اختلالات دندانی سنجاب

اختلالات دندانی سنجاب

اختلالات دندان از بیماری های شایع در سنجاب ها می باشد. این اختلالات بیشتر در سنجاب های اهلی دیده می شود. یکی از مهم ترین اختلالات دندان، رشد بیش از اندازه ی دندان های پیشین هستند. این عارضه چنان چه درمان نشود، سنجاب به دلیل گرسنگی و یا گاز گرفتن زبان از قسمت قاعده دهان تلف خواهد شد. تورم بینی و علایم زکام در حیوان ظاهر خواهد شد. این حالت ممکن است در اثر خوردن غذاهای بسیار نرم رخ دهد. از طرف دیگر دندان ممکن است درون لثه شل شود. چنین دندانی را می توان تحت بیهوشی عمومی سبک کشید.

در صورتی که هیچ گونه بادام، مواد خوراکی چوبی یا استخوان در جیره غذایی حیوان موجود نباشد، غذای متشکل از «ماکارونی» به تنهایی برای جلوگیری از این وضعیت کمک می کند. دندان های پیش بالا یا پایین ممکن است بیفتند. در حالت اخیر می باید زوج دندان باقی مانده را هم به کمک جراحی کشید. در چنین شرایط چنانچه سنجابی به طور طبیعی از جیره نرمی مثل میوه و یا تخمه آفتابگردان با کیفیت عالی تغذیه کند، زنده خواهد ماند.

یکی دیگر از اختلالات دندانی دیده شده در سنجاب تورم بافت های نرم اطراف دندان است که این عارضه به علت قرار گرفتن قطعات چوب، پلاستیک یا حتی موادغذایی در بین دندان های پیش به وقوع می پیوندد. این حالت سرانجام به پریودنتال چرکی همراه با تورم بینی و متعاقب آن تورم نکروتیک بینی و توکسمی عمومی ختم می شود. نشانه های عارضه شامل ریزش مداوم از بینی همراه با تنفس صدادار در هنگام خواب می باشد. حیوانممکن است صورت خود را مکرراً لیس بزند. در صورت ادامه بیماری علایم دیگری نظیر ریزش شدید آبکی دو چشم، نفس نفس زدن با دهان باز نیز دیده شود. برای درمان این عارضه می توان عفونت بافت نرم لثه را با استفاده از آنتی بیوتیک های وسیع الطیف درمان نموده و در طول مدت درمان از تغذیه سنجاب بر مواد خشبی جلوگیری نموده و فقط غذای نرم در اختیار حیوان گذاشته شود.

 

شکستگی در سنجاب

شکستگی در سنجاب

شکستگی استخوان ها از موارد شایع در سنجاب می باشد. بیشتر شکستگی ها در اثر سقوط از ارتفاع روی می دهد. برخی شکستگی ها نیز می تواند ناشی از بیماری های متابولیک نظیر نرمی استخوان و یا استئوپروز باشد. در برخی موارد حیوان دچار شکستگی ستون فقرات می گردد و این امر می تواند باعث فلجی دائم برای حیوان شود. در صورت شکستگی ستون فقرات، حیوان وضعیت وخیمی داشته و تلف خواهد شد. شکستگی استخوان های دست و یا پا چندان کشنده نبوده و احتمال بهبود و درمان آن زیاد است. برای درمان بهتر است که حیوان را به کلینیک دامپزشکی برد تا نسبت به آتل بندی و یا تثبیت محل شکستگی اقدام لازم صورت گیرد. در چنین شرایطی باید سنجاب را در قفس کوچک گذاشته و از تحرک فراوان آن جلوگیری کرد.

برخی از بیماری های سنجاب

برخی از بیماری های سنجاب

زخم سنجاب

سنجاب حیوانی پر تحرک است و به همین علت ممکن است که در داخل قفس و یا بیرون قفس زخمی شود. زخم های ایجاد شده چنانچه سطحی باشند پس از ضدعفونی ساده بهبود می یابند ولی زخم های عمیق نیاز به بخیه دارند و اگر درمان نشوند ممکن است که عوارض ناخوشایندی برای حیوان ایجاد کنند. برای ضد عفونی زخم های ساده می توان از ضد عفونی های معمولی نظیر بتادین، الکل، تنتور ید، محلول لوگول و کلر هگزیدین استفاده کرد.

مسمومیت سنجاب (Poisoning)

سنجاب ها معمولاً به کک، جرب و کنه مبتلا می شوند و برخی از صاحبان آن ها برای درمان این انگل های خارجی از پمادها و یا روغن های مخصوصی استفاده می کنند. داروهای به کار رفته برای درمان انگل های خارجی، در صورت خورده شدن توسط سنجاب می توانند باعث مرگ سنجاب شوند لذا در هنگام تجویز این داروها باید مراقب بود تا سنجاب اقدام به لیسیدن آن ها نکند. برخی از سنجاب داران معتقدند که خوردن هسته آلو و گوجه برای سنجاب مسمومیت زا است. به هر حال ممکن است که برخی از موادغذایی برای سنجاب ها مناسب نباشد همچنین تجویز برخی از داروها نیز می تواند برای سنجاب مضر باشد، متاسفانه اطلاعات دقیقی در این خصوص وجود ندارد.

تورم عقده های لمفاوی (Inflammation of lymph nodes)

عارضه ای شایع در بین سنجاب ها می باشد که عوامل مسبب آن ناشناخته بوده و برخی معتقدند که منشا ژنتیکی دارد. در این عارضه عقده های لمفاوی و یا مجاری لمفی بالای دست ها متورم شده و باعث کم تحرکی سنجاب می گردد. در سنجاب های زمستان خواب این تورم در طی زمستان کاهش می یابد. برای درمان و کاهش عارضه می توان یک هشتادم قرص ۴۰ میلی گرم فوروسماید (۰٫۵ میلی گرم به ازای هر سنجاب) در روز را مورد استفاده قرار داد.

میاز سنجاب

معمول ترین نوع میاز در سنجاب ها، لارو مگس های کوتربیا است که در زیر پوست قرار گرفته و باعث ایجاد آبسه های زیر پوستی در حیوان می گردد که با درد و خارش همراه هستند. بهترین برخورد با میازها، برداشتن آبسه ها و ضدعفونی زخم های حاصله می باشد.

آب مروارید سنجاب

آب مروارید نوعی بیماری چشم است که بیشتر در سنجاب های مسن دیده می شود. این بیماری در سنجاب های نر بیشتر دیده شده است. عوارض بیماری شامل کاهش دید و یا کوری کامل است و صاحب سنجاب معمولاً زمانی متوجه بیماری می شود که می بیند سنجاب مرتباً با اجسام روبروی خود برخورد می کند و یا در هنگام بالا رفتن از درخت و غیره تردید نشان می دهد. معمولاً سنجاب های مبتلا به آب مروارید درمان نمی شوند، زیرا درمان آن از طریق جراحی فقط امکان پذیر است.

بیماری متابولیک استخوان سنجاب

بیماری متابولیک استخوان سنجاب

(Metabolic Bone Disease in Squirrel)

این عارضه یکی از بیماری های متابولیک است که بیشتر در سنجاب های ماده گزارش شده است. نام دیگر بیماری کمبود کلسیم خون با هیپو کلسیمی (Hypocalcaemia) است. سنجاب های ماده عمدتاً پس از زایمان و در آغاز دوره شیردهی به این عارضه مبتلا می شوند. مواردی نیز در سنجاب نر جوان دیده شده است. علت بروز این عارضه کاهش شدید جذب کلسیم توسط روده ها است و این امر می تواند به علت کمبود کلسیم در جیره غذایی سنجاب و عدم استفاده از تابش اشعه خورشید باشد زیرا که تابش اشعه خورشید باعث تولید ویتامین D گردد که این ویتامین نقش بسیار مهمی در جذب کلسیم توسط بدن دارد. نشانه های بیماری شامل کم اشتهایی، بی حالی، فلجی جزئی اندام های خلفی، زور زدن، یبوست، کاهش تعادل بدن و خستگی پیش رونده تا نیمه هوشیاری است. برای درمان باید سریعاً اقدام به تجویز «بروگلونات کلسیم» ده درصد به شکل تزریق زیرجلدی نمود. در کنار آن باید اقدام به خوراندن ویتامین D به حیوان کرد و اجازه داد روزانه حداقل به مدت نیم ساعت حیوان تحت تابش اشعه خورشید قرار گیرد.

شپش سنجاب

شپش سنجاب

(Lice)

شپش های خون خوار انگل های آزاردهنده ای برای سنجاب به شمار می روند و علاوه بر ایجاد خارش، ناراحتی، بی تابی و بی قراری، کم اشتهایی و لاغری می شوند. گونه های مختلفی از شپش نظیر : ایندرلینوس، هیپلوپلیوریا، نیو ماتو پینوس سنجاب را آلوده می کند.

شپش های مذکور خون خوار بوده و در صورت آلودگی شدید باعث خارش، کم خونی و بی تابی در سنجاب می شود.

در یک بررسی که در سال ۱۳۸۴ بر روی انگل های داخلی و خارجی ۷۰ قلاده سنجاب ایرانی ارجاعی به بیمارستان دام های کوچک دانشکده دامپزشکی دانشگاه تهران صورت گرفت، سه نوع شپش، پنج نوع جرب و سه نوع اووسیت از سنجاب ها جدا شد. از سه نوع شپش جدا شده، یک نوع، شپش نیوهماتوپینوس (Neohaematopinus) بود که با فراوانی ۵۰٪ در میان سنجاب های مورد مطالعه گزارش شد و دو نوع شپش دیگر هم تحت عنوان شپش A با فراوانی ۸/۴۲٪ و شپش C با فراوانی ۸/۲٪ معرفی شدند. این احتمال وجود دارد که شپش C یکی از مراحل غیر بالغ شپش نیوهماتوپینوس و شپش C هم شپش آندرلینی لوس (Enderleinellus) باشد. گرچه برای شناسایی دقیق تر، این شپش ها باید از لحاظ ژنتیکی بررسی شوند (سخائی ۱۳۸۴).

برای درمان باید از داروهای ضد شپش استفاده کرد.

instagram animalha instagram animalha telegram animalha telegram support

مجوزها

طراحی سایت
طراحی سایتسئواجاره ویلا و فروش ویلا شمالسرویس و تعمیر کولر گازیاجاره ویلافروش ویلاویلا شمالویلا زیباکنار