زاویه ۹۰ درجه می باشد، و یک اندوسکوپ غیرقابل انعطاف استفاده کرد. در انتهای کاتتر یک سرنگ قرار می دهیم و پس از عبور دادن اندوسکوپ و کاتتر به داخل نای، با کشیدن سرنگ، اجتماعات قارچی را از نای اسپیره می کنیم. در مواردی که عامل انسداد دور از دسترس کاتتر است و یا بزرگتر از آن است که بتوان آن را آسپیره کرد، می توان به وسیله جراحی و از طریق برش نای انسداد را برطرف کرد. این جراحی با ایجاد یک برش در بین دو حلقه کامل غضروفی نای انجام می شود. خود غضروف ها نباید بریده شوند زیرا در محل برشی جوشگاه ایجاد می شود و این مسئله تنگی نای را به همراه خواهد داشت. در صورت تنگ شدن نای ممکن است دیسپنه و یا حتی انسداد نای نیز رخ دهد.

اتساع سوراخ خارجی بینی (Extrarhinoectasia)

در ابتدا تنها یک عدم تقارن در سوراخ بینی وجود دارد، اما با گذشت زمان این عدم تقارن در قطر بینی بزرگتر و بزرگتر می شود. در یکی از منابع بروز چنین تغییر ساختاری در بینی می تواند بعنوان عامل مستعد کننده در بروز بیماری همچون کاندیدیازیس ذکر شده است.

این بیماری ممکن است با رینولیت اشتباه شود. رینولیت بیماری است که در اثر کمبود ویتامین A روی میدهد. این کمبود موجب ضخیم شدن اپیتلیوم تنفسی و کاهش تاثیر سیستم ایمنی موضعی می شود. در برخی موارد رینولیت باعث تخریب پیشرونده بافت های نرم موجود در سوراخ بینی می شود تا بدانجا که باعث تخریب استخوان ها و سینوس ها می شود. میکروارگانیسم هایی که از رینولیت جدا می شوند شامل باکتری اشرشیاکلی، پزودوموناس و کلبسیلا می باشند. علاوه بر آن، قارچ ها، بویژه آسپرجیلوس نیز دیده می شود. نکته قابل توجه در تفریق این دو بیماری آنست که رینولیت در نسوج نرم اطراف سوراخ بینی (سره) روی می دهد ولی بیماری اتساع سوراخ خارجی بینی نسوج سخت و شاخی اطراف سوراخ بینی و منقار را تحت شعاع قرار می دهد. اطلاعات زیادی در مورد بیماری اتساع سوراخ خارجی بینی طوطی برزیلی در منابع موجود نیست.

زخم قرنیه در طوطی برزیلی

زخم قرنیه در طوطی برزیلی

پرندگانی که دچار زخم قرنیه هستند، اسپاسم در عضله پلک را از خود نشان می دهند. زخم قرنیه در اثر اجسام خارجی، آسیب، عفونت و خشکی چشم اتفاق می افتد. در این گونه زخم ها، استفاده از رنگ فلوئورسین مفید است. درمان معمولا از طریق آنتی بیوتیک های موضعی انجام می شود. برخی زخم ها به سرعت پیشرفت می کنند. در چنین مواردی پرنده باید با یک آنتی بیوتیک مناسب و همچنین ان-استیل سیستئین تحت درمان قرار گیرد.

می توان به جای ان-استیل سیستئین از سرم استفاده نمود. بدین منظور باید از حیوان خون گرفته و به این خون اجازه لخته شدن داد. پس از لخته شدن خون، سرم جدا می شود و می توان این سرم را ۳ تا ۵ بار در روز، هر بار یک قطره در چشم چکاند. هر دو درمان عنوان شده، اثر متالوپروتئینازهای ماتریکس را خنثی می کنند. در صورتی که زخم قرنیه شدید باشد، می توان از فلپ پلک سوم و یا گرافت ملتحمه ای استفاده نمود.

یوئیت و خونریزی زجاجیه

ممکن است یوئیت در اثر تروما ایجاد شود و یا نشانه ای از یک بیماری عمومی و یا خود ایمن باشد. در اثر این التهاب، رنگ عنبیه تیره شده و معمولا اجسام شناوری (پروتئین) در زلالیه دیده می شود. درمان با استفاده از آنتی بیوتیک و ضد التهاب غیراستروئیدی یا کورتیکواستروئیدها و بصورت موضعی و تزریقی انجام می شود. در صورت امکان باید مردمک چشم را به وسیله یک داروی میدریاتیک مثلا دی – توبوکورارین گشاد نمود. معمولا فقط هنگامی از داروهای کورتیکواستروئید موضعی استفاده می شود که زخم قرنیه وجود نداشته باشد. در مورد علت بروز این بیماری هیچگونه عامل ویژه ای شناسایی نشده است، با این حال بیماری برای مدت کوتاهی به درمان با کورتیکواستروئیدهای موضعی و آتروپین جواب می دهد. اولین مشکلات ناشی از یوئیت عود کننده و یا درمان نشده، کاتاراکت و چسبندگی خلفی یا چسبندگی جسم مژگانی به کپسول عدسی می باشد.

ممکن است خونریزی زجاجیه پس از آسیب دیدگی سر رخ دهد. پکتن که ساختار سیاه رنگ و ضخیمی است و در اتاقک خلفی قرار دارد و از ۷ تا ۱۴ چین تشکیل شده است، معمولا در محلی که به زجاجیه متصل شده است دچار آسیب می شود. ممکن است رفع این خونریزی ماه ها به طول انجامد. در برخی مواقع، شبکیه در اثر لخته، زخم و چسبندگی، دچار جداشدگی شود. این مسئله را می توان با تجویز طولانی مدت داروهای ضدالتهاب و میدریازیس محدود نمود.

دژنره شدن قرنیه و کاتاراکت

در طوطی ها دژنره شدن قرنیه گزارش شده است، اما هیچ علتی برای آن مورد شناسایی قرار نگرفته است. بر روی قرنیه برخی طوطی ها کراتیت نقطه دار به صورت یک اسکار کانونی کوچک مشاهده شده است که علت احتمالی آن، یک عفونت ویروسی ناشناخته و استرس شکار و حمل و نقل بوده است.

در تعدادی از طوطی ها که اکثرا مسن بوده اند، کاتاراکت ها مورد شناسایی قرار گرفته اند. برای تعیین مرحله بیماری، از میزان کدورت و پیشرفت آن استفاده می شود. کاتاراکت ها به انواع مادرزادی، ویژه دوره جوانی و وابسته به پیری تقسیم می شوند که دو مورد اخیر به سن پرنده مرتبط است. ممکن است کاتاراکت، با بدریختی اسکلتی، نواقص ژنتیکی، کمبودهای تغذیه ای (کمبود ویتامین E)، عفونت، تروما، پیری، تاثیر مواد سمی، یوئیت و دژنره شدن شبکیه همراه باشد. بسیاری از طوطی های بزرگ، نشانه های مربوط به پیری را قبل از ۳۰-۴۰ سالگی نشان می دهند. کدر شدن عدسی نیز بخشی از فرآیند پیر شدن است. با انجام جراحی (که بسیار ساده و موثر می باشد)، می توان بخشی از بینایی را به پرنده بازگرداند. اینگونه تصور می شود که پرندگان پس از برداشتن عدسی نیز می توانند از چشم های خود استفاده کنند. پرندگانی که هر دو چشمشان تحت عمل جراحی قرار می گیرد، می توانند پرواز کنند و روی یک نشیمنگاه فرود بیایند. در پرندگان، به منظور درمان کاتاراکت، از سوزن هایی که از انتهایشان امواج مافوق صوت خارج می شود و همزمان دارای توانایی آبیاری و اسپیره کردن نیز می باشد استفاده می شود. این روش موفقیت آمیز است، اما اندازه ابزاری که در آن استفاده می شود، برای جراحی طوطی های کوچک مناسب نیست. به منظور آسپیره کردن عدسی، باید از یک سوزن (۲۶G) که بر روی یک سرنگ ۱ سی سی نصب شده است استفاده نمود. مراحل عمل بدین شرح است:

۱. سوزن را پس از عبور دادن از موقعیت ساعت ۵ قرنیه، وارد عدسی می کنیم. محل ورود سوزن باید نزدیک به صلبیه باشد. باید از تماس سوزن با قرنیه اجتناب شود زیرا قرنیه به سادگی دچار خونریزی می گردد.

۲. به منظور رفع کاتاراکت، تمام محتویات عدسی را آسپیره می کنیم. این عمل باید تازمانی که تمام مواد عدسی برداشته می شود ادامه یابد.

۳. محل ورود سوزن به قرنیه را به وسیله نخ بخیه قابل جذب ۰/۵ متریک (۰٫۷) بخیه می زنیم.

اقدامات پس از عمل شامل استفاده از اشک های مصنوعی، تجویز داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی مرضی و تزریقی و آنتی بیوتیک درمانی موضعی می باشد که حداقل باید به مدت ۱۰ روز ادامه یابد.

پرولاپس کلواک در طوطی برزیلی

پرولاپس کلواک در طوطی برزیلی

در ابتدا باید بافتی که دچار پرولاپس شده است شناسایی گردد. ممکن است این بافت رحم باشد که در اثر تخم ماندگی و یا مخرج در اثر آنتریت یا آلودگی های انگلی دچار پرولاپس شده باشد و یا آنکه پرولاپس مربوط به کلواک باشد که در اثر التهاب آن و یا پاپیلوماتوز رخ داده است. پرندگانی که از لحاظ جنسی بیش از حد فعال هستند و خود ارضایی می کنند نیز ممکن است در اثر شل شدن مخرج دچار پرولاپس کلواک شوند.

پیشگیری و درمان

به منظور درمان باید پرنده را بی هوش کرده و بافت های زنده خارج شده را به داخل بدن هدایت کرد و پس از آن، با استفاده از یک بخیه تشکی افقی از خروج دوباره آن جلوگیری نمود. البته باید اطمینان حاصل شود که این بخیه توانایی دفع مدفوع را از پرنده سلب نکرده است. استفاده از بخیه های سرکیسه ای چندان ترمیم نمی شود. در صورتی که در بافتهای پرولاپسی شده بافت مرده نیز وجود داشته باشد، باید بوسیله جراحی حذف گردد، اما پیش آگهی این کار ضعیف است. باید دلیل اصلی پرولاپس مشخص شود. در صورتی که پرولاپسیهای مزمن و عود کننده، در برابر درمان های دارویی مقاومت کند، باید از روش های جراحی همچون تثبیت کلواک و یا برش کلواک استفاده نمود.

دیابت در طوطی برزیلی

دیابت در طوطی برزیلی

دیابت ملیتوس (Diabetes mellitus) بیشتر در طوطی ها رخ می دهد. اینگونه تصور می شود که علت این بیماری، بیش از آنکه مربوط به کمبود انسولین خون باشد، وابسته به افزایش گلوکاگون است (میزان گلوکاگون پلاسمای پرندگان، ۱۰-۵۰ برابر بیش از مقدار آن در پستانداران می باشد). در پرندگان اهمیت انسولین به خوبی شناسایی نشده است. این هورمون فقط در پاسخ به گلوکز آزاد نمی شود، بلکه طیف وسیعی از محرک ها موجب آزاد شدن آن می گردند. شواهد نشان می دهد که هورمون های آدرنوکورتیکوتروپیک و پرولاکتین، نسبت به انسولین اثر بیشتری بر قند خون دارند. در حقیقت ممکن است بسیاری از بیماران، مبتلا به دیابت کوشینگوئید باشند. در برخی طوطی ها، تشکیل تومورهای هیپوفیز متداول است. به طور طبیعی، آزاد شدن گلوکاگون به وسیله گلوکز، انسولین و سوماتوستاتین مهار می شود. در حالت طبیعی، میزان گلوکز خون پرندگان از پستانداران بیشتر است و در صورت افزایش پایدار آن به بیش از ۲۰ میلی مول/ لیتر، می توان به منظور تشخیص دیابت اقدام نمود. باید به این مسئله توجه نمود که وجود گلوکز در ادرار، به تنهایی نمی تواند حاکی از وجود دیابت ملیتوس باشد. ممکن است این مسئله ناشی از آلودگی ادرار با اسید اوریک، آمیخته شدن آن با مدفوع موجود در کلواک و یا وجود بیماری کلیوی باشد.

نشانه های بالینی

پرنوشی، پرادراری، پرخوری، گیجی و افسردگی، نشانه های متداول این بیماری است. با وجود پرخوری، ممکن است پرنده دچار کاهش وزن باشد.

تشخیص

بالا بودن پایدار گلوکز خون و همچنین پاسخ به آزمایش تحمل گلوکز، می تواند در تشخیص این بیماری به ما کمک نماید. در آزمایش تحمل گلوکز، به ازای هر کیلوگرم وزن بدن، ۲ گرم گلوکز به پرنده خورانده می شود و سپس در دقایق ۱۰ و ۹۰، میزان گلوکز خون مورد سنجش قرار می گیرد.

پیشگیری و درمان

درمان همیشه آسان و همراه با موفقیت نیست. بسیاری از پرندگان دارای جثه نسبتا کوچکی می باشند و برای درمان هر کدام از آنها، نیاز به تجویز دوزهای بسیار متنوعی از انسولین است. علاوه بر این، ممکن است تجویز انسولین برای صاحب پرنده مشکل باشد، مقاومت در برابر انسولین رخ دهد و یا پرنده دچار نارسایی و آتروفی پانکراس شود.

می توان انسولین را با دوز ۰٫۰۶۷ تا ۳/۳ واحد بین المللی / کیلوگرم، هر ۱۲ یا ۲۴ ساعت تجویز نمود، اما برای اکثر پرندگان، دوز انسولین در هنگام آغاز درمان ۰/۱ تا ۰/۲ واحد بین المللی/ کیلوگرم است. شاید درمان این بیماری به وسیله داروی میتوتان (Mitotane) موفقیت آمیز باشد.

استفاده از یک جیره غذایی حاوی کربوهیدرات کم، می تواند در بهبودی اکثر بیماران موثر باشد. همچنین استفاده از مکمل های ویتامین ها و محافظت از کبد نیز بسیار سودمند است، زیرا ممکن است برخی از پرندگان دچار چاقی و در نهایت لیپیدوز کبدی شوند. بدیهی است که در طول دوره درمان، باید از وقوع هیپوگلیسمی جلوگیری شود. در صورت بروز این مشکل، باید از دکستروز تزریقی استفاده نمود. در برخی از بیماران، علیرغم بهبودی بالینی، همچنان گلیکوزوری و هایپرگلیسمی باقی می مانند. تعیین میزان هورمون آدرنوکورتیکوتروفیک ACTH و ھمچنین درمان ضد گلوکوکورتیکوئیدی نیز باید مدنظر قرار گیرد.

تومورها در طوطی برزیلی

تومورها در طوطی برزیلی

در طوطی ها، نئوپلازی ها بین ۳ تا ۴ درصد کل مشکلات هیستوپاتولوژیک را شامل می شوند. حداقل دو سوم از این نمونه ها را نئوپلاسم های موجود در طوطی های باجگریگار (مرغ عشق) تشکیل می دهند.

نئوپلاسم ها را می توان براساس بافت منشا آن (مثلا بافت همبندی، فیبروزی، عضلانی و یا براساس ترکیب سلولی و فعالیت آن (مثلا خوش خیم یا بدخیم) طبقه بندی نمود. علت وقوع اکثر تومورها ناشناخته است، اما برخی از آنها مربوط به عفونت های ویروسی می باشند. ممکن است برخی از این تومورها بصورت توده هایی قابل لمسی و قابل مشاهده باشند (مثلا برخی تومورهای پوستی) و یا در داخل اندام های حیاتی (مثلا کبد و یا گنادها) قرار گرفته و در مراحل اولیه به سختی مورد شناسایی قرار گیرند.

پوست

کارسینوم سلول های سنگفرشی:

تومورهای بدخیمی که ممکن است به صورت زخم و یا توده های تکثیر شونده نامنظم دیده شوند. این تومورها در محدوده خود تمایل به تهاجم دارند. احتمال متاستاز اندک است و ممکن است در مناطقی که خارش مزمن وجود دارد گسترش یابند. در قسمت های گوناگون پوست مشاهده شده اند، اما منقار و غده اوروپیجیال را نیز مبتلا می کنند.

آدنوم ها یا آدنوکارسینوم ها:

غده اوروپیجیال. به منظور تشخیص و تفریق آن از التهاب این غده (آدنیت) یا متاپلازی آن (در اثر کمبود ویتامین A )، انجام آزمایشات بافت شناسی ضروری است. برداشت سریع آن به وسیله جراحی توصیه می شود.

تومورهای سلول های بازال:

در هر جایی از پوست بدن ایجاد می شوند و به صورت توده ای سفت و عریض می باشد که اغلب در مرکز آن زخم تومورهای سلول های بازال وجود دارد.

لنفوم های پوستی:

معمولا در اطراف صورت ایجاد می شوند. پوست ناحیه به صورت منتشر و چند کانونی ضخیم شده و به رنگ زرد – خاکستری دیده می شوند.

لیپوم ها:

توده های خوش خیم چربی که بیشتر در ناحیه جناغی طوطی ها دیده می شود (در اطراف شکم، داخل و یا خارج ران ها نیز یافت می شود). ممکن است رشد تومور سریع باشد و عروق و زخم های پوستی نیز افزایش یابند. لیپوسارکوم ها (که به ندرت ایجاد می شوند) از لیپوم ها سفت تر، پر عروق تر و تهاجمی تر هستند.

فیبروسارکوم های بدخیم:

بیش از فیبروم های خوش خیم گزارش شده اند. در موضع خود مهاجم بوده و ندرتا متاستاز می دهند و در بسیاری از مواقع با زخم همراه می باشند. بعد از برداشت تومور به روش جراحی، احتمال بازگشت آن وجود دارد، بنابراین قطع بال یا پا، معمولا درمان انتخابی این تومورها می باشد. بوجود آمدن این تومور بر روی صورت، منقار و همچنین اندام های داخلی نیز ثبت شده است.

همانژیوم های خوش خیم:

توده های نرم و مدور هستند و به رنگ های قرمز تا سیاه دیده می شوند. همانژیوسارکوم های بدخیم کمتر اتفاق می افتند. ممکن است این تومورها به ملانوم ها شباهت داشته باشند.

اوستئوسارکوم ها:

ممکن است در زیر قسمت فوقانی منقار (سره) و یا منقار ایجاد شود و موجب تورم و یا ترک خوردگی (منقار) گردد. این تومور بر روی بال ها نیز ایجاد می شود.

توده های غیرنئوپلاستیک:

ممکن است کیست های پر (که حاوی کراتین هستند) و یا زانتوم ها شبیه به تومورها باشند.

لوله گوارشی

پاپیولوم های محوطه دهان:

باید از فرو پوستی تفریق شوند. فرم دهانی مربوط به عفونت ھرپس ویروسی است و ممکن است در کوانا در طول لوله گوارش (که گاهی موجب انسداد می گردد) و در کلواک (به صورت توده های قرمز و شکننده) یافت شود. همچنین ممکن است موجب نئوپلازی پانکراس و مجاری صفراوی گردد. حذف ضایعه به کمک جراحی، جراحی به وسیله سرما، کوتر و برداشتن مخاط، روش های درمانی این تومورها می باشد. پرنده ای که دارای پاپیلوم های کلواکی است، می تواند بیماری را به سایر پرندگان نیز منتقل سازد. بنابراین باید به منظور پیشگیری و از گسترش بیماری اقداماتی انجام شود.

کارسینوم سلول های سنگفرشی:

ممکن است شبیه به پاپیلوم های کلواکی باشند. وجود آنها در منقار، مری، محوطه دهانی و پیش معده نیز ثبت شده است.

ادنوکارسینوم ها:

ممکن است در محل پیوند پیش معده و معده ایجاد شده و نشانه هایی همچون بال درآوردن و تحلیل رفتن مزمن را به همراه داشته باشد. این تومور می تواند در محل استقرار خود، موجب قطور شدن دیواره، نکروز و خونریزی شود. برای تشخیص ضروری است.

لیومیوم ها و لیومیوسارکوم ها:

در دیواره روده، گاهی تومورهای عضلات صاف دیده می شود. وقوع متاستاز در این تومورها نادر است.

ملانوم ها:

در ناحیه منقار ایجاد می شود می تواند متاستاز دهد.

لنفوم ها:

در منقار گزارش شده است.

کبد و پانکراس

تومورهای کبدی:

ممکن است در کبد، تومورهای اولیه (مجاری صفراوی، هیاتوسیت ها و یا بافت استرومای کبد) و یا جراحات متاستازی ایجاد شود. تومورهای متاستازی دارای ویژگی های اختصاصی بوده و اغلب به صورت چند کانونی، در پارانیشم کبد دیده می شوند. برای شناسایی و تشخیص، نیاز به انجام آزمایشات هیستوپاتولوژیک است. در هنگام بیوپسی کبد در بیماران کبدی، باید بسیار محتاطانه عمل نمود، زیرا ممکن است عوامل انعقادی وابسته به ویتامین K دچار اختلال شده باشند و پرنده مستعد خونریزی های شدید باشند. بهتر است پیش از انجام این کار، برای بیمار ویتامین K تجویز گردد.

کارسینوم های مجاری صفراوی:

متداولترین نئوپلاسم کبد است (کولانژیوکارسینوم). به پاپیلوم های روده ای وابسته است و می تواند به صورت انفرادی یا چند تایی باشد. این تومور سفت و سفید رنگ است.

ادنوم ها و کارسینوم های هپاتوسیت:

ممکن است به صورت تکی بوده و تنها یک لوب را مبتلا سازد و یا به صورت چندتایی ایجاد شود. این احتمال وجود دارد که با نکروز همراه باشد.

لنفوسارکوم:

لنفوسارکوم در طوطی ها متداول ترین تومور لنفاوی است. لزوما همه پرندگانی که دارای لنفوسارکوم می باشند دچار لوسمی نیستند، بنابراین آزمایشات هماتولوژی نمی توانند به طور اختصاصی به تشخیص بیماری کمک کنند.

تومورهای پانکراسی:

در پانکراس نیز آدنوم ها، ادنوکارسینوم ها و یا کارسینوم ها ایجاد می شوند. این تومورها به صورت توده های سفت و به رنگ سفید مایل به خاکستری می باشند. ممکن است پاپیلوم های کلواک و روده به یکدیگر مرتبط باشند.

سیستم ادراری

آدنوکارسینوم ها و آدنوم های کلیوی:

با نشانه هایی همچون لنگش و یا تورم شکم همراه است. معمولا لنگش یک طرفه و ناشی از فشاری است که کلیه متورم بر روی عصب سیاتیک وارد می سازد. در طوطی های باجگریگار، این مساله بیشتر وابسته به عفونت های حاصل از ویروس لوکوز/ سارکوما می باشد. معمولا درمان با کمک جراحی امکان پذیر است.

سیستم اسکلتی – عضلانی

اوستئوسارکوم ها و اوستئوم ها:

هر دو تومور، در استخوان های طویل پاها و بال ها ایجاد می شوند. این تومورها سخت بوده و به سادگی نمی توان آنها را برداشت. ممکن است در تصاویر رادیوگرافی، تزاید و نوسازی و همچنین تحلیل رفتگی استخوان دیده شود. تشخیص به وسیله آزمایشات بافت شناسی تکمیل می شود.

رابدومیوساروکوم:

در برخی گونه ها، شکل متاستازی این تومور گزارش شده است. تومورهای عضلانی به ندرت دیده می شوند.

فیبروسارکوم ها:

روی بال ها و دیگر اندام ها دیده می شوند. ممکن است قطع عضو ضروری باشد.

مجرای تنفسی

قسمت بالایی مجرای تنفسی:

در این ناحیه انواع گوناگونی از نئوپلاسم ها شناسایی شده است. این نئوپلاسم ها شامل پاپیلوم های کوانا، کارسینوم های سلول های سنگفرشی، ملانوم ها و لنفوم سینوس های بینی و محوطه دهانی می باشد. تومورها به صورت توده های قرمز رنگ بوده و می توانند موجب تغییر استخوان های صورت گردند.

قسمت پایینی مجرای تنفسی:

در این ناحیه وقوع بیماری های نئوپلاستیک نادر است. مواردی از آدنوکارسینوم ها، فیبروسارکوم ها و همچنین تومورهای متاستازی که منشاء آنها اندام های دیگر بوده است گزارش گردیده است. ممکن است در کیسه های موجود در استخوان های طویل و محوطه شکمی، آدنوکارسینوم هایی ایجاد شود. شاید بتوان به کمک رادیوگرافی، جراحات حاصل را شناسایی نمود.

سیستم درون ریز

آدنوم ها و آدنوکارسینوم ها تیروئید:

وقوع آدنوکارسینوم ها کمتر از آدنوم ها است. این تومورها در ورودی قفسه سینه ایجاد می شوند و می توانند منجر به تغییر صدا (به دلیل وارد آوردن فشار بر سیرنکس) و یا انسداد ناکامل چینه دان شوند. باید این تومورها را از هایپرپلازی تیروئید (که بسیار متداول تر است) تفریق کنیم. درهایپرپلازی تیروئید، معمولا عارضه یک طرفی بوده و می توان آن را با تجویز ید کنترل نمود.

آدنوم های غده هیپوفیز:

ممکن است نشانه بالینی، ناشی از اشغال فضا در مغز باشد. این نشانه ها شامل ناهماهنگی، تشنج، کوری و اگزوفتالمی می باشد. ممکن است به دلیل کاهش و یا افزایش هورمون آنتی دیورتیک، پرنوشی یا پرادراری رخ دهد و یا در اثر افزایش سطح گلیکوزوری اتفاق بیفتد.

لنفوسارکوم

پرندگان در اطراف عروق خونی و همچنین نواحی گوناگونی از بدن خود، دارای تجمعاتی از سلول های لنفاوی می باشند، اما در بدن آنها گره های لنفاوی کپسول دار وجود ندارد. بنابراین در اثر بیماری های نئوپلاستیک، لنفادنوپاتی اتفاق نمی افتد. معمولا لنفوسارکوم ها در داخل بافت های اولیه یا ثانویه لنفاوی ایجاد می شوند و می توانند به دیگر قسمت های بدن نیز گسترش یابند. لنفوسارکوم ها به صورت چند کانونی نیز ایجاد می شوند که این شکل از لنفوسارکوم، متداول ترین نئوپلاسم لنفاوی محسوب می شود. ممکن است بافت های نئوپلاستیک بصورت منتشر و یا ندولار باشد. کبد بیش از دیگر اعضای بدن دچار این تومور می شود و بعد از آن طحال و کلیه ها در معرض تهاجم قرار دارند. پوست، مغز استخوان، لوله گوارش، غده تیروئید، اوویداکت، ریه ها، سینوس ها، مغز، عضلات اطراف چشم، پانکراس، بیضه ها و تیموس، دیگر اندام هایی هستند که احتمال ابتلا آنها وجود دارد. ممکن است جراحات بر روی سطح پوست، بصورت ندول های سفید و یا زرد رنگی دیده شوند و این احتمال وجود دارد که بر روی آنها زخم نیز وجود داشته باشند.

در طوطی ها، تاکنون هیچ عامل ویروسی ای که موجب این تومور شود شناخته نشده است (بر خلاف ماکیان). در آزمایشات بافت شناسی معمولا جمعیت های یکنواختی از لنفوبلاست ها و لنفوسیت مشاهده می شود. اشکال میتوزی نیز فراوان است. بطور کل اندام هایی که مبتلا می شوند دچار افزایش حجم و رنگ پریدگی هستند. این بیماری باید از آمیلوئید، کبد چرب، هپاتیت، عفونت مایکوباکتریایی و دیگر بیماری های نئوپلاستیک تفریق شود. تشخیص قطعی این بیماری فقط به وسیله بیوپسی و آزمایشات هیستوپاتولوژیک میسر است. در اینگونه موارد، آزمایشات خون شناسی کمک کننده نیست. در صورت مشکوک بودن به وجود نئوپلاسم، می توان از برخی روش های تشخیصی فرعی و یا حتی تمام آن روش ها یاری جست. برای نئوپلازی های داخلی ممکن است نیاز به استفاده همزمان از رادیوگرافی، اولتراسونوگوافی، بیوشیمی و بیوپسی باشد.

پیشگیری و درمان

ممکن است برای درمان نئوپلازی ها، به برداشتن آن به کمک جراحی و یا جراحی به وسیله سرما نیاز باشد، اما امروزه روش های درمانی دیگری همچون شیمی درمانی و رادیوتراپی نیز در حال گسترش است. درمان انتخابی برای بیشتر توده های نئوپلاستیک، خارج کردن آنها به وسیله جراحی است. ممکن است این جراحی شامل جراحی موضعی، قطع عضو و یا حذف قسمت مبتلا (مثلا مخاط کلواک) باشد. در بسیاری از موارد، نئوپلاسم ها منتشر و یا غیرقابل دسترس می باشند، بنابراین برای درمان آنها باید از روش های دیگری استفاده نمود. ممکن است برای درمان پرنده بیمار، به مجموعه ای از چند روش درمانی نیاز باشد، مثلا برداشتن توده به روش جراحی، شیمی درمانی، تزریقات داخلی توموری و رادیوتراپی.

telegram animalha instagram animalhatelegram support

مجوزها