دیگر بیماری های همستر

دیگر بیماری های همستر

۱٫ آبسه

مناطق مختلفی از بدن همستر ممکن است به هر علتی دچار زخم شود و این زخم ها بر اثر وجود باکتری به آبسه تبدیل شوند. البته علت اصلی به وجود آمدن این زخم ها می تواند درگیری بین همسترها باشد. زخم ها در صورت آلودگی به باکتری ها می توانند به آبسه تبدیل شوند آبسه به صورت توده سفت، و دردناک زیر پوستی ظاهر می شود. گاهی اوقات آبسه در «جیب گونه» ظاهر می شود و ممکن است که یک جیب و یا هردو جیب گونه دچار آبسه شود که این نوع آبسه در میان همستر خانگی بسیار رایج است. این عارضه به علت ذخیره غذای خشن و نوک تیز در جیب گونه و زخمی کردن مخاط آن به وجود می آید. در چنین حالتی تشخیص آبسه های جیب گونه بسیار دشوار است و ممکن است که صاحب حیوان گمان کند که همستر در جیب گونه غذا ذخیره کرده است و به همین علت آبسه جیب گونه تا مدت ها ادامه یابد. برای تشخیص آن باید دانست که در حالت طبیعی اگر همستر در جیب گونه غذایی را ذخیره کند پس از مدتی آن جیب خالی خواهد شد اما در حالت بروز آبسه، این حالت به طور مستمر قابل مشاهده است. اندازه آبسه بسته به میزان ضایعه متفاوت است برای درمان آبسه باید با شکاف دادن محل آبسه اقدام به تخلیه و پس کورتاژ نموده و محل ضایعه با محلول بتادین ضدعفونی شود. تجویز آنتی بیوتیک وسیع الطیف نیز می تواند در بهبود بیماری موثر باشد.

۲٫ مسمومیت دارویی

همستر نسبت به برخی از آنتی بیوتیک ها نظیر پنی سیلین، آمپی سیلین، استرپتومایسین، دی ھایدرو سترپتومایسین، اریترومایسین، لینکو۔ مایسین ، وانکو مایسین ، کلیندامایسین ، سفالوسپورین و آموکسی سیلین، حساس بوده و استفاده از این داروها باعث مرگ همستر می شود و قبل از مرگ علایمی نظیر کم اشتهایی، کمبود اکسیژن و اسهال مشاهده خواهد شد.

۳٫ آلرژی

آلرژی یا حساسیت در بین همسترها به شدت شیوع دارد و این حساسیت ممکن است ناشی از برخی انواع براده چوب باشد، برای مثال همستر نسبت به براده چوب درخت کاج حساسیت دارد و در صورت استفاده از این نوع براده ممکن است که به غذا حساسیت پیدا کند زیرا که این حیوان نسبت به جو و ذرت حساس بوده و وجود این گیاهان در غذای همستر باعث خارش شدید بدن می شود و همچنین برخی از مواد تمیز کننده و ضد عفونی کننده که برای تمیز کردن قفس مورد استفاده قرار می گیرند ممکن است که برای همستر حساسیت زا باشند و باید توجه داشت که میزان این حساسیت از حیوانی به حیوان دیگر متفاوت است و عموماً نشانه های حساسیت به صورت عطسه، سوت تنفسی در هنگام خواب، خارش جلدی، اشک ریزی چشم ها و ریزش در پوست کف پا ظاهر شود. در صورت مشکوک شدن به حساسیت باید اولین گام شناسایی عامل حساسیت زا باشد و برای شناسایی عامل باید دید که در چند روز اخیر چه چیزی در زندگی روزمره همستر تغییر یافته است و به سراغ آن رفت، برای مثال آیا براده چوب عوض شده و یا غذا تغییر یافته و یا اسباب بازی جدید به قفس افزوده شده و یا این که جای قفس از محلی به محل دیگر منتقل شده است، و در صورت بروز چنین حالتی بهتر است که براده چوب را برداشته و برای چند روز از روزنامه استفاده کرده و غذای ساده به حیوان خورانده و جای قفس را تغییر داد تا به تدریج نشانه های حساسیت برطرف شده و حیوان به حال طبیعی بازگردد.

۴٫ ترومبوز قلبی

ترومبوز قلبی یک بیماری شایع در همسترهای مسن می باشد که اغلب در قلب چپ (دهلیز چپ) رخ می دهد. در بیشتر موارد این ترومبوز، ثانویه بوده و به دنبال کاردیومیوپاتی، اختلالات انعقادی، آمیلوئیدوز و بیماری های عروقی دیده می شود. نشانه های بیماری عبارتند از تنگی نفس، افزایش تعداد ضربان قلب، سیانوز به علت نارسایی احتقانی قلب و اغلب اوقات پس از کالبدگشایی یک لخته ی سفت و محکم و چسبیده به آندوکارد قلب در دهلیز چپ مشاهده می شود و امکان دارد این لخته به سایر حفره های قلب هم رسیده و باعث درگیری آنها شده باشد که این حالت در حیوان قبل از مرگ باعث هایپرتروفی دو طرفه دهلیز قلب و متعاقب آن سبب ادم ریوی و آب آوردگی جنب می شود و در ادامه بیماری، همستر ممکن است دچار مرگ ناگهانی شود. برای درمان یا تخفیف حدت بیماری باید همستر را نزد دامپزشک برد تا با از داروهای محرک قلبی مانند دیگوگسین و دیورتیک ها مانند فوروزماید و ضد انعقادها استفاده کند.

۵٫ دیابت

دیابت از شایع ترین بیماری های متابولیک در همستر است. این بیماری توسط یک ژن مغلوب ایجاد می شود و در همسترهای نژاد چینی که جفت گیری داخل کلونی دارند به وفور مشاهده می شود و عواملی نظیر تغذیه نامناسب و یا تغذیه فراوان بر مواد قندی و شیرینی و شکلات می تواند در ظهور بیماری مؤثر باشد. در آغاز بیماری در همستر کامپل آلبینو مشاهده شد و بر اثر جفت گیری این رنگ با سایر انواع همستر به سرعت در بین سایر رنگ ها و گونه ها منتشر شده و امروزه در بین تمامی انواع همستر و در همه رنگ ها دیده می شود. نشانه های بیماری عبارتند از نوشیدن فراوان آب، ادرار فراوان، لرزش اندام، کاهش درجه حرارت بدن، کاهش وزن. بیماری دیابت درمان قطعی ندارد و برای کنترل بیماری باید کیفیت زندگی همستر بهبود یافته و حیوان از استرس به دور و محیط زندگی آرام و تمیزی داشته باشد. جیره غذایی حیوان باید حاوی یونجه، هویج، سیب زمینی پخته و تخم مرغ پخته بوده و از دادن غذاهای آماده مخصوص همستر خودداری کرد، زیرا اغلب حاوی روغن ذرت و شهدهای شیمیایی و شکر به عنوان مواد نگهدارنده می باشند که خود در بروز بیماری دیابت نقشی موثر دارند.

۶٫ فلجی

فلجی عارضه ای موقت است که در برخی از همسترهای نگهداری شده در قفس های کوچک دیده شده است. علت بیماری کمبود جا در قفس و کم تحرکی می باشد که این امر می تواند در صورت ادامه ضایعات جبران ناپذیری به اعصاب دست و پا وارد کرده و منجر به فلجی دایمی شود. در این بیماری دست و پای حیوان از کار می افتد و فقط با پوزه قادر خواهد بود خود را به این طرف و آن طرف بکشد. از علل دیگر بروز بیماری، سوء تغذیه و کمبود حیوان و تبدیل آن به جیره حاوی ویتامین، سبزیجات، میوه جات، شیر و تخم مرغ نموده و برای افزایش تحرک حیوان «چرخ گردان» در داخل قفس تعبیه کرد تا حیوان تحرک خود را باز یابد.

۷. تورم مثانه

تورم مثانه و کلیه در همسترها که بر روی جیره های غذایی نامناسب و حاوی مقادیر فراوان چربی می باشند دیده می شود. این نوع جیره باعث قلیایی شدن ادرار شده و در صورت وجود باکتری این امر می تواند منجر به تورم مثانه شود. نشانه های بیماری عبارتند از پرادراری، خون ادراری، تشنگی شدید، آنتی بیوتیک های وسیع الطیف درمان نموده و نسبت به تمیزی و بهداشت قفس توجه بیشتری مبذول نمود و جیره غذایی آن را تغییر داد.

۸٫ شکستگی

ممکن است دچار شکستگی دست، پا و یا دم شود. این عارضه در اثر سقوط از ارتفاع روی می دهد و گاهی نیز دیده شده است که همستر در داخل قفس به این عارضه دچار شده است. نشانه آن لنگش همستر در هنگام حرکت است. متأسفانه به علت کوچکی جثه حیوان امکان بستن اندام شکسته مقدور نمی باشد و اگر اقدام به چنین کاری شود همستر با دندان های خود آن را باز خواهد کرد، به همین علت باید حیوان را به حال خود رها کرد تا به تدریج و در اثر مرور زمان بهبود یابد. در چنین حالتی باید «چرخ گردان» را از قفس خارج کرد تا جنب و جوش حیوان کمتر شود و اگر قفس آن فلزی و میله ای است می توان آن را به قفس آکواریومی تبدیل کرد تا حیوان نتواند از میله های دیواره قفس بالا برود. ضمناً باید به حیوان غذاهای حاوی کلسیم داده شود تا بهبودی زودتر حاصل گردد. در برخی موارد ممکن است که شکستگی باعث زخم و بیرون زدن استخوان گردد که در چنین حالتی بهتر است آن را به نزد دکتر دامپزشک برد تا اقدام به جا انداختن استخوان شکسته و بخیه زدن زخم نموده و برای جلوگیری از عفونت آنتی بیوتیک مناسب تجویز نماید. بهبودی معمولاً در طی دو تا سه هفته روی خواهد داد ولی ممکن است که عضو شکسته تا مدت ها ضعیف باقی بماند و اگر شکستگی در دم باشد ممکن است که دم به صورت کج جوش بخورد که این امر باعث نگرانی نخواهد بود و به زودی حیوان به آن عادت خواهد کرد.

۹٫ بیرون زدگی رکتوم

عارضه بیرون زدگی رکتوم یکی از عوارض شایع در همستر است. در این عارضه مقعد به شکل یک بیرون زدگی سرخ تیره و مدور دیده می شود. این عارضه معمولاً پس از اسهال و یا یبوست شدید به وقوع می پیوندد و علت آن آنتریت های حاد و اختلال در عملکرد روده ها می باشد. برای درمان عارضه باید رکتوم بیرون زده را با آب و مواد ضد عفونی خفیف شستشو داده و به آهستگی به جای خود برگرداند. بدیهی است که در صورت عدم درمان علت اصلی امکان بیرون زدن رکتوم همچنان پابرجا خواهد بود.

۱۰. یبوست

عارضه یبوست در همستر به علت کمبود آب آشامیدنی، بسته شدن معده و روده ها و یا خوردن مقادیر زیادی غذای خشک روی می دهد. این عارضه را می توان از روی شکل مدفوع حیوان بر روی کف قفس و یا سختی دفع و زور زدن مکرر حیوان و یا حرکت های بیتابانه آن در قفس که نشانگر درد است تشخیص داد. در چنین حالتی ابتدا باید آب تمیز و بهداشتی در اختیار حیوان گذاشته و به غذای آن میوه و سبزیجات اضافه کرد و در صورت یبوست شدید چند قطره روغن نباتی در دهان او ریخت. چند روز بعد از تغییر جیره غذایی چنانچه حیوان بهبود نیافت باید آن را به نزد دامپزشک برد تا درمان لازم صورت گیرد.

۱۱٫ اسهال

عارضه اسهال در همستر به علت تغییر ناگهانی جیره غذایی و یا تغذیه فراوان بر میوه جات و سبزیجات و یا عفونت باکتریایی روده ها اتفاق می افتد و از نشانه های اسهال مدفوع آبکی، مقعد آلوده به مدفوع، لاغری تدریجی و خشکی بدن می باشد و برخی از افراد ممکن است که بین اسهال و بیماری دم خیس اشتباه کنند. در حالت ابتلا به اسهال باید میوه و سبزیجات را از برنامه غذایی همستر حذف نمود و به آن غذای خشک داد و حیوان را در جای گرم قرار داده و به آن آب کافی داده شود. دو یا سه روز پس از حذف میوه و سبزیجات همستر بهبود مییابد، بدیهی است اگر عامل مسبب اسهال بیماری عفونی باکتریایی باشد در چنین حالتی اسهال متوقف نخواهد شد و در چنین صورتی باید اقدام به تجویز آنتی بیوتیک مناسب نمود.

۱۲٫ سرطان

بیماری سرطان در بین همسترهای خانگی به شدت شایع است و معمولاً این بیماری در همسترهای مسن روی می دهد و در بین همسترهای ماده بیشتر از همسترهای نر دیده می شود زیرا برخی از سرطان ها، اندام تناسلی ماده را مبتلا می کنند. اورام مشاهده شده در همستر می توانند بدخیم و یا خوش خیم باشند. در همستر سرطان غده تیروئید و غده فوق کلیوی به وفور دیده می شود و این امر باعث به وجود آمدن اختلال در هورمون های ترشحی این غدد می شود. این سرطان ها باعث عدم توازن هورمونی، ریزش پشم، تغییرات در رفتار و نشانه های دیگری می شود. در چنین حالتی باید از دامپزشک کمک گرفت تا اورام سرطانی بیرونی را که قابل مشاهده هستند از طریق جراحی بردارد اما برداشتن ورم های داخلی کار دشواری است. ضمناً برخی از اورام سرطانی ممکن است که متاستاز داده باشند و پس از عمل جراحی دوباره ظاهر شوند لذا برخی از اصحاب همستر از انجام عمل جراحی صرف نظر کرده و ترجیح می دهند حیوان را به حال خود رها کنند و تا آخرین لحظه زندگی از آن نگهداری نمایند و یا در صورت وجود دارد با کمک دامپزشک اقدام به تزریق داروی سمی و کشنده به حیوان نمایند تا حیوان زیاد درد نکشد.

۱۳٫ سنگ مثانه

عارضه سنگ مثانه در همستر دیده شده است. این عارضه یک بیماری متابولیک است و سنگ های تولید شده در مثانه جمع می شوند و دامپزشک برای اطمینان از وجود سنگ در مثانه می توان از ناحیه پرینه حیوان تصویر رادیوگرافی گرفته و سنگ ها را در مثانه حیوان مشاهده کرد و گاهی اوقات سنگ مثانه توسط صاحبان همستر تشخیص داده می شود زیرا که این عارضه معمولاً همراه با عفونت مجاری ادرار روی می دهد. نشانه های بیماری عبارتند از ادرار مکرر، دشواری ادرار، خون ادراری، پر نوشی، بی حالی و بی اشتهایی، برای درمان باید به دامپزشک مراجعه کرد تا اقدام لازم صورت گیرد. پیشگیری عارضه از طریق تصحیح جیره غذایی امکان پذیر است ولی ممکن است که بیماری مجدداً عود نماید.

۱۴٫ تورم گوشی

این عارضه در بین همسترها شایع است و در همسترهای مبتلا به عفونت گوشی عدم توازن، تلوتلو خوردن، زمین خوردن و گرفتن سر به یک طرف دیده می شود. البته نشانه های سکته مغزی نیز به همین صورت است لذا برای درمان باید همستر را به نزد دامپزشک برد تا بیماری را تشخیص داده و اقدام به تجویز آنتی بیوتیک مناسب نماید.

۱۵٫ تورم چشم

تورم چشم یکی از بیماری های شایع در بین همستر می باشد. چسبندگی پلک ها یکی از مهمترین نشانه های تورم چشم می باشد. تورم چشم می تواند ناشی از عوامل ویروسی، باکتریایی و گرد و خاک باشد. بسته شدن چشم می تواند در یک چشم و یا در هردو چشم اتفاق افتد. این عارضه گاهی اوقات بر اثر بسته شدن مجرای اشکی عارض می شود. در صورت بسته شدن چشم می توان از یک قطعه پنبه آغشته به محلول نمکی برای پاک کردن چشم استفاده کرد و این کار را دو بار در روز انجام داد. گاهی اوقات تورم چشم عارضه ای ثانوی است که در اثر ابتلای حیوان به سرماخوردگی و یا عوارض تنفسی دیگر روی میدهد که در چنین حالتی ابتدا باید بیماری اصلی درمان شود. گاهی اوقات نیز «تورم چشم ویروسی» بوده و عامل مسبب بیماری، ویروس است که در چنین حالتی به این بیماری «چشم صورتی» می گویند. در چنین حالتی، بیماری درمان ندارد و باید از داروهای کمکی نظیر آرام بخش ها و یا بر طرف کننده های احتقان و پنبه آغشته به محلول نمکی استفاده کرد. گاهی نیز «تورم چشم باکتریایی» بوده و در این حالت ممکن است که تورم چشم همراه با ترشحات آبکی و یا چرکی همراه باشد در چنین حالتی باید بیماری اصلی با استفاده از آنتی بیوتیک های مناسب درمان شود و برای برطرف کردن تورم چشم از پمادهای آنتی بیوتیک دار و یا قطره های چشمی حاوی آنتی بیوتیک استفاده کرد. در این حالت نیز استفاده از پنبه آغشته به محلول نمکی برای پاک کردن ترشحات آبکی و چرکی چشم نیز مفید خواهد بود. گاهی اوقات نیز تورم چشم در اثر تجمع آمونیاک ناشی از ادرار حیوان، کشیدن سیگار و یا بخارهای آشپزخانه روی میدهد؛ لذا قبل از درمان این نوع تورم چشم باید عامل مسبب را از محیط زندگی همستر دور ساخت زیرا که در صورت وجود عامل مسبب درمان نتیجه ای نخواهد داشت. برخی افراد استفاده از اسید بوریک را برای درمان تورم چشم توصیه می کنند. این ماده چنانچه جذب بدن شود می تواند تأثیرات سمی خطرناکی داشته باشد و استفاده از آن برای زخم های باز به هیچ وجه توصیه نمی شود. البته استفاده از آن برای تورم چشم که میزان جذب از طریق ملتحمه چشم پایین است می تواند در بهبود بیماری مؤثر باشد اما استنشاق آن نیز می تواند مخاطراتی برای حیوان داشته باشد، به هر حال با توجه به جایگزین های مناسب بهتر است که استفاده از اسید بوریک کنار گذاشته شود.

۱۶٫ سکته مغزی

سکته مغزی در بین همسترها دیده شده است و حیوان معمولاً در نیمه شب که به شدت مشغول فعالیت و حرکت است به سکته مغزی دچار می شود. نشانه های بیماری عبارتند از عدم تعادل، فلج نیمه بدن، مایل شدن سر حیوان به یک طرف و عدم توانایی راه رفتن در یک مسیر مستقیم، افتادن مکرر بر روی زمین و عدم قدرت در ایستادن، برای درمان حیوان کار چندانی نمی توان کرد و بر اثر تجربه دیده شده است که حیوان پس از مدتی به تدریج بهبود می یابد و بهتر است که در روزهای اولیه پس از سکته مغزی توجه کافی به نوشیدن و خوردن حیوان مبذول کرده و در صورتی که حیوان قادر به غذا خوردن نباشد باید با دست به او غذا داد و به منبع آب نزدیک کرد. همستر پس از چند روز کمی بهتر است و پس از چند هفته کاملا بهبود می یابد.

۱۷٫ آفتاب زدگی

این عارضه به بیماری خواب نیز معروف است و زمانی روی میدهد که همستر در معرض تابش آفتاب و یا هوای گرم قرار گیرد. در چنین حالتی همستر بر روی کف قفسی دراز کشیده و حرکت نخواهد کرد و گاهی اوقات نیز دیده شده است که دچار لرزش شده است و چنانچه او را باد بزنید عکس العمل نشان خواهد داد. در چنین حالتی باید همستر را سریعاً به مکان آرام و خنکی منتقل کرد تا دمای بدن آن به تدریج پایین بیایید و در صورتی که حالا حیوان در عرض چند دقیقه بهبود نیابد با پاشیدن ملایم کمی آب او را خنک کرد و در صورتی که این امر نیز مفید واقع نشد باید آن را به نزد دامپزشک برد تا درمان علامتی روی آن انجام دهد. این حالت معمولا زمانی روی میدهد که همستر را در تابستان در داخل اتومبیل دربسته برای مدتی رها کنند.

۱۸. انسداد جیب گونه

جیب گونه، محفظه ای کوچک که در دو سوی دهان قرار دارد و همستر در هنگام غذا خوردن اقدام به ذخیره غذا در جیب های مذکور می کند تا در فرصتی مناسب آن غذا را بیرون آورده و ذخیره کند و یا این که تناول نماید. در فصل جفت گیری همستر از جیب ها برای حمل مواد لازم برای ساختن لانه استفاده می کند. گاهی اتفاق می افتد که صاحب همسترشکلات و یا کاکائو به حیوان می دهد و این مواد در داخل جیب گونه قرار گرفته و بیرون نمیایند و یا این که خوردن برخی از مواد خشبی باعث زخم شدن بافت مخاطی جیب گونه شود و این عواملی می توانند باعث انسداد و یا تورم جیب گونه شوند و به تشکیل آبسه و یا کیست منجر گردند؛ لذا در صورت مشاهده جیب های مسدود شده با مواد غذایی باید به آهستگی اقدام به تخلیه جیب های مذکور نمود و برای این کار باید از سرنگ بدون سوزن و کمی آب ولرم استفاده کرد و در صورت عدم موفقیت باید همستر را به نزد دامپزشک برد تا با برگرداندن جیب مذکور و خارج کردن محتویات آن حیوان را درمان نماید. گاهی اوقات به دلیل عفونت بافت مخاطی جیب ممکن است که نیاز به تجویز آنتی بیوتیک باشد.

۱۹. رشد بیش از حد ناخن

ناخن همستر در حالت طبیعی رشد بیش از حد نخواهد کرد زیرا که در طبیعت، ناخن های حیوان در اثر ساییدن شدن به تنه درختان و یا چیزهای سفت و محکم اطراف به طور خود به خودی کوتاه خواهد شد. این حالت متأسفانه در داخل قفس مقدور نمی باشد و به ویژه پس از بلوغ در بسیاری از همسترها و من جمله همستر کوتوله روسی که ناخن های بلندی دارد دیده می شود. در صورت رشد بیش از حد ناخن ممکن است که همستر در هنگام تمیز کردن خود با مشکل مواجه شده و خود را زخمی کند و یا این که ناخن های پا رشد نموده و کف پای حیوان را زخمی کنند در چنین حالتی باید اقدام به کوتاه کردن ناخن های همستر کرد. برای کوتاه کردن ناخن همستر بهتر است که برای انجام این کار از شخص دیگری کمک گرفت تا او همستر را در دستان خود بگیرد و شخص دوم با استفاده از ناخن گیر اقدام به کوتاه کردن ناخن های همستر نماید و باید دقت کرد ناخن ها بیش از حد کوتاه نشوند زیرا که این کار باعث آزار حیوان شده و ممکن است که منجر به خون ریزی شود.

۲۰. عفونت رحم

بیماری عفونت رحم یا پیومتریک بیماری تناسلی است که همستر ماده را مبتلا می کند و به دو صورت عفونت رحمی بسته و عفونت رحمی بازدیده می شود، این بیماری اگر درمان نشود می تواند به تلف شدن حیوان منجر شود. بیماری میتواند ناشی از باکتری عفونت زا و یا تغیرات هورمونی در بافت دیواره رحم باشد. این بیماری ممکن است در همسترهای ماده که برای تکثیر مورد استفاده قرار نمی گیرند نیز دیده شود. بیماری بیشتر در همسترهای ماده مسن گزارش شده است. به نظر میرسد که باکتری مسبب بیماری از طریق دهانه رحم در دوران فحلی همستر ماده به درون رحم راه یافته و باعث عفونت آن می گردد. مهمترین نشانه بیرون خروج ترشحات چرکی و خون از فرج همستر ماده می باشد که البته این حالت زمانی روی میدهد که عفونت رحم از نوع باز بوده و اجازه میدهد که ترشحات چرکی از دهانه رحم خارج شود این حالت معمولاً در آغاز عفونت رحم اتفاق می افتد و می تواند به راحتی به تشخیص بیماری منجر شود و در چنین حالتی درمان نیز بهتر جواب می دهد. برخلاف تصور نادرست بسیاری از افراد همستر دچار عادت ماهیانه نمی شود به همین علت باید در صورت خون آلودگی فرج سریعاً به بیماری مشکوک شده و اقدام به درمان آن نمود. در صورت ابتلای همستر ماده به عفونت رحم از نوع بسته، وضعیت دشوار می شود زیرا که امکان خروج ترشحات چرکی از داخل رحم مقدور نبوده و تراکم آن می تواند به نفخ شدید شکم منجر شود. در هردو حالت عفونت باز و یا عفونت بسته، نشانه های بیماری به صورت بی اشتهایی، ناراحتی و بی تابی، و نوشیدن ادرار تظاهر می یابد. گاهی اوقات نیز باکتری عفونی و یا سایر سموم از دیواره رحم عبور کرده و وارد جریان خون شده و منجر به سپتیسمی می شود. در چنین حالتی کبد قادر به تصفیه خون نبوده و سموم به سوی مغز می روند. نشانه های سپتیسمی به صورت بی حالی، کم توجهی، امتناع از خوردن و آشامیدن، عدم توازن، لرزش، کما بوده و در پایان به مرگ حیوان منتهی می شود. گاهی اوقات نیز پارگی رحم و پریتونیت اتفاق می افتد.

بیماری های قارچی همستر

بیماری های قارچی همستر

۱٫ بیماری اسپرژیلوز

نوعی بیماری قارچی واگیرداری است که همسترها را درگیر می سازد. عامل مسبب بیماری نوعی قارچ به نام آسپرژیلوس می باشد. نشانه های بیماری در همستر به صورت بی حالی، تنگی نفس، تورم پوست، خارش و گاهی اوقات اسهال مزمن است. قارچ آسپرژیلوس معمولاً بر روی ته مانده های نان مرطوب و یا بقایای مدفوع و یا براده چوب آغشته به ادرار رشد می کند و به صورت لکه های سفید کوچک ظاهر می شود. رعایت بهداشت می تواند از بروز بیماری جلوگیری کند برای درمان می توان از داروی گریزوفولوین به میزان ۲۵ تا ۳۰ میلی گرم کیلوگرم وزن از طریق دهان و یک بار در روز و برای مدت ۳ هفته استفاده کرد.

۲. بیماری کچلی

نام علمی این بیماری «درماتوفیتوز» می باشد و نوعی بیماری پوستی است که عامل مسبب آن نوعی قارچ به نام «تریکوفیتون» و یا «میکروسپوروم» است. بیماری مذکور جزو بیماری های مشترک انسان و حیوان است و می تواند به انسان منتقل شود. بیماری بیشتر در بچه همستر دیده می شود و ضایعات آن به صورت نقاط دایره ای شکل فاقد مو در ناحیه سر، گردن، صورت و گوش ها می باشد و در صورت پیشرفت بیماری می تواند سایر نواحی بدن را درگیر سازد. ضایعات مذکور پوسته پوسته شده و این پوسته ها می تواند عامل بیماری زا را منتقل نماید. برای درمان می توان از شامپوهای حاوی داروهای ضد قارچ استفاده کرد. این شامپوها را می توان برای چندین بار استفاده کرد و استفاده از این شامپوها باید تا زمانی که ضایعه مرتفع نشده است ادامه یابد البته مرهم ها و محلول های حاوی داروهای ضد قارچی نظیر: کلوتریمازول، میکونازول ، کلر هگزیدین، کیتوکونازول نیز وجود دارد که می توان آنها را بر روی ضایعات مالید تا بهبودی حاصل شود. در هنگام مالیدن دارو و یا ملامسه حیوان باید از دستکش های پلاستیکی استفاده کرد تا بیماری به انسان منتقل نشود. داروهای خوراکی ضد قارچی نیز وجود دارد ولی با توجه به این که همسترها به بسیاری از داروها حساسیت دارند بهتر است که از داروهای موضعی استفاده شود.

بیماری های انگلی همستر

بیماری های انگلی همستر

الف – بیماری های تک یاخته ای

۱. بیماری ژیاردیاز

بیماری انگلی تک یاخته ای واگیرداری است که بسیاری از حیوانات و از جمله همستر را نیز مبتلا می کند. عامل مسبب بیماری انگل ژیاردیا است و یک گونه از این انگل به نام ژیاردیا موریس در یک مورد همستر سوری مشاهده گردید. انگل معمولا در روده های باریک و مخصوصا اثنی عشر زندگی می کند. نشانه های بیماری کاهش وزن، اسهال، کم اشتهایی، سوء تغذیه می باشد. البته این علایم عمومی بوده و در هر بیماری رخ می دهد، لذا تشخیص این بیماری از روی نشانه های بالینی دشوار می باشد. در صورت مشکوک شدن به بیماری می توان نمونه هایی از مدفوع همستر تهیه کرد و از ابتلای آن به بیماری اطمینان حاصل کرد، هرچند که در برخی از موارد نمی توان تک یاخته را در نمونه مدفوع مشاهده کرد زیرا تک یاخته مذکور در محیط بسیار زود از بین می رود؛ لذا برای ثابت نگه داشتن تک یاخته در نمونه مدفوع می توان به نمونه مدفوع ۵٪ فرمالین اضافه کرد و نمونه مدفوع را در اسرع وقت به آزمایشگاه ارسال نمود. درمان بیماری مقـدور می باشد. در گذشته از داروی فلاجیل یا مترونیدازول استفاده می شد. اما حقیقت امر این است که کنترل بیماری ژیاردیاز کمی مشکل است، زیرا که این تک یاخته تا حدود زیادی مقاوم شده است. برای درمان باید از داروی فیبندازول و رونیدازول و دیمتریدازول استفاده کرد.

۲. بیماری توکسوپلاسموز

بیماری انگلی تک یاخته ای واگیرداری است که بسیاری از حیوانات و از جمله همستر را مبتلا می کند. عامل مسبب بیماری تک یاخته ای به نام توکسوپلاسما گونده ای می باشد. بیماری از طریق آب و غذای آلوده به مدفوع گربه بیمار منتقل می شود. عامل مسبب انگل روده می باشد و میزبان اصلی آن گربه است. این بیماری می تواند باعث مرگ همستر شود. در سال ۱۹۸۴ در آمریکا واکسنی از توکسوپلاسمای کشته شده تهیه گردید که توانست ایمنی خوبی به همستر بدهد.

۳. بیماری کوکسیدیوز

بیماری انگلی تک یاخته ای است که بسیاری از حیوانات و از جمله همسترها را مبتلا می کند. عامل مسبب بیماری تک یاخته ای به نام «آیمریا» است که در دیواره رودهها زندگی می کند و باعث بروز نشانههای گوارشی در حیوان مبتلا می کند. آیمریا گونه های بسیار زیادی دارد و از طریق مدفوع همستر بیمار منتشر شده و همستر سالم با خوردن آب و غذای آلوده به بیماری مبتلا می شود. نشانه های بیماری به صورت بی حالی، کاهش وزن، مدفوع آبکی و نرم و گاهی اوقات حاوی مخاط و خون می باشد. رعایت اصولی بهداشتی می تواند از بروز بیماری در همسترهای سالم جلوگیری نماید. برای درمان می توان از داروهای سلفا نظیر سلفا متوکسازول استفاده کرد.

ب – آلودگی به کرم ها

هیمونولوپس نوعی کرم روده است که در همستر به وفور شایع می باشد. علایم بیماری فقط به صورت اسهال ساده دیده می شود. این انگل می تواند به انسان نیز منتقل شود و در انسان فرم خفیف آن نشانه ای ندارد اما فرم شدید و حاد آن می تواند عوارض اسهال شدیدی در بر داشته باشد و در کودکان بیماری به صورت اسهال خفیف همراه با مشاهده کرم بالغ در مدفوع کودکان و مشاهده تخم انگل به وسیله میکروسکوپ در مدفوع می باشد. برای درمان همستر باید از داروهای ضد انگل استفاده کرد و برای مثال می توان از داروی نیکلوزاماید به میزان ۱۰۰ میلی گرم/ کیلوگرم وزن از طریق دهان و یا داروی پپرازین به میزان ۲ تا ۳ میلی گرم در میلی لیتر آب و اعطای مجدد دارو یک هفته بعد از درمان استفاده کرد.

نوعی کرم روده دیگر به نام «کرم سنجاقی» وجود دارد که همسترها را مبتلا می کند البته این نوع آلودگی در همستر زیاد شایع نیست. این کرم انگل روده بزرگ بوده و نشانه های بالینی چندانی ندارد. تنها راه تشخیص آلودگی به این نوع کرم از طریق مشاهده میکروسکوپی تخم انگل و یا کرم در داخل نمونه مدفوع است. برخی اوقات خروج تخم همراه با مدفوع باعث خارش مقعدی در همستر می شود. روش دیگر تشخیص بیماری چسباندن نوار چسب در ناحیه مقعد حیوان و سپس مشاهده تخم انگل در زیر میکروسکوپ است. این کرم به انسان منتقل نمی شود و درمان از طریق تجویز داروهای ضد انگلی امکان پذیر است. کرمهای نواری به ندرت در همستر دیده شده است. آلودگی به این کرم ها نشانه های بالینی واضحی ندارد ولی در آلودگی شدید ممکن است حیوان دچار کاهش وزن شود. در آلودگی خفیف نیز گاهی اوقات می توان قطعاتی از بندهای رسیده کرم نواری را در مدفوع مشاهده کرد. این بیماری جزو بیماری های مشترک بوده و می تواند به انسان منتقل شود. عامل مسبب می تواند همستر سالم و یا انسان را مبتلا کند. راه انتقال بیماری تماس دست با مدفوع آلوده و یا آلوده شدن غذا آب به وسیله تخم انگلی موجود در مدفوع می باشد. احتمال آلودگی کودکان به این انگل وجود دارد زیرا که معمولاً بچه ها ارتباط نزدیکی با همستر برقرار نموده و کمتر مسائل بهداشتی را رعایت می کنند. در صورت مشکوک شدن به آلودگی همستر به کرم های نواری و یا در صورت مشاهده بندهای رسیده انگلی در داخل مدفوع باید جهت درمان همستر سریعاً به دامپزشک مراجعه نموده و حیوان را با داروهای ضد انگلی درمان کرده و مسائل بهداشتی به دقت رعایت شود.

ج – آلودگی به انگل های خارجی

۱٫ آلودگی به شپش

شپش نوعی انگل ریز است که همسترها را آلوده می کند. این انگل باعث ایجاد خارش و ریزش مو در همسترها می شود. سه نوع شپش در همستر گزارش شده است که این سه نوع عبارتند از: گریوپوس والس، تریمینوپون هیسپدیوم، گلیری کولا پورسللی که حشرات کوچک بدون بال هستند و بر روی پوست تغذیه می کنند. انتقال آلودگی از طریق تماس مستقیم با همستر آلوده و یا تماس با وسایل آلوده صورت می گیرد. برای درمان شپش می توان از داروی آیورمکتین استفاده کرد.

۲. آلودگی به جرب

جرب نوعی انگل است که با چشم غیر مسلح دیده نمی شود. این انگل با کندن تونل هایی در زیر پوست و تخم گذاری در انتهای تونل ها زاد و ولد می کند. آلودگی به جرب باعث خارش شدید و پوسته ریزی می شود. جرب دمودکس نوعی جرب بیماری زا می باشد که دو گونه آن به نام های دمودکس سریسیتی و دمودکس ایوراتی همسترها را درگیر می کنند. این جرب انگل پیازچه مو بوده و باعث ریزش مو، خشکی پوست و پوسته ریزی در محل ضایعه می گردد. ضایعات جرب بیشتر در ناحیه گوش، صورت، پشت، پهلو و کف پا دیده می شود. این عارضه مشکلات چندانی برای همستر ایجاد نمی کند و بیشتر در هنگام ابتلا به بیماری های مزمن و نقص سیستم ایمنی و یا هنگام استرس دیده می شود. عارضه بیشتر در همسترهای مسن دیده شده است. در چنین حالتی باید حیوان را به نزد دامپزشک برد تا با برداشت نمونه از موهای محل ضایعه و مشاهده عامل مسبب در زیر میکروسکوپ اقدام به درمان حیوان نماید. بدیهی است درمان عارضه بدون درمان بیماری مزمن حیوان چندان تأثیری نخواهد داشت و ممکن است که آلودگی پس از مدتی دوباره ظاهر شود. درمان با استفاده از شامپوی حاوی سلنیوم سولفید و یا پماد حاوی آمیتراز امکان پذیر است. علاوه بر جرب دمودکس، موارد آلودگی با جرب نوتودرس، جرب اورنیتونیسوس و جرب سارکوپتس نیز در همستر گزارش شده است. این جرب ها اغلب موجب بروز درماتیت در گوشی ها، صورت و دست و پا می شوند. بهترین درمان توصیه شده برای آلودگی با جرب استفاده از داروی ایورمکتین به میزان ۲۰۰ میکروگرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن می باشد. تزریق هر دو هفته یک بار تکرار شده و جمعا سه نوبت درمان صورت می گیرد.

بیماری های باکتریایی همستر

بیماری های باکتریایی همستر

۱٫ بیماری سالمونلوز (Salmonellosis)

بیماری باکتریایی واگیرداری است که بسیاری از حیوانات و از جمله همستر را مبتلا می کند. عامل مسبب بیماری باکتری سالمونلا است که سر و تیپ های بی شماری دارد و سویه سالمونلا «تیفی موریوم» (S. typhimurium) در همستر بیماری ایجاد می کند. این بیماری از بیماری های مشترک بوده و می تواند در انسان مسمومیت غذایی ایجاد کند. در شکل حاد بیماری ممکن است که فقط مرگ ناگهانی دیده شود و در شکل تحت حاد و یا مزمن نشانه های بیماری از جمله اسهال شدید بدبو، ضعف و لاغری شدید که عاقبت منجر به تلف شدن همستر می شود، ایجاد می کند. در همسترهای ماده باردار ممکن است بیماری به سقط جنین منجر شود. در کالبدگشایی همسترهای جوان نشانه هایی نظیر تجمع مایعات آبکی در روده ها و سکوم، در ریه ها خون ریزی موضعی و خاکستری شدن در برخی از بخش های ریه، کانون های نکروزه سفید رنگ در کبد، ترومبوز وریدهای کبد و نکروز بافت کبد، غدد لمفاوی و طحال دیده می شود. در برخی منابع تاکید شده است که بیماری درمانی ندارد و باید برای عدم آلودگی گله همستر به بیماری، حیوان آلوده معدوم شود اما در صورت نگهداری از یک عدد همستر می توان برای درمان اقدام به تجویز آنتی بیوتیک مناسب و تغذیه بر مایعات به مدت پنج روز نمود. این بیماری در انسان به صورت دل درد و اسهال تظاهر می یابد لذا در هنگام مشاهده اسهال در همستر باید دستکش به دست کرد و پس از دست زدن به همستر دست ها را به خوبی شسته و ضد عفونی کرد. بیماری ممکن است از طریق میوجات و سبزیجات آلوده به حیوان منتقل شود لذا باید میوه جات و سبزیجات را به خوبی شسته و سپس در اختیار همستر گذاشت. بیماری همچنین ممکن است که از طریق همستر تازه واردی که قرنطینه نشده است منتقل شده و باعث آلودگی همستر سالم شود. برای جلوگیری از ابتلای همستر به بیماری باید اصول بهداشتی کاملاً رعایت شود.

۲. بیماری تیزر

بیماری باکتریایی واگیرداری است که علاوه بر همستر سایر حیوانات نظیر جوندگان، راکون ها، گربه ها و میمون ها را مبتلا می کند. عامل مسبب بیماری کلستریدیوم پیلی فورمی است و بیماری از طریق آب و غذای آلوده منتقل می شود و در بیشتر مواقع به صورت تحت حاد بروز می کند. مصرف کورتیکوستروئیدها و استرس نقش مهمی در بروز بیماری دارند. نشانه های بیماری شامل ژولیدگی موها، خم کردن پشت، اسهال و یا عدم اسهال، ضایعات کبدی و مرگ ناگهانی می باشد. در بسیاری از مواقع هیچ کدام از نشانه های فوق دیده نشده و فقط مرگ ناگهانی روی می دهد. باکتری ایجاد هاگ می کند و برای از بین بردن آن می توان از محلول نیم درصد هیپوکلریت استفاده کرد. تشخیص بیماری از راه کشت باکتری دشوار است، زیرا باکتری به راحتی جدا نمی شود. برای درمان استفاده از تتراسایکلین و یا مترونیدازول بسیار مناسب است و برای پیشگیری جداسازی مبتلایان از سایرین ضروری و لازم است و برای جلوگیری از ابتلای گله همستر به بیماری باید اقدام به شستشو و ضدعفونی کامل محل نمود تا بیماری در بین سایر همسترها شیوع نیابد.

۳٫ بیماری دم خیس

بیماری باکتریایی واگیرداری است که همسترها را درگیر می سازد و یکی از بیماری های مهم در همستر می باشد. نام دیگر آن تورم روده پرولیفراتیو است. بیماری بیشتر در همسترهای ۳ تا ۸ هفته سن و همسترهای تازه از شیر گرفته شده شیوع می یابد و میزان ابتلای به بیماری بین ۲۰ تا ۶۰٪ متغیر است و میزان مرگ و میر گاهی به ۹۰٪ می رسد و همسترها بعد از ۱۲ ماهگی به این بیماری مقاوم می شوند. عوامل مسبب بیماری باکتری «لاوسینیا اینترسلولاریس» در خوک، سگ، موش خرما، پستانداران و دیگر حیوانات شود. نشانه های بالینی عبارتند از بی حالی، بی اشتهایی، حساسیت بیش از حد، پوشش نامناسب، گوشه گیری، اسهال آبکی بد بو، خشکی بدن، کاهش وزن، کاهش دمای بدن، اتساع شکم، بیرون زدگی رکتوم و آلودگی اطراف مقعد به مدفوع آبکی است و همستر بیمار معمولا ۴۸ ساعت بعد از بروز نشانه های بیماری تلف می شود. در چنین حالتی مدفوع به رنگ روشن، بسیار نرم و حاوی مخاط خواهد بود. دوره کمون بیماری ۷ روز می باشد. برای درمان باید علاوه بر تجویز مایعات از داروی تتراسایکلین به میزان ۱۰ تا ۲۰ میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن، سه بار در روز به صورت خوراکی و یا مترونیدازول به میزان ۷/۵ میلی گرم به ازای ۷۰ تا ۹۰ گرم وزن، سه بار در روز به صورت خوراکی استفاده کرد. در کنار درمان با آنتی بیوتیک باید از داروهای ضد اسهال نیز استفاده کرد تا اسهال متوقف شده و آب بدن به تدریج به حالت طبیعی خود بازگردد. برای پیشگیری از انتقال بیماری به سایر همسترها باید همستر بیمار جدا شده و قفس نیز شسته و ضدعفونی شود. این بیماری بیشتر در همستر سوری دیده می شود و برخی معتقدند که این بیماری ارثی است لذا بهتر است که همسترهای مبتلا به این بیماری را از چرخه تولید مثل خارج نمود.

۴٫ بیماری کامپیلوباکتریوز

بیماری باکتریایی واگیری است که همستر را مبتلا می کند. عامل مسبب بیماری باکتری کامپیلوباکترژژونی می باشد که عامل مسبب اسهال حاد در حیوانات و انسان می باشد. این عامل بیماری زا در طبیعت بسیار ضعیف بوده و نمی تواند برای مدت زیادی زنده باقی بماند. بیماری از طریق خوردن آب و غذای آلوده منتقل می شود. مدت کمون بیماری ۲ تا ۳ روز و حداکثر ۵ روز می باشد. نشانه های بیماری به صورت اسهال خون آلود و بدبو است. این بیماری بیشتر بچه های همستر به عمر ۱۰ روز تا ۸ هفته را مبتلا می کند. بیماری همه انواع همستر را درگیر می سازد. همسترهای مسن ممکن است که نشانه های واضحی از بیماری نشان ندهند. بیماری اگر به سرعت تشخیص داده نشود و حیوان درمان نشود، ممکن است که عاقبت به تلف شدن حیوان منتهی شود. برای درمان باید از داروی ترامایسین استفاده کرد. بدیهی است که حیوان بیمار باید از بقیه جدا شده و قفس آلوده و از جمله آب خوری و ظرف غذا باید کاملا شسته و ضد عفونی شود. بیماری در برخی حالت ها ممکن است به فلجی اندام های خلفی، تلو تلو خوردن منجر شود.

۵٫ بیماری کلی باسیلوز

بیماری باکتریایی واگیرداری است که همستر را مبتلا می کند. عامل مسبب بیماری باکتری اشرشیاکلی از سویه بیماری زای روده ای ۱۰۵۶، ۱۱۲۶و ۴۱۶۵ می باشند. البته قابل ذکر است که باکتری اشرشیاکلی در حالت طبیعی در روده ها وجود دارد و تنها سویه های بیماری زای آن می توانند بیماری ایجاد نمایند. بیماری کلی باسیلوز به شدت در بین همسترها شایع است و مخصوصاً بچه همسترها و نوزادان را مبتلا می کند. بیماری از طریق آب و غذای آلوده منتقل می شود. نشانه های بیماری عبارتند از دل درد، اسهال که آبکی زرد رنگ و بدبو، تورم روده ها، تورم کولون، بی حالی، بی اشتهایی، کاهش وزن و افسردگی، درمان بیماری از طریق تجویز آنتی بیوتیک مناسب و سرماتراپی صورت می گیرد و با توجه به این که کلی باسیلوز به شدت واگیردار است برای پیشگیری از بیماری باید اصول بهداشتی کاملاً رعایت شده و همستر بیمار از سایر همسترها جدا شده و قفس کاملا شسته و ضد عفونی شود.

۶٫ بیماری لیپتوسپیروز

بیماری باکتریایی واگیری است که همستر را مبتلا می کند. بیماری لیپتوسپیروز از بیماری های مشترک انسان و حیوان است و می تواند انسان را نیز مبتلا کند. عامل مسبب بیماری باکتری لیپتوسپیر می باشد که سویه های زیادی دارد و همستر به گونه های مختلف این باکتری حساسیت دارد و علایم بیماری شامل نارسایی کلیوی، خون ادراری، همولیتیک شدید، زردی، نفریت و هپاتیت می باشد. عامل بیماری از طریق ادرار آلوده باعث آلودگی آب و غذای همستر شده و از همستر بیمار به همستر سالم منتقل می شود. مهمترین منبع آلودگی، حیوانات مبتلا به لپتوس پیروز می باشند. این قبیل حیوانات بدون در نظر داشتن بروز یا عدم بروز علایم بالینی عامل مسبب را از طریق ادرار، جنین سقط شده و ترشحات رحمی آلوده پخش نموده و باعث انتشار بیماری می شوند.

این بیماری در طی سال های ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۳ میلادی در بین همسترهای منطقه شمال شرقی تایلند شایع گردید و میزان مرگ و میر در این همه گیری بسیار بالا بود. عامل مسبب این واگیری سویه لیپتوس پیرا اینتروگاناسی بود. در کالبدگشایی از همسترهای تلف شده اکثر ضایعات در کلیه های همستر مشاهده گردید و این ضایعات شامل دژنراتیو سلول های کلیه، پیلونفریت، نفریت بینابینی، تورم و احتقان کید و نکروز کبدی بود.

برای پیشگیری از بیماری باید همستر بیمار را جدا کرده و اقدام به شستشو و ضد عفونی وسایل آبخوری، غذا خوری و قفس نمود. برای درمان می توان از داروی تتراسایکلین به میزان ۱۰ میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن و به مدت سه روز از طریق خوراکی و اکسی تتراسایکلین به میزان ۱۶ میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن یک بار در روز و به مدت سه روز استفاده کرد. این داروها نباید در همستر آبستن مورد استفاده قرار گیرند.

۷٫ بیماری تولارمی

بیماری باکتریایی واگیرداری است که همستر را مبتلا می کند و عامل مسبب آن باکتری فرانسیسلا تولارنسیس می باشد و بیماری از طریق آب و غذا و گرد و غبار آلوده منتقل می شود. نام دیگر این بیماری تب خرگوش است و برخی معتقدند که خرگوش مخزن آن در طبیعت می باشد. بیماری تولارمی از بیماری های مشترک انسان و حیوان است و می تواند انسان را نیز مبتلا کند. بیماری به صورت نادر در همستر مشاهده می شود و مواردی از ابتلای همسترهای کوتوله وارداتی به جزیره ونکوور در کانادا دیده شده است. این بیماری به سرعت گسترش می یابد و می تواند منجر به عوارض شدید، مانند سپتیسمی شود. چنانچه همستر در معرض گزش کنه و یا حشره آلوده به باکتری قرار گیرد شدیداً به بیماری مبتلا شده و در عرض ۴۸ ساعت تلف می شود. نشانه های بیماری در همستر شامل بی حالی، افسردگی، بی اشتهایی و ژولیدگی موها می باشد. تشخیص بیماری از طریق نشانه ها و تاریخچه بیماری و آزمایش سرم خون و کالبدگشایی مقدور می باشد. در کالبدگشایی خون روی کبد را می پوشاند و کبد و طحال و گره های لمفاوی بزرگ می شوند و گاهی نیز مناطق نکروزه کوچکی بر روی کبد و طحال دیده می شود. درمان چندان رضایت بخش نیست ولی به هر حال می توان از برخی آنتی بیوتیک ها نظیر جنتامایسین، و داکسی سیکلین استفاده کرد.

۸٫ بیماری یرسینیوز

بیماری باکتریایی واگیرداری است که همستر و بسیاری از جوندگان دیگر را مبتلا می سازد. عامل مسبب بیماری باکتری یرسینیا است که دو گونه «یرسینیا پسودوتوبرکلوزیس» و «یرسینیا اینترو کولتیکا» از همستر جدا شده اند. بیماری معمولا در همستر به شکل تحت حاد تظاهر می کند و نشانه های آن شامل بی حالی، کاهش وزن، لاغری مزمن و اسهال متناوب می باشد. در کالبدگشایی ضایعات پنیری در گره های لمفاوی مزانتر، طحال، کبد، ریه، کیسه صفرا و حتی در دیواره های روده مشاهده می شود. درمان بیماری از طریق تجویز داروهای تری میتوپریم سولف متوکسازول و تتراسایکلین می باشد.

۹٫ بیماری آنتروتوکسمی

بیماری باکتریایی واگیری است که همسترها را درگیر می سازد و با نشانه های گوارشی نظیر اسهال همراه می باشد. عامل مسبب بیماری باکتری کلستریدیوم می باشد که دو گونه کلستریدیوم سوردلی و کلستریدیوم دیفی سلی در همستر بیماری ایجاد می کنند. عامل بیماری از طریق مدفوع حیوان بیمار منتقل می شود و حیوان سالم با خوردن آب و غذای آلوده به بیماری مبتلا می شود. عوامل مساعد در بروز بیماری نقش دارند و مصرف فراوان دانه های نشاسته ای می تواند محیط مناسبی را برای فعالیت کلستریدیوم در روده آماده سازد و زیادی اسید معده موجب کاهش آمیلاز شده و به نوبه خود از عوامل زمینه ساز بیماری به شمار می رود. از نشانه های مهم بیماری می توان به اسهال آبکی سبز رنگ تا قهوه ای رنگ، خشکی بدن، بی اشتهایی، پر نوشی، بیحالی، تب، نفخ، ازدیاد صدای روده ها و بوی متعفن مدفوع اشاره کرد. در کالبدگشایی می توان خون ریزی های پتشی بر روی بافت مغز، زیر سروز و زیر مخاط را مشاهده کرد. دیواره روده ها ضخیم شده، در سطح مخاطی روده ترشحات سبز قهوه ای به چشم می خورد. این بیماری ممکن است در همستر به دنبال مصرف نئومایسین، کلرامفنیکل و تتراسایکلین با دز کم ایجاد شود. درمان خاصی برای بیماری وجود ندارد و می توان از روش های کلی درمان اسهال استفاده کرد.

۱۰٫ بیماری هپاتیت مزمن

بیماری باکتریایی واگیرداری است که همستر را مبتلا می کند. این بیماری همچنین به نام «کولانژیو فیبروز»، «کولانژیو هپاتیت» و «سیروز» نامیده می شود. عامل مسبب بیماری سویه هایی از باکتری هلیکوباکتر است و تاکنون گونه هلیکوباکتر کولی سیتیکوز از کیسه صفرای همستر بیمار جدا شده است. این بیماری در اسب و گربه نیز شناخته شده است. راه انتقال بیماری از طریق مدفوع است و همستر سالم با خوردن آب و غذای آلوده به بیماری مبتلا می شود. همستر بیمار نشانه های بالینی واضحی از خود نشان نمی دهد و در کالبدگشایی تورم پانکراس، هیپرپلازی مجرای صفرا، فیبروز مجرای صفرا و تورم کبد دیده می شود. بیماری درمان ندارد و باید با رعایت اصول بهداشتی از بروز آن در بین گله های همستر جلوگیری کرد.

بیماری های ویروسی همستر

بیماری های ویروسی همستر

۱٫ بیماری کوریومننژیت لمفوستیک (Lymphocytic choriomeningitis)

بیماری ویروسی واگیری است که علاوه بر همستر، ممکن است به آدمی منتقل شود. عامل مسبب بیماری ویروس کوریومننژیت لمفوستیک (Lymphocytic choriomeningitis virus) است که جزو خانواده آدنوویریده (Arenaviridae) می باشد. جوندگان مخزن ویروس در طبیعت می باشند. بیماری در همستر به صورت تحت حاد و مزمن تظاهر می یابد و نشانه های بیماری عبارتند از: عدم تعادل، افتادن به پهلو و امتناع از خوردن غذا. همستر ممکن است که این بیماری را از موش های وحشی بگیرد و قابل ذکر است که در صورتی که همستر از ارتفاعی بیفتد ممکن است که علایم فوق الذکر را نشان دهد که این علایم پس از چند دقیقه برطرف خواهد شد، اما در حالت بیماری کوریومننژیت این علایم ادامه خواهد داشت. بیماری به انسان منتقل می شود و در انسان باعث بروز کوریومننژیت خفیف می شود که به طور خود به خودی بهبود می یابد. موارد زیادی از بیماری در طی سال های ۱۹۷۴ تا ۱۹۷۵ در کلونی های همستر در اروپا و آمریکا گزارش گردید. ویروس عامل بیماری از طریق ادرار، مدفوع، شیر و بزاق دفع می شود و از راه خراش های جلدی، مخاط چشم و یا تنفس خود را به میزبان می رساند. همستر بیمار تا شش ماه ویروس را دفع می کند. بندپایان گزنده نظیر: جرب، کنه و پشه ناقلین مهم بیماری می باشند. نشانه های بیماری در حیوان به سن و مقاومت حیوان بستگی دارد. ممکن است عفونت داخل رحمی در نوزادان دیده شود.

نشانه های بیماری در همستر عبارتند از: ضعف عمومی، کاهش رشد، ترس از نور، خشن شدن مو و لرزش .

بیماری در انسان به سه شکل تظاهر می یابد که در شکل اول علایمی شبیه آنفلوانزا داشته و همراه با تب، سردرد و دردهای عضلانی است؛ و در شکل دوم به صورت مننژیت آسپتیک است که علایمی نظیر: سردرد شدید، تورم پلک و افزایش فشار مایع مغزی نخاعی دارد؛ و در شکل سوم که به ندرت اتفاق می افتد علایمی نظیر: آنسفالومیلیت، کما و اختلال عصبی دیده می شود.

همستر بیمار در کالبدگشایی نشانه هایی نظیر: تورم طحال، هپاتومگالی (Hepatomegaly)، بزرگ شدن گره های لمفاوی و در تشخیص میکروسکوپی مننژیت لمفاوی (Lymphocytic meningitis)، تورم گسترده رگ ها (Widespread vasculitis) ، نفروپاتی کلیه (Chronic glomerulonephropathy) دیده می شود.

برای تشخیص بیماری می توان از روش های نوین نظیر: تست آلیزا و PCR استفاده کرد. برای جلوگیری از انتقال بیماری به انسان، رعایت اصولی بهداشتی و قرنطینه همسترهای تازه خریده ضروری و الزامی است.

۲٫ عفونت پاپوا ویروسی (Papovavirus infection)

بیماری ویروسی واگیردار است که همستر را مبتلا می کند. عامل مسبب بیماری ویروس پولیومای همستر (Hamster polyoma virus) است که جزو خانواده پاپوا ویریده (Papoviridae) می باشد. این ویروس باعث ورم های پوستی، ورم لمفاوی یا لمفوما و عفونت های کلیوی است. لمفوم مذکور بیشتر در درون گره های لمفاوی مزانتر، زیر بغل و گردن رحم دیده می شود. دوره کمون بیماری بین ۴ تا ۳۰ هفته گزارش شده است. بیماری از طریق ادرار از همستر بیمار به همستر سالم منتقل می شود. این بیماری از دهه شصت قرن بیستم در بین همسترهای سوری و همسترهای اروپایی نگهداری شده در اروپا و آمریکا شایع بوده است. قبلا به نظر می رسید که این بیماری به ندرت اتفاق می افتد ولی اخیراً گزارش های متعددی از شیوع بیماری در بین همسترها در کشورهای سوئد و انگلستان رسیده است. اولین نشانه های بیماری ظهور ورم های دانه دار در پوست انتهای گردن است که با دست قابل لمس است و پس از آن ورم هایی شبیه زگیل در صورت و سر و گردن ظاهر می شود و سپس ویروس به تدریج در سایر اندام بدن منتشر می شود که این امر منجر به خونریزی داخلی شده و همستر بیماری بی حال و افسرده شده و عاقبت تلف می شود. متاسفانه بیماری درمان ندارد.

۳٫ بیماری هاری (Rabies)

بیماری ویروسی واگیرداری است که همسترها را مبتلا می کند. بیماری خطرناکی است که می تواند از طریق گاز گرفتن از همستر به انسان منتقل شود. همستر میزبان طبیعی ویروس هاری نیست و برای ابتلای همستر به هاری باید که این حیوان توسط روباه، خفاش و یا سگ هار گزیده شود که این احتمال در مورد همسترهای خانگی کم است زیرا که معمولاً این حیوان به صورت انحصاری در منزل نگهداری می شوند و امکان تماس با حیوانات فوق الذکر که معمولاً ولگرد هستند را ندارد. برای پیشگیری از بیماری می تواند همستر را برعلیه بیماری هاری واکسینه نمود.

۴٫ عفونت پولیومای ویروسی (Polymavirus infection)

بیماری ویروسی است که عامل مسبب آن یک ویروس DNA دار به نام ویروس پولیوما است که بسته به سن حیوان در زمان ابتلا، موجب دو سندرم نئوپلاستیک در همستر می شود. شکل اول بیماری لمفومای مولتی سنتریک (Multicentric lymphoma) می باشد که بچه همستر و یا همسترهای جوان را مبتلا می سازد و باعث درگیری گره های لمفاوی مزانتر و احشای شکمی می شود. ویروس از طریق ادرار در محیط پخش می شود و از طریق آب و غذای آلوده باعث ابتلای سایر همسترها در کلونی پرورش همستر می گردد. شکل دوم بیماری تریشو اپی تلیوما (Trichoepitheliomas) است که همسترهای بالغ را مبتلا می کند و سلول های پوششی یا اپیتلیال را درگیر می سازد. بیماری درمان ندارد و برای پیشگیری باید اقدامات قرنطینه ای بهداشتی اعمال گردد.

۵٫ عفونت پارو ویروسی (Parvovirus infection)

بیماری ویروسی خطرناکی است که بیشتر بچه های همستر را مبتلا می کند. عامل مسبب بیماری پاروویروس همستر (Hamster Parvovirus) است. بیماری با میزان مرگ و میر بالا تظاهر می یابد و نشانه های بیماری شامل تغییر شکل دندان و صورت و یا نبود دندان و سقف کام در همسترهای شیرخوار و تازه از شیر گرفته است. بیماری بیشتر در همستر سوری گزارش شده است. این بیماری درمان ندارد.

۶٫ بیماری پنومونی ویروسی موش (Adenovirus infection)

بیماری ویروسی واگیرداری است که علاوه بر موش، همستر و موش صحرایی را نیز مبتلا می کند. عامل مسبب بیماری ویروس پنومونی موش (Pneumonia virus of mice) است. بیماری به صورت تحت بالینی در همستر مشاهده شده و حیوان پس از مدتی به طور طبیعی بهبود می یابد. بیماری باعث ایجاد پنومونی بینابینی و سفت شدن ریه می شود. این بیماری درمان ندارد و همستر بعد از مدتی بهبود می یابد.

۷٫ بیماری پارا آنفلوانزای همستر (Hamster Parainfluenza)

بیماری ویروسی واگیرداری است که علاوه بر موش و موش صحرایی، همسترها را نیز مبتلا می کند. به این بیماری عفونت با ویروس سیندایی (Sendaivirus infection) نیز گفته می شود. عامل مسبب بیماری «ویروس سیندایی» (Sendai virus) است که ویروس پارا آنفلوانزای تیپ یک بوده و جزو خانواده پارامیکسو ویریده می باشد. این عفونت در بین همسترها به شدت شایع است اما نشانه های بالینی تأیید شده به ندرت دیده شده است. بیماری در نوزادان همستر کشنده بوده و باعث مرگ و میر فراوان می شود. همسترهای سوری و چینی به عنوان میزبان های طبیعی ویروس شناخته می شوند. بیماری باعث بروز تورم بینی، برونشیت و تورم گلو می شود. این بیماری درمان ندارد.

instagram animalha instagram animalha telegram animalha

مجوزها

طراحی سایت
طراحی سایتسئوسرویس و تعمیر کولر گازی